بمباران منظومه شمسی توسط دنباله دارها

تصاویر منظومه شمسی مجموعه ای چشم نواز از ع های تهیه شده از سیاره ها و اجرام آسمانی موجود در سیستم ستاره ای ماست که به کمک تجهیزات ستاره شناسی پیشرفته جدید، گردآوری شده است.تصور و درک ما از منظومه خورشیدی، در حال حاضر به مراتب متفاوت تر از آن چیزی است که در کلاس های درس آموزش دیده ایم و بخش بزرگی از این موضوع به ساخت و استفاده از تجهیزات فوق پیشرفته ستاره شناسی مربوط می شود که به کمک آن ها تصاویر حیرت انگیزی از گوشه گوشه سیستم ستاره ای ما تهیه شده است؛ از فضاپیماها و کاوشگرهایی مانند کاسینی (c ini) و جونو (juno) گرفته که سیاره های همسایه ما را به تصویر کشیده اند، تا تلسکوپ هایی مثل هابل که از ک شان ها و سح هایی در فاصله هزاران و میلیون ها سال نوری ع برداری می کنند. همچنین بخوانید:بهترین تصاویر فضایی سال 2017 ؛ دنیایی غیرقابل تصور در خارج از جو سیاره ما البته تهیه تصاویر فضایی شگفت انگیز تنها هدف ساخت این تجهیزات نیست و دلیل اصلی، ب اطلاعات دقیق از پدیده های مختلف جهان است؛ به عنوان مثال مدتی پیش کاوشگر روزتا (rosetta) با گردش به دور یک ستاره دنباله دار، آمینواسیدها و مولکول های کلیدی که اجزا اولیه به وجود آمدن زندگی هستند را در این جرم آسمانی کشف کرد. به واسطه این یافته بزرگ، مهر تایید دیگری بر این فرضیه که ستاره های دنبال دار برای اولین بار حیات را به سیاره ما آورده اند، زده شد.ع های فضایی چشم نواز تهیه شده توسط روزتا هم در کنار نشان دادن جزئیات یت انجام شده، باعث شگفتی علاقه مندان به دنیای خارج از جو سیاره شد.کاوشگرهای دیگری مانند کنجکاوی هم وجود دارند که در حال جستجوی سطح مریخ هستند و از طرف دیگر، اطلاعات ب شده از فضاپیماهای مختلف ارسالی توسط ناسا (nasa) و سازمان های فضایی دیگر تا سال های آینده موردبررسی و تجزیه تحلیل دانشمندان قرار خواهند گرفت.بسیاری معتقدند که قرن اخیر بهترین زمان ممکن برای پیگیری اکتشافات فضایی، در طول تاریخ است و با برنامه های مختلف برای ارسال کاوشگر دیگری به مریخ و فضاپیماهایی برای گردش به دور خورشید و سیاره های دیگر منظومه شمسی، شگفتی این شاخه از علم در سال های پیش رو از آنچه که هست بیشتر خواهد شد.در همین رابطه گالری از تصاویر منظومه شمسی تهیه شده که جزئیات مختلف اکتشافات فضایی اخیر را به خوبی نشان می دهد و مرور آن برای هیچ کدام از علاقه مندان به ستاره شناسی خالی از لطف نیست؛ این شما و این هم گوشه ای از جهان اطراف ما:مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسینگاه به خورشید با چشم غیرمسلح اصلا ایده خوبی نیست و به همین خاطر، تجهیزاتی مانند تلسکوپ فوق پیشرفته آرایه میلی متری بزرگ آتاکاما یا همان آلما (alma) در کشورهایی مانند شیلی ساخته شده اند که وظیفه نگاه و بررسی دقیق نزدیک ترین ستاره نزدیک به سیاره ما را بر عهده دارند؛ این تصویر از مجموعه ع های منظومه شمسی در ژانویه 2017 تهیه شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویر دیگی از لکه خورشیدی عظیم موجود در سطح این ستاره که به وسیله آلما ثبت شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیدر مجموعه تجهیزات نجوم رادیویی آلما، 66 آنتن مختلف وجود دارد که ع بالا از سطح خورشید تنها با یکی از آن ها گرفته شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیدر ادامه گالری تصاویر منظومه شمسی توجه شما را به ع ی از ویدیوی تایم لپس یک ساله خورشید که در ناسا تهیه شده، جلب می کنیم.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیدر ماه مارس سال 2015 یکی از های آژانس فضایی اروپا (esa) نمایی حیرت انگیز از یک خورشید گرفتگی را ثبت کرد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویری از یکی از پدیده های جوی خورشید که منطقه ای رقیق و با چگالی کم از سطح این ستاره، با نام حفره تاج خورشید را نشان می دهد؛ ع بالا توسط تجهیزات ناسا تهیه شده است. همچنین بخوانید:پیدایش یک حفره بزرگ در اتمسفر خورشید و اختلال در سپر مغناطیسی زمین مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیدر یک مقاله از سال 2016 نشان داده شد که بخش تیره مانند نقشه ی رنگی تهیه شده از سیاره عطارد که در قسمت بالای تصویر مشخص است، در گذشته ی دور، به واسطه فوران های متعدد آتشفشان ها به وجود آمده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیسطح عطارد از دید فضاپیمای مسنجر (messenger)؛ سال 2013مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع بعدی از تصاویر منظومه شمسی هم متعلق به عطارد است؛ با تحلیل داده های کاوشگر مسنجر در سال 2016 دانشمندان دره ای قابل توجه در سطح این سیاره را کشف د که بر اساس تحلیل محققان با سرد شدن و متراکم شدن عطارد به وجود آمده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیزهره، دومین سیاره منظومه شمسیمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع دیگری از زهره که با کنار هم قرار دادن داده های دو رصدخانه در سال 2015 تهیه شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیسطح زهره با ابرهای اتمسفری ضخیمی پوشانده شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع دیگری از گالری تصاویر منظومه شمسی که عبور زهره از جلو خورشید را از دید رصدخانه sdo نشان می دهد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیزمین از فضا؛ تهیه شده توسط تجهیزات پیشرفته suomi npp در ژانویه 2012 همچنین بخوانید:شما به تماشای زیباترین تصاویر سیاره زمین از فضا دعوت شده اید مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویر دیگر از زمین که قطب شمال را نشان می دهد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیفضاپیمای dscovr ناسا در 6 جولای 2015 این نمای شگفت انگیز از زمین را ثبت کرد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع ی از سرویس گوگل ارث (google earth) که ویژگی های جغرافیایی بخشی از سیاره در سال 2016 را به وضوح نشان می دهد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیکوه های آلپ سویس از دید گوگل ارثمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویر طلوع زمین (earthrise) که از ماه تهیه شده و سطح این قمر به خوبی در آن نمایان است؛ این ع به وسیله مدارگرد شناسایی ماه (lro) ناسا ثبت شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیسایه مربوط به خورشید گرفتگی کامل سال 2017 بر روی کشور که در آگوست این سال، توسط lro به ثبت رسیده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع دیگر از گالری تصاویر منظومه شمسی که زمین را از دید ایستگاه فضایی بین المللی (iss) نشان می دهد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسییکی از آثار فضانورد ناسا و عکاس حرفه ای، دونالد پتیت (donald pettit) که مدتی را در ایستگاه فضایی بین المللی گذراند.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویر تایم لپس شگفت انگیزی از فضانورد پتیت در issمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتایم لپس دیگری از ایستگاه فضایی بین المللیمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیآبی بیکران سیاره از نگاه دونالد پتیتمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیعبور ماه از بین زمین و فضاپیمای dscovr در سال 2016مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیلحظه ای دیگر از گذر قمر زمین از میان سیاره میزبان و دوربین پیشرفته کاوشگر dscovrمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویری ترکیبی از ماه گرفتگی سال 2007مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیبزرگ ترین ابر ماه تاریخ که در ماه نوامبر 2016 اتفاق افتاد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویری دیگر از مجموعه تصاویر منظومه شمسی که سیاره مریخ را از دید تلسکوپ فضایی هابل (hubble) در می 2016، نشان می دهد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیکاوشگر کنجکاوی ناسا این ع را از داخل دهانه گیل (gale) در سطح مریخ ثبت کرد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیشکاف عمیق دره وار مارینر (valles marineris) در استوای مریخمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیسلفی کنجکاوی در سطح چهارمین سیاره منظومه شمسی در سال 2015مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیخاک ریزهای شنی سطح مریخمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع ی از منطقه مورای باتس (murray es) مریخمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصاویر تهیه شده از خاک ریزهای شنی مریخ امواج کوچکی را نشان می دهد که آن ها را از خاک ریزهای موجود بر روی زمین، متمایز می کند؛ مارس 2017مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسییکی از ع های شگفت انگیز تهیه شده از مورای باتس مریخ، مربوط به اوا سال 2016مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسینمای دیگری از مورای باتسمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیفضاپیمای مارس ا پرس (mars express) در سال 2012 این ع سه بعدی برجسته شده را از قمر مریخ که فوبوس (phobos) نام دارد را گرفت.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع دیگری از قمر فوبوسمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسینمای نزدیک دهانه های موجود در سطح یکی از سیاره های کوتوله منظومه شمسی که با نام سرس (ceres) شناخته می شود؛ سرس بزرگ ترین جرم آسمانی موجود در کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع دیگری از سطح سرسمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیجزئیات سطح سیاره کوتوله سرس از دید فضاپیمای دان (dawn)مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیمورد بعدی از گالری تصاویر منظومه شمسی مربوط به سطح ستاره دنباله دار ۶۷ پی/چوریوموف- یمنکو (67p/churyumov-gerasimenko) بوده که توسط فضاپیمای فیله (philae) از آژانس فضایی اروپا تهیه شده است. فیله در سال 2014 به عنوان اولین کاوشگر فرود آمده بر روی یک ستاره دنباله دار، تاریخ ساز شد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع دیگری از سطح ۶۷ پی/چوریوموف- یمنکومجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسی۶۷ پی/چوریوموف- یمنکو از نمایی دیگرمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیطوفان های عظیم قطب های سیاره مشتری در ماه می 2017 توجه زیادی را به خود جلب د؛ این ع توسط فضاپیمای جونو به زمین مخابره شده و جزئیات طوفان ها را نشان می دهد. همچنین بخوانید:تصاویر جدید سیاره مشتری ؛ شگفتی های این غول گازی از دید فضاپیمای جونو مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع ی شگفت انگیز از سطح پنجمین سیاره منظومه شمسیمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیمشتری از نمایی دیگرمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیترکیبی از داده های تصویری کاوشگر جونو از سیاره مشتریمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیلکه قرمز عظیم مشتری که در این ع ویرایش شده، به خوبی قابل رویت است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیمشتری از فاصله 11,500 کیلومتریمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع ی ترکیبی از قمر اروپا (europa) که با کنار هم گذاشتن 12 فریم مختلف به دست آمده است؛ اروپا قمر مشتری بوده و به عنوان یکی از اصلی ترین ک داهای میزبانی حیات در منظومه خورشیدی ما شناخته می شود.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیقمر یخی اروپا از نمایی دیگرمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیکاوشگر شگفت انگیز و معروف کاسینی درِ جدیدی را به دنیای سیاره زحل باز کرد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیدر گوشه سمت راست بالای این ع از فضاپیمای کاسینی، قمر پاندورا (pandora) به سختی قابل رویت است. پاندورا یکی از 52 قمری است که به دور این قول گازی گردش می کند.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویری از حلقه c سیاره زحل که در تاریخ 3 ژوئن ثبت شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیجرم کوچکی که بالای حلقه های زحل دیده می شود، قمر دیون (dione) بوده که ع آن توسط کاسینی شکار شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع ی شگفت انگیز از عبور قمر انسلادوس (enceladus) زحل در مقابل یکی دیگر از ماه ها به نام تیتس (tethys)مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیقمر دیون از نمای نزدیکمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیقطب شمال قمر انسلادوس زحل تعداد بی شماری شکاف و دهانه مختلف دارد؛ این ع در سال 2015 ثبت شد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویر ترکیبی که در بالا می بینیم با کنار هم قرار داده تصاویر تلسکوپ هابل و کاوشگر وویجر 2 (voyager 2) تهیه شده است؛ این ع که از طرف ناسا منتشر شد، سیاره اورانوس را در سال 2017 نشان می دهد.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیسیاره نپتون از چشم کاوشگر وویجر 2، از فاصله 7 میلیون کیلومتری؛ این ع در سال 1989 تهیه شده و تا به امروز یکی از دقیق ترین تصاویر موجود از این سیاره است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسینپتون از چشم تلسکوپ فضایی هابلمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسینپتون در کنار قمرش تریتون (triton)مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع ی از کاوشگر نیوهورایزنز (new horizons) در حال نزدیک شدن به پلوتو؛ 8 جولای 2015مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیاین تصویر چیزی در حدود 16 ساعت پس از عبور نیوهورایزنز از پلوتو در سال 2015 به ثبت رسیده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیهلال پلوتو از چشم نیوهورایزنزمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیتصویری شگفت انگیز از جزئیات سطح پلوتومجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیدشت عظیم اسپاتنیک پلانوم (sputnik planum) در سمت چپ این تصویر که از سطح پلوتو تهیه شده، به خوبی مشخص است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسینمای بالا متعلق به قمر شارون (charon) پلوتو بوده که با استفاده از دوربین پیشرفته mvic نیوهورایزنز تهیه شده است؛ با کمک این دوربین جزئیات سطح شارون با دقت 2.9 کیلومتر نقشه برداری شده است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیع ی حیرت انگیز از پلوتو و قمر شارونمجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسینمایی خیالی از جرم آسمانی 2014 mu69 در کمربند کویپر که هدف بعدی نیوهورایزنز برای کاوش است.مجموعه ای زیبا با جزئیاتی شگفت انگیز از تصاویر منظومه شمسیمورد آ از گالری تصاویر منظومه شمسی، مشتری، غول گازی شگفت انگیز سیستم ستاره ای ما را از چشم کاوشگر جونو نشان می دهد. همچنین بخوانید:چشم نوازترین و شگفت انگیزترین ع های فضایی سال 2017 منبع :newatlas
با پذیرش عمومی نظریه خورشید مرکزی، تلاش دانشمندان برای شناخت جهان های مختلف آغاز شد. ما را در سفر به سیارات منظومه شمسی به کمک تصاویر ناسا همراهی کنید.منظومه شمسی در دوران رنسانس کشف شد و از همان زمان، فلاسفه پذیرش یافته های علمی را به مشاهدات عینی و نظریه های منطقی مشروط د. سرانجام با گذشت چند قرن نظریه خورشید مرکزی نیز به طور رسمی مورد پذیرش عموم مردم و بسیاری از دانشمندان قرار گرفت. نظریه خورشید مرکزی برای اولین بار توسط نیکلاس کوپرنیک (nikolaus kopernikus) و در کتاب «درباره گردش افلاک آسمانی» مطرح شد. طبق این نظریه، خورشید در مرکز جهان واقع شده و سیارات منظومه شمسی پیرامون آن گردش می کنند.با کشف این یافته های بی سابقه در زمینه نجوم، تلاش ها برای شناخت جهان های اطراف منظومه شمسی قوت گرفت و امروزه به لطف تلاش های دانشمندان مختلف، ما شناخت نسبتا معقولی از سیارات همسایه خود داریم. سفر به سیارات منظومه شمسی یک رویای دیرینه برای بشریت به شمار می رود و در میان 7 سیاره موجود در همسایگی ما، احتمالا سیاره مریخ اولین سیاره ای خواهد بود که نسل انسان بر روی آن قدم خواهد گذشت. در این مطلب سعی داریم به کمک تصاویر رسمی آژانس فضایی ناسا و ضمن سفر به سیارات منظومه شمسی ، شما را با سیاره های مختلف آن آشنا کنیم. پس وسایل خود را جمع کنید؛ چرا که سفر به سیارات منظومه شمسی از داخلی ترین قسمت آن آغاز و تا بیرونی ترین سیاره آن ادامه پیدا می کند.سفر به سیارات منظومه شمسی و آشنایی با ویژگی های آناندنیای عطاردسیارات منظومه شمسیعطارد (mercury) اولین و نزدیک ترین سیاره موجود در منظومه شمسی است که در مقایسه با سایر سیارات همسایه، اندازه کوچک تری را دارد. پیش تر لقب کوچک ترین سیاره موجود در منظومه شمسی متعلق به سیاره پلوتو بود که بعدها دانشمندان این سیاره را در سال 2006 از لیست سیارات منظومه شمسی خارج کرده و آن را به عنوان یک سیاره کوتوله معرفی د.دهانه دبوسی (debussy) یکی از معروف ترین دهانه های برخورد این سیاره بوده که لقب آن برگرفته از نام آهنگ ساز مطرح فرانسوی یعنی کلود دبوسی (claude-achille debussy) اقتباس شده است.مسیر گردش عطاردسیارات منظومه شمسیدر سال 2006 فضاپیمای رصدخانه خورشیدی و هلیوسفری (solar and heliospheric observatory) توانست یک تصویر بسیار زیبا از مسیر حرکت عطارد در مدار خورشید را به ثبت برساند؛ تصویری که بعدها «مسیر حرکت نقطه نقطه سیاره عطارد» لقب گرفت.عطارد از دیدگاه فضاپیمای مسنجرسیارات منظومه شمسیاین نمایش رنگی جذاب از دشت کالوریس توسط ناسا و به کمک فضاپیمای رباتیک مسنجر (messenger) به ثبت رسید. جریان های مذاب در این تصویر را می توان در نقاط نارنجی رنگ مشاهده کرد.فضاپیمای مسنجر در سال 2004 به فضا پرتاب شد و در اوایل سال 2008 توانست اولین پرواز خود را در مدار عطارد به اجرا درآورد. یت فضاپیمای مسنجر در سال 2015 و با برخورد این فضاپیما به سطح سیاره مذکور به پایان رسید. برخورد مسنجر با سطح عطارد، دهانه ای جدیدی را به سطح آن هدیه کرد.نمای زیبای سیاره زهره از دیدگاه فضاپیمای مارینر 10سیارات منظومه شمسیتصویر رنگی و در حال چرخش سیاره زهره برای اولین بار در تاریخ 5 فوریه 1974 به ثبت رسید. فضاپیمای مارینر 10 (mariner 10) با ثبت این تصویر، چشم اندازی نزدیک و بسیار زیبا از این سیاره را به زمین مخابره کرد.زهره دومین سیاره منظومه شمسی است؛ اما شرایط جوی مناسبی برای استقبال انسان ندارد. ناسا می گوید که سیاره زهره دائما توسط حجم عظیمی از ابرها با مقدار کربن دی ا ید بالا پوشانده شده و دمای آن نزدیک به 483 درجه سانتی گراد است!در زیر ابرهای زهرهسیارات منظومه شمسیکاوشگر ماژلان (magellan) در اوایل دهه 90 میلادی از سیاره زهره بازدید کرد و توانست تصویری بی نظیر را از قطب شمال این سیاره به ثبت برساند.بلندترین کوه در سیاره ونوس که «کوه م ول» (maxwell montes) شناخته می شود را می توان در قالب یک شکاف درخشان در مرکز تصویر زیر مشاهده کرد. ارتفاع این کوه در حدود 11 کیلومتر و حتی از کوه اورست در زمین نیز بلندتر است!نمای چند میلیون کیلومتری از زمینسیارات منظومه شمسیدر سال 2015، رصدخانه آب وهوای فضای ژرف (deep space climate observatory) با ثبت نمای چند میلیون کیلومتری از کره زمین، انسان را از عظمت جهان خود متحیر ساخت.این تصویر شگفت انگیز که طی یت آپولو 17 (apollo 17) در سال 1972 به ثبت رسید، لقب «تیله آبی رنگ» را به خود گرفت. این تصویر، نمای بسیار زیبایی از ابرهای گردان، خشکی ها و اقیانوس ها در زمین را به خوبی به نمایش گذاشته است.طلوع زمینسیارات منظومه شمسیدرصد بسیار زیادی از انسان ها این شانس را ندارند که در طول دوران زندگی خود، به کره ماه سفر کنند. اما مدارگرد شناسایی ماه (lunar reconnaissance orbiter) به نمایندگی از انسان ها توانست نمای خیره کننده ای از کره خاکی ما را از سطح کره ماه به ثبت برساند. این تصویر که در سال 2015 به ثبت رسید، ظاهر شدن کره زمین از میان سطوح موج دار کره ماه را نشان می دهد.دنیای مریخسیارات منظومه شمسیمدارگردهای وایکینگ 1 (viking 1) و وایکینگ 2 (viking 2) در دهه 70 میلادی از مریخ بازدید د. این تصویر دراماتیک از سیاره سرخ ، ترکیبی از 100 تصویر تهیه شده به کمک یت های وایکینگ را نشان می دهد که در سال 1980 به ثبت رسیده اند.مریخ سیاره ای شناخته شده در منظومه شمسی است و دانشمندان همواره توجه ویژه ای را به آن داشته اند. مریخ نسبت به زمین اندازه بسیار کوچک تری داشته و هر سال در مریخ برابر با 687 روز در زمین است.چهره عجیب بر روی مریخسیارات منظومه شمسیمدارگرد وایکینگ 1 ناسا در سال 1976 این تصویر عجیب و غریب را از سطح مریخ به ثبت رساند و در پی آن، سر و صدای بسیاری را در میان عموم به راه انداخت. در اولین نگاه در این تصویر یک صورتک عجیب به چشم می خورد که همانند انسان دو چشم، بینی و دهان دارد. ناسا بعدها در توضیح این تصویر گفت که ظاهرا اختلالات رخ داده در هنگام ع برداری و مخابره این تصاویر، منجر به خلق چنین تصویر عجیبی شده است.مشتری از دیدگاه هابلسیارات منظومه شمسیتلسکوپ فضایی هابل (hubble space telescope) لنز های خود را به سمت سیاره مشتری تنظیم کرد و یک نمای خیره کننده از پنجمین سیاره منظومه شمسی را به ثبت رساند. این تصویر در سال 2017 به ثبت رسید و غول گازی منظومه شمسی را با وضوحی بی نظیر به نمایش می گذارد.این تصویر ویژه با حرکات متناوب بادها و تفاوت در ضخامت و اندازه ابرهای یخ آمونیاک تزیین شده است.سمت خورشیدی مشتریسیارات منظومه شمسیاین تصویر نمای جالبی از قطب جنوب سیاره مشتری را در معرض نور خورشید به نمایش می گذارد. اصل این تصویر توسط فضاپیمای جونو (juno) در سال 2016 به ثبت رسید و یک شهروند دانشمند با نام ال مای (alex mai) این نمای درخشان را به غول گازی بخشید.سیاره مشتری ا بسیاری را در مدار خود دارد و تا سال 2017 تعداد 69 قمر برای این سیاره شناخته شده است.زیبایی در دنیای زحلسیارات منظومه شمسیسیاره زحل به عنوان یکی از زیباترین سیارات منظومه شمسی شناخته می شود. فضاپیمای کاسینی (c ini) در طول یت پرافتخار خود توانست مجموعه شگفت انگیزی از تصاویر نزدیک به سیاره زحل را به ثبت برساند. این تصاویر در سال 2016 و از فاصله 3 میلیون کیلومتری این سیاره تهیه شده اند. در این نمای خیره کننده شما می توانید جزئیات مختلفی از قبیل حلقه ها و قطب شمالی این سیاره را به وضوح مشاهده کنید.زحل دارای اندازه بسیار بزرگ تری نسبت به زمین است و 29 سال طول می کشد تا یک دور کامل را در مدار خورشید گردش کند. همانند سیاره مشتری، زحل نیز دارای ا بسیاری است که تاکنون 62 عدد از آنان شناسایی شده اند.کاسینی در سال 2004 به زحل رسید و قرار است که در سپتامبر 2017 خود را در اتمسفر این سیاره غرق کند.ژست زیبای زحل در کنار تیتانسیارات منظومه شمسیقمر تیتان ، بزرگ ترین قمر سیاره زحل در مقایسه با سایرین است. تصویر بالا که در سال 2015 به ثبت رسید، چشم انداز زیبایی از حلقه های زحل را در مقابل قمر تیتان نشان می دهد.سیاره زحل یکی دیگر از غول های گازی منظومه شمسی است و از شرایط مناسبی برای حیات برخودار نیست. اما قمر تیتان یکی از نامزدهای بالقوه برای زندگی بیگانه به شمار می رود.نمای زیبای اورانوسسیارات منظومه شمسیفضاپیمای وویجر 2 توانست در سال 986 میلادی، یک نمای شگفت انگیز از هفتمین سیاره منظومه شمسی را به ثبت برساند. منظره درخشان و آبی رنگ این سیاره، جلوه منحصر به فردی از آن را به نمایش می گذارد. ناسا می گوید که اورانوس جهانی سرد با بادهای عظیم است که حلقه های کمرنگی دارد. در مدار سیاره اورانوس در مجموع 27 قمر مختلف در گردش هستند.یوهان الرت بوده (یوهان الرت بوده) به عنوان یک ستاره شناس مطرح آلمانی توانست در سال 1781 میلادی، این غول یخی را به کمک تلسکوپ خود کشف کند.شفق های بیگانه در اورانوسسیارات منظومه شمسیدر این تصویر، حلقه های کم رنگ اورانوس به همراه لکه مربوط به شفق های بیگانه در این سیاره قابل مشاهده هستند. این ع در واقع ترکیبی از تصاویر تهیه شده به کمک فضایمای وویجر 2 و تلسکوپ فضایی هابل است.«اورانوس» (uranus) از نام خدای آسمان یونان اقتباس شده و هر گردش کامل به دور خورشید توسط آن 84 سال به طور می انجامد!سیاره نپتونسیارات منظومه شمسینپتون نیز همانند اورانوس یک غول یخی است. نپتون دورترین سیاره نسبت به خورشید در منظومه شمسی به شمار می رود. این تصاویر توسط فضاپیمای وویجر 2 ناسا در سال 1989 به ثبت رسید. ناحیه تاریک موجود در این تصویر، نشان دهنده چرخش بزرگی از طوفان های عظیم بود که بعدها با عنوان «نقطه سیاه بزرگ» (great dark spot) نام گذاری شد.هر سال در مریخ برابر با 165 سال در زمین بوده و علت آبی رنگ بودن اتمسفر این سیاره به وجود متان در آن نسبت داده شده است.حلقه های نپتونسیارات منظومه شمسیفضاپیمای وویجر 2 در جریان یت شجاعانه خود توانست اولین منظره بسیار زیبای این سیاره را برای انسان به نمایش بگذارد. این تصویر که در سال 1989 تهیه شد، دو تا از حلقه های اصلی نپتون را نشان می دهد. ناسا می گوید که سیاره نپتون دارای محیطی منحصر به فرد و طوفانی است. قمر تریتون (triton) که به عنوان بزرگ ترین قمر این سیاره شناخته می شود، تنها ماه موجود در سامانه خورشیدی است که مدار پس رونده دارد؛ یعنی جهت گردش آن برخلاف تمامی ا موجود در منظومه شمسی است.منبع:cnet
به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، محققان آژانس فضایی اروپا با استفاده از داده های “ ا”(gaia) حرکت بیش از ۳۰۰ هزار ستاره را نسبت به خورشید مورد بررسی قرار دادند و به این نتیجه رسیدند این حرکات وضعی در آینده دور سبب بمباران منظومه شمسی توسط ِ دنباله دارها خواهد شد. به گفته محققان این دنباله دارها ممکن است از زمین عبور کرده و یا حتی با زمین نیز برخورد کنند.دنباله دار یک گلوله برفی کیهانی است که از گازهای منجمد، سنگ و گرد و غبارساخته شده و تقریبا به اندازه یک شهر کوچک است. ساختار دنباله دار شامل سه بخش هسته، گیسو و دم است. هسته بخش مرکزی آن است و از گرد و غبار و گاز و یخ ساخته شده است. وقتی که دنباله دار نزدیک خورشید می شود، یخ های موجود در هسته آن تبخیر می شود و تبدیل به ابر بزرگی پیرامون دنباله دار می شود که گیسو نام دارد.سرچشمه و منشأ دنباله دارها، ابر اورت و کمربند کویپر است. دنباله دارها، غیر دوره ای و دوره ای هستند که غیر دوره ای ها گرانش محدود به خورشید ندارند و مدار آن ها به شکل سهمی است. دنباله دارهای دوره ای نیز شامل دنباله دارهای بلند مدت (بسیار بیشتر از ۲۰۰ سال) و کوتاه مدت (۲۰ تا ۲۰۰ سال) است. در نامگذاری دنباله دارها، از نام کاشفان آن ها –یک شخص یا فضاپیما– استفاده می شود.اتحادیه بین المللی اخترشناسی رهنمودی برای نام گذاری دنباله دارها مشخص کرده است. دنباله دارها تفاوت هایی با دیگر اجرام منظومه خورشیدی از جمله سیارک ها، شهاب وارها، شهاب ها و شهاب سنگ ها دارند که مهم ترین آن ها چیزی است که آن ها از آن ساخته شده اند. برای نمونه، سیارک ها از ف ات و مواد سنگی و دنباله دارها از یخ، گرد و غبار و مواد سنگی ساخته شده اند. دنباله دارها انواع قابل توجهی مانند دنباله دار بزرگ و مسیر خورشیدی دارند.دنباله دارهای بزرگ آن قدر بزرگ نیستند که با چشم غیرمسلح دیده شوند؛ با این حال وقتی به خورشید نزدیک می شوند، سطوح یخی آن ها تبخیر می شود و مقدار زیادی از گاز و گرد و غبار آن ها فرار می کند و جو و دنباله های بسیار بزرگی شکل می گیرد که دیدنی و قابل توجه است. این دنباله دارها، دنباله دارهای بزرگ نامیده می شوند.دنباله دار مسیر خورشیدی نیز طبقه ویژه ای از دنباله دارهاست که به هنگام حضیض(نزدیک ترین نقطه در مدار بیضوی نسبت به گرانیگاه) خود، فاصله زیادی (حدود ۸۵۰٬۰۰۰ مایل) از خورشید دارند. ا در ۱۴ ماه نخست فعالیت خود به جمع آوری داده در رابطه با بیش از یک میلیارد جرم کیهانی موجود در فضا پرداخته است. محققان داده های مربوط به ۳۰۰ هزار جسم فضایی را از بین بقیه اجرام جدا د و سرعت، نحوه و جهت حرکت و همچنین تاثیرات آنها را مورد بررسی قرار دادند.محققان با بررسی این داده ها دریافتند که نزدیک ترین عبور ستاره از کنار خورشید حدود پنج میلیون سال قبل رخ داده است و این اتفاق احتمالا در همین مدت زمان در آینده نیز رخ خواهد داد. ستاره شناسان با بررسی فاصله از ستاره ای که در حال عبور از کنار منظومه شمسی ماست، قادر به تشخیص تعدادی از اجسام فضایی هستند که قادر به نادیده گرفتن ابر اورت هستند و سبب ارسال ستاره دنباله دار به داخل منظومه شمسی می شوند. ابر اورت نام مکانی است که خیلی از دنباله دارها از آن سرچشمه می گیرند و برابر این تئوری علمی در فاصله ۵۰٫۰۰۰ واحد نجومی و تقریبا برابر با یک سال نوری از خورشید قرار دارد. محققان اعلام کرده اند برای آنکه این بمباران دنباله دارها اتفاق بیفتد باید فاصله ستاره عبوری از خورشید حدود ۶۰ هزار میلیارد کیلومتر باشد.بررسی ها نشان می دهد از بین ستاره های مورد بررسی، ۹۷ ستاره از فاصله ۱۵۰ هزار میلیارد کلومتری و ۱۶ ستاره از فاصله کمتر از ۶۰ هزار میلیارد کیلومتری خورشید عبور می کنند که می توانند سبب ایجاد تاثیر بر روی ابر اورت شوند. یکی از معروف ترین ستاره های مورد بررسی gliese 710 نام دارد که کوتوله سرخی است که تقریبا ۶۱ درصد خورشید جرم دارد که با سرعتی در حدود ۵۰ هزار کیلومتر در ساعت در حال حرکت است و می تواند بیشترین تاثیر را در آغاز بمباران دنباله دارها در پنج میلیون سال آینده داشته باشد. نتایج این تحقیق در نشریۀ astronomy & astrophysics منتشر شده است.سایت علمی بیگ بنگ / منبع: newatlas.com
دانشمندان به شواهد جدیدی از وجود دو خورشید در منظومه شمسی دست یافته اند! فرضیه وجود ستاره دوم در منظومه شمسی ، آن را با عنوان ستاره نمسیس معرفی می کند.امروزه برای همگان واضح و روشن است که خورشید، تنها ستاره موجود در منظومه شمسی ماست و سیاره زمین و همسایه های آن، در حال گردش به دور آن هستند. اما یافته های اخیر ستاره شناسان، این واقعیت را رد می کند! به عقیده کارشناسان، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد تمامی ستاره ها در سراسر جهان، به صورت دوتایی (دوقلو) متولد می شوند. در چند دهه اخیر، دانشمندان به نتایجی دست یافته اند که خورشید، تنها ستاره موجود در منظومه شمسی ما نیست؛ خورشید در واقع یک برادر کوچک تر با نام ستاره نمسیس دارد! گفته می شود که علت اصلی سقوط بسیاری از اجرام آسمانی بر سطح زمین، ستاره نمسیس است. با استناد بر این واقعیت، انقراض های بزرگ در گذشته سیاره زمین را می توان به همین ستاره نسبت داد.وجود دو خورشید در منظومه شمسیسمت چپ: تصویری از مجموعه دو ستاره ای جوان – پایین سمت راست: تصویری از یک مجموعه سه ستاره ای، تشکیل شده از دیسک غبار – بالا سمت راست: ستاره دوتایی مستقر در ناحیه ic 348 که با انتشار پالس های نوری با همدیگر تعامل دارند.دانشمندان با استناد بر قوانین موجود در سیستم های دو ستاره ای، به نزدیک بودن آنان نسبت به هم و چرخش به دور یک مرکز مشترک اشاره می کنند.چنین پدیده ای، در سراسر جهان امری معمول و رایج است. مطالعه این سیستم های ستاره ای ، برخی محققان را به این سوال واداشت که آیا چنین موضوعی در مورد منظومه شمسی ما نیز صدق می کند؟ به بیان دقیق تر، آیا می توان با استناد بر این مشاهدات، به حقایقی از وجود دو خورشید در منظومه شمسی دست پیدا کنیم؟اکنون، گروهی از محققان های هاروارد و برکلی، این پدیده را در سامانه خورشیدی مورد بررسی قرار داده اند. با توجه به اینکه بسیاری از سیستم های ستاره ای به صورت دوتایی متولد می شوند، خورشید را نمی توان به عنوان یک استثنا در نظر گرفت؛ چرا که با توجه به این واقعیت، وجود دو خورشید در منظومه شمسی امری دور از ذهن نیست!در واقع، بسیاری از ستاره های موجود در جهان، دارای یک برادر باوفا در خود هستند! این پدیده را می توان با مشاهده نزدیک ترین ک شان همسایه مورد بررسی قرار داد. آلفا قنطروس (alpha centauri) به عنوان نزدیک ترین ک شان همسایه، ستاره ای سه گانه است که با ستاره های دوتایی آلفا قنطروس a و آلفا قنطروس b، با چرخش به دور همدیگر، مجموعه دو ستاره ای آلفا قنطروس ab را ساخته و همراه با کوتوله سرخ پرو یما قنطورس، این منظومه سه گانه را تشکیل داده اند.با الهام گیری از این واقعیت، دانشمندان چند دهه اخیر را صرف مطالعه منظومه شمسی کرده اند. ریچارد ای مولر (richard a. muller)، فیزیک کالیفرنیا، اولین فردی ست که موضوع وجود دو خورشید در منظومه شمسی را مطرح کرد. به عقیده او، خورشید دارای یک برادر کوچک تر با نام نمسیس (nemesis) بوده که تاکنون موفق به کشف آن نشده ایم. این ستاره اسرارآمیز، قادر به تولید اختلال هایی ابر اورت(oort cloud) و عواقب م بی در مرکز منظومه شمسی است. وجود ستاره نمسیس ، تا حد بسیاری می تواند چرخه های مرگباری را توضیح دهد که هر 27 میلیون سال یک بار در زمین به وقوع می پیوندد.در سال 1980 میلادی، دانشمندان متوجه وجود یک چرخه اسرارآمیز در کره زمین شدند. این الگوی ثابت، هر 27 میلیون سال یک بار، موجب وقوع انقراض های بسیار بزرگ در سطح زمین می شود. برای مثال، از جمله این حوادث آ ا مانی، می توان به انقراض دایناسورها و نابودی های عظیم مشابه با آنان اشاره کرد. اکتشاف این چرخه اسرارآمیز، موجب طرح خیل عظیمی از سوالات برای دانشمندان شد؛ چه رازی در پس زمینه این چرخه مرگبار نهفته است؟ ریچارد ای مولر علت وقوع این پدیده های مرگبار را به وجود یک ستاره اسرارآمیز با نام ستاره نمسیس در فاصله 1.5 سال نوری خورشید نسبت داد. از آن زمان تاکنون، هیچ شواهدی از وجود چنین ستاره ای به دست نیامد، اما یک مطالعه جدید توسط دانشمندان، نشان می دهد که تمامی ستاره های سراسر جهان ، به صورت دوتایی (دوقلو) متولد شده اند. با استناد بر این مطالعه، می توان گفت که ستاره دوم منظومه شمسی ما، تا به امروز نیز به ح مخفیانه به موجودیت خود ادامه داده است.وجود دو خورشید در منظومه شمسی ؛ واقعیتی که به کمک آن شاید بتوان انقراض دایناسورها را توضیح داد!بررسی های رادیویی انجام گرفته بر روی ابر مولوکولی غول پیکر در منظومه برساوش و تشکیل یک سیستم ستاره ای جدید در آن، نشان می دهد که به احتمال بسیار زیاد، وجود ستاره دوم منظومه شمسی امری دور از انتظار نیست. در واقع با مقایسه ک شان های همسایه، می توان این احتمال را داد که منظومه شمسی ما نیز از این قاعده مستثنی نبوده و احتمالا خورشید نیز همراه با یک ستاره دیگر به صورت دوتایی متولد شده است. با این وجود، بررسی های دانشمندان در مورد سایر ستاره های جهان، حکایت از این واقعیت دارند که هیچ ستاره ای به طور مستقل متولد نمی شود!وجود دو خورشید در منظومه شمسیتصویر رادیویی مربوط به یک سیستم دو ستاره ای 1 میلیون ساله که درون یک هسته متراکم و در داخل ابر مولکولی صورت فلکی برساووش شکل گرفته است.استیون استالر به عنوان اخترشناس برکلی در این باره می گوید:ما معتقدیم که احتمالا ستاره نمسیس وجود داشته است؛ البته در گذشته ای بسیار دور!ما با تولید یک رشته آماری، به بررسی جمعیت نسبی ستاره های تکی و یا دوتایی را در ابر مولکولی برساووش مورد بررسی قرار دادیم. تنها مدلی که موفق به بازتولید داده ها شد، مدلی بود که در آن، تمامی ستارگان در آغاز به شکل دوتایی متولد شده بودند. این سیستم ها در طی میلیون ها سال یا به همدیگر نزدیک تر شده و یا همدیگر را ترک می د.دانشمندان همچنین به این نتیجه رسیدند که تمامی رصد های انجام گرفته بر روی منظومه های «دوتایی باز» (آن ها که ستاره هایشان با همدیگر فاصله ای به اندازه 1 واحد نجومی دارند) بسیار جوان هستند. باید متذکر شویم که هر واحد نجومی، برابر با فاصله زمین تا خورشید (150 میلیون کیلومتر) است.دانشمندان بر این باورند که برادر کوچک تر خورشید، 17 برابر فاصله فعلی خورشید تا دورترین سیاره منظومه شمسی (نپتون) است. با این تفاسیر، به نظر می رسد که فرضیه وجود دو خورشید در منظومه شمسی را می توان به زمانی بسیار دورتر از عصر فعلی نسبت داد.بر اساس این مدل، به نظر می رسد که برادر قدیمی خورشید در منظومه شمسی، توانسته از این ناحیه از فضا به بیرون فرار کند و احتمالا در قسمت دیگری از منظومه شمسی قرار گیرد. با این حساب، احتمالا هیچ گاه قادر به مشاهده و یا تشخیص آن نخواهیم بود.این ایده که تمامی ستاره ها در سراسر جهان، همراه با یک ستاره دیگر متولد می شوند، سال ها قبل نیز مطرح شده بود. اما سوال این جاست: چه تعداد؟ سارا ساداووی (sarah sadavoy)، از رصدخانه اخترفیزیکی اسمیتسونیان در این باره می گوید:بر اساس مدل ساده ما، می توان گفت تقریبا تمامی ستاره ها همراه با یک دوقلوی همزاد متولد می شوند. ابر برساووش، یک منطقه ستاره ساز کم جرم است، از این رو می بایست مدل پیشنهادی را در مورد سایر ابرها مورد بررسی قرار داد.منبع:ancient-code
رصد دنباله داری که در راه زمین استبه گزارش گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان،تلسکوپ فضایی هابل موفق شده است یک دنباله دار را که به سمت زمین در حال حرکت است، رصد کند.این دنباله دار که دانشمندان آن را k2 می نامند حدود 2 میلیون و 400 هزار کیلومتر از زمین فاصله دارد و طبق محاسبات انجام شده توسط دانشمندان تا پنج سال آینده به زمین خواهد رسید.دانشمندان تخمین زده اند که این دنباله دار سفر خود را از لبه منظومه شمسی و از فاصله میلیاردها کیلومتر دورتر آغاز کرده است و دورترین دنباله داری است که به سمت زمین در حال حرکت است.دنباله دار یک گلوله برفی کیهانی است که از گازهای منجمد، سنگ و گرد و غبار ساخته شده و تقریبا به اندازه یک شهر کوچک است.ساختار دنباله دار شامل سه بخش هسته، گیسو و دم است. هسته بخش مرکزی آن است و از گرد و غبار و گاز و یخ ساخته شده است. وقتی که دنباله دار نزدیک خورشید می شود، یخ های موجود در هسته آن تبخیر می شود و تبدیل به ابر بزرگی پیرامون دنباله دار می شود که گیسو نام دارد. سرچشمه و منشأ دنباله دارها، ابر اورت یا کمربند کویپر است.دنباله دارها، غیر دوره ای و دوره ای هستند که غیر دوره ای ها گرانش محدود به خورشید ندارند و مدار آن ها به شکل سهمی است.دنباله دارهای دوره ای نیز شامل دنباله دارهای بلند مدت (بسیار بیشتر از ۲۰۰ سال) و کوتاه مدت (۲۰ تا ۲۰۰ سال) است. در نامگذاری دنباله دارها، از نام کاشفان آن ها –یک شخص یا فضاپیما– استفاده می شود.اتحادیه بین المللی اخترشناسی رهنمودی برای نام گذاری دنباله دارها مشخص کرده است.دنباله دارها تفاوت هایی با دیگر اجرام منظومه خورشیدی از جمله سیارک ها، شهاب وارها، شهاب ها و شهاب سنگ ها دارند که مهم ترین آن ها چیزی است که آن ها از آن ساخته شده اند.برای نمونه، سیارک ها از ف ات و مواد سنگی و دنباله دارها از یخ، گرد و غبار و مواد سنگی ساخته شده اند. دنباله دارها انواع قابل توجهی مانند دنباله دار بزرگ و مسیر خورشیدی دارند.دنباله دارهای بزرگ آن قدر بزرگ نیستند که با چشم غیرمسلح دیده شوند؛ با این حال وقتی به خورشید نزدیک می شوند، سطوح یخی آن ها تبخیر می شود و مقدار زیادی از گاز و گرد و غبار آن ها فرار می کند و جو و دنباله های بسیار بزرگی شکل می گیرد که دیدنی و قابل توجه است. این دنباله دارها، دنباله دارهای بزرگ نامیده می شوند. دنباله دار k2 تا پنج سال آینده به نزدیکترین فاصله خود به خورشید یعنی در محدوده مدار مریخ خواهد رسید و هیچ احتمالی وجود ندارد که با زمین برخورد کند.ویژگی قابل توجه این دنباله دار این است که به گفته محققان یخ های آن تبخیر نشده و مستقیما به گاز تبدیل می شوند که به این اتفاق تصعید گفته می شود.براساس یافته های هابل، در سطح این دنباله دار عناصری نظیر ا یژن، نیتروژن، کربن دی ا ید و کربن مونوا ید مشاهده می شود که در حال حاضر به خاطر دمای پایین این دنباله دار، منجمد هستند.ویژگی جالب دیگر این دنباله دار این است که در فاصله ای بسیار دورتر از دیگر دنباله دارها رصد شده و هنوز بسیاری از عناصر در آن وجود دارند و از سطح آن فرار نکرده اند.دنباله دار k2 در ماه مه 2017 با استفاده از تلسکوپ "رصد پانورامیک و سیستم پاسخ سریع"(panstarrs) واقع در هاوایی کشف شده است.منبع:ایسناانتهای پیام/ رصدی دنباله دار در مسیر کره زمین
در فاصله ی فقط کمی بیش از ده سال نوری، گذشته ی منظومه ی شمسی را می توان به تماشا نشست. این منظومه ستاره ای نزدیک به منظومه خورشیدی ما، به مراحل ابت منظومه ی شمسی، شباهت دارد.قابل درک است که ستاره شناسان مجذوب منظومه ی اپسیلون اریدانی شده اند. زیرا اولا این منظومه ی ستاره ای در مجاورت ِ منظومه ی خورشیدی ما قرار دارد، یعنی تقریبا ۱۰٫۵ سال نوری از خورشید فاصله دارد. دوما، مدتی است معلوم شده که این منظومه شامل دو کمربند سیارکی و یک دیسک بزرگ از بقایا میباشد. سوما، ستاره شناسان سال هاست مشکوک شده اند که این ستاره نیز ممکن است منظومه ای از سیارات داشته باشد.مهم تر از همه، مطالعه ای جدید توسط تیمی از ستاره شناسان نشان می دهد که اپسیلون اریدانی ممکن است چیزی باشد که منظومه ی شمسی ما در دوران جوانی اش آن گونه بوده. این تیم با تکیه بر رصدخانه ی استراتوسفری ناسا با هواپیمای مادون قرمز نجوم(sofia)، تجزیه و تحلیل دقیقی از این منظومه را انجام دادند که نشان می دهد این منظومه، شباهت معماری قابل توجهی به منظومه شمسی دارد.
نمایی از منظومه الیپسون اریدانی اریدانی این تیم با ی کیت سو- ستاره شناس دانشیار در رصدخانۀ استوارد آریزونا- شامل محققان و ستاره شناسانی از گروه فیزیک و نجوم ای ی آیووا، مؤسسه ی اخترفیزیک و رصدخانه ی ی در ژنا (آلمان) و آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا و مرکز تحقیقات آمس بودند. این تیم از داده های به دست آمدۀ پرواز هواپیمای سوفیا در ژانویه ی ۲۰۱۵، استفاده د. این تیم با ترکیب مدلسازی کامپیوتری دقیق و تحقیقاتی که چندین سال به طول انجامید، توانستند تصمیمات جدیدی در مورد ساختار این دیسک بقایا اتخاذ کند.همان طور که قبلا اشاره شد، مطالعات قبلی اپسیلون اریدانی نشان می دهد که این منظومه توسط ِ حلقه های ساخته شده از موادی که در واقع از فرآیند تشکیل سیاره باقی مانده اند، احاطه شده است. چنین حلقه هایی از گاز و گرد و غبار تشکیل شده اند و اعتقاد بر این است که شامل اجرام کوچک یخی و سنگی بسیاری نیز هستند- مانند کمربند کوپیر منظومه ی خورشیدی، که فراتر از نپتون به دور خورشید می چرخد.اندازه گیری های دقیق از حرکت این دیسک نیز نشان داده که سیاره ای با جرمی تقریبا مشابه با جرم مشتری، در فاصله ای قابل مقایسه با فاصله ی مشتری از خورشید، به دور آن ستاره می چرخد. با این حال دانشمندان نتوانسته اند بر اساس داده های قبلی به دست آمده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا، وضعیت مواد گرم درون دیسک- یعنی گرد و غبار و گاز- را تعیین کنند، که این منجر به دو مدل شد.در مدل اول، مواد گرم در دو حلقه ی باریک بقایا که به ترتیب در فواصلی مطابق با فاصله ی کمربند اصلی سیارک و اورانوس از خورشید، به دور ستاره می چرخند، متمرکز شده اند. طبق این مدل، بزرگ ترین سیاره در این منظومه به احتمال زیاد با کمربند بقایای مجاور ارتباط دارد. در مدل دیگر، مواد گرم در دیسک پهنی قرار دارند، در حلقه های مشابه به کمربند سیارکی متمرکز نیستند، و به هیچ سیاره ای در منطقه ی درونی ارتباطی ندارند.سو و تیمش با استفاده از تصاویر جدید سوفیا توانستند مشخص کنند که مواد گرم اطراف اپسیلون اریدانی به گونه ای که در مدل اول نشان داده شد، قرار گرفته اند. در اصل، یعنی حداقل در یک کمربند باریک قرار گرفته اند نه در دیسک پیوسته ی پهن. سو در بیانیه ی مطبوعاتی ناسا این گونه توضیح داد: «قدرت تفکیک فضایی بالای سوفیا به همراه پوشش منحصر به فرد طول موج و محدوده ی دینامیکی قابل توجه دوربین forcast باعث شد که بتوانیم انتشار گرم اطراف این منظومه را حل کنیم و مدل مواد گرم در مدار سیاره ی شبیه مشتری را تایید کنیم. علاوه بر این، برای متوقف ساختن صفحه ی گرد و غبار از منطقه ی بیرونی، به جرم سنگین سیاره ای نیاز است؛ یعنی مانند نقشی که نپتون در منظومه ی خورشیدی ما دارد. واقعا چشمگیر است که اپسیلون اریدانی، نسخه ی بسیار جوان تر منظومه ی خورشیدی ما، چقدر به منظومه ی ما شبیه است.»این مشاهدات به لطف تلسکوپ های آنبورد سوفیا ممکن شد؛ قطر تلسکوپ های سوفیا بزرگتر از اسپیتزر، و ۲٫۵ متر است در حالی که قطر اسپیتزر ۰٫۸۵ متر است. این امر باعث قدرت تفکیک بیشتر شد؛ و این تیم جزئیات درون منظومه ی اپسیلون اریدانی، که از آنچه که با استفاده از داده های اسپیتزر مشاهده شده بود سه برابر کوچک تر بود، را تشخیص دادند.این مشاهدات همچنین نشان می دهد که منظومه ی اپسیلون اریدانی بسیار شبیه به منظومه ی خورشیدی ماست، البته در شکل جوان تر آن. علاوه بر داشتن کمربندهای سیارکی و دیسک بقایایی که شبیه به کمربند اصلی و کمربند کوپیر است، به نظر می رسد که به احتمال زیاد سیاره های بیشتری دارد که منتظریم در فضاهای بین آن پیدا شوند. به این ترتیب، مطالعه ی این منظومه می تواند در یادگیری چیز هایی در مورد تاریخ منظومه ی خورشیدی خودمان، به ستاره شناسان کمک کند.ماسیمو مارنگو، یکی از نویسندگان این مقاله، دانشیار گروه اختر فیزیک آیووا است. وی در بیانیه ی مطبوعاتی در آیووا این گونه توضیح داد: «این ستاره، میزبان منظومه ای سیاره ای است که در حال حاضر تحت دستخوش فرآیندهای زمین شناسی مشابه با فرآیندهای زمین شناسی ای است که در جوانی برای منظومه ی خورشیدی ما رخ داده است، یعنی در زمانی که ماه بسیاری از دهانه هایش را به دست آورد، زمین در اقیانوس هایش آب به دست آورد، و شرایط مطلوب برای زندگی روی سیاره ی ما فراهم شد.»در حال حاضر مطالعات بیشتری باید به این منظومه ی ستاره ای مجاور بپردازند تا در مورد ساختار آن بیشتر بیاموزیم و وجود سیارات بیشتر را تایید کنند. انتظار می رود که استفاده از ابزارهای نسل بعدی- مانند تلسکوپ فضایی جیمز وب، که برای پرتاب در اکتبر ۲۰۱۸ برنامه ریزی شده است- در این زمینه بسیار مفید باشد. مارنگو در خبرنامه ای در مورد این پروژه نوشت: «جایزه ی پایان این راه این است که به ساختار واقعی دیسک خارج از این جهانی همچون اپسیلون اریدانی، و تعاملات آن با گروهی از سیارات احتمالا ن در منظومه اش، پی برده می شود. سوفیا با توانایی منحصر به فردش در گرفتن نور مادون قرمز در آسمان استراتوسفر خشک، توانست وضعیت کنونی این ستاره ی جوان و گذشته ی باستانی زمین در منظومه خورشیدی را مورد بررسی قرار دهد.» اشتراک گذاری: تگ ها: منظومه شمسی, سال نوری, منظومه خورشیدی, ستاره شناسان, رصدخانه ناسا, ناسا, آزمایشگاه ناسا, کمربند کوپیر, تاریخچه منظومه شمسی, منظومه ی اپسیلون اریدانی
مدل لباس عروس پرنسسی جدید لباس عروس دانتل مدل ماهی لباس عروس مدل اسکارلتمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دانتل لباس عروس دانتل پف دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دار لباس عروس آستین دار دانتلمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دار مدل لباس عروس گیپور پوشیده لباس عروس آستین دار 2018مدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دار لباس عروس گیپور دنباله دار لباس عروس آستین دار پفیمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دار لباس عروس آستین دار ایرانی لباس عروس دانتل دنباله دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارلباس عروس دنباله دار لباس عروس دنباله دار پفیمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس پف دار لباس عروس گیپور آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارباس عروس پفی ایرانی ع لباس عروس پرنسسی پفیمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارمدل لباس عروس دنباله دار دانتل و لباس عروس آستین دارهمچنین ببینید :متفاوت ترین مدل لباس عروسمدل لباس عروس خاص و زیباگالری تصاویر مدل لباس عروس جدید 97 و 2018 در تاپ نازگالری مدل لباس عروس زیبای 2018
به گزارش گروه وبگردی ملکانه،تلسکوپ فضایی هابل موفق شده است یک دنباله دار را که به سمت زمین در حال حرکت است، رصد کند.این دنباله دار که دانشمندان آن را k2 می نامند حدود 2 میلیون و 400 هزار کیلومتر از زمین فاصله دارد و طبق محاسبات انجام شده توسط دانشمندان تا پنج سال آینده به زمین خواهد رسید.دانشمندان تخمین زده اند که این دنباله دار سفر خود را از لبه منظومه شمسی و از فاصله میلیاردها کیلومتر دورتر آغاز کرده است و دورترین دنباله داری است که به سمت زمین در حال حرکت است.دنباله دار یک گلوله برفی کیهانی است که از گازهای منجمد، سنگ و گرد و غبار ساخته شده و تقریبا به اندازه یک شهر کوچک است.ساختار دنباله دار شامل سه بخش هسته، گیسو و دم است. هسته بخش مرکزی آن است و از گرد و غبار و گاز و یخ ساخته شده است. وقتی که دنباله دار نزدیک خورشید می شود، یخ های موجود در هسته آن تبخیر می شود و تبدیل به ابر بزرگی پیرامون دنباله دار می شود که گیسو نام دارد. سرچشمه و منشأ دنباله دارها، ابر اورت یا کمربند کویپر است.دنباله دارها، غیر دوره ای و دوره ای هستند که غیر دوره ای ها گرانش محدود به خورشید ندارند و مدار آن ها به شکل سهمی است.دنباله دارهای دوره ای نیز شامل دنباله دارهای بلند مدت (بسیار بیشتر از ۲۰۰ سال) و کوتاه مدت (۲۰ تا ۲۰۰ سال) است. در نامگذاری دنباله دارها، از نام کاشفان آن ها –یک شخص یا فضاپیما– استفاده می شود.اتحادیه بین المللی اخترشناسی رهنمودی برای نام گذاری دنباله دارها مشخص کرده است.دنباله دارها تفاوت هایی با دیگر اجرام منظومه خورشیدی از جمله سیارک ها، شهاب وارها، شهاب ها و شهاب سنگ ها دارند که مهم ترین آن ها چیزی است که آن ها از آن ساخته شده اند.برای نمونه، سیارک ها از ف ات و مواد سنگی و دنباله دارها از یخ، گرد و غبار و مواد سنگی ساخته شده اند. دنباله دارها انواع قابل توجهی مانند دنباله دار بزرگ و مسیر خورشیدی دارند.دنباله دارهای بزرگ آن قدر بزرگ نیستند که با چشم غیرمسلح دیده شوند؛ با این حال وقتی به خورشید نزدیک می شوند، سطوح یخی آن ها تبخیر می شود و مقدار زیادی از گاز و گرد و غبار آن ها فرار می کند و جو و دنباله های بسیار بزرگی شکل می گیرد که دیدنی و قابل توجه است. این دنباله دارها، دنباله دارهای بزرگ نامیده می شوند. دنباله دار k2 تا پنج سال آینده به نزدیکترین فاصله خود به خورشید یعنی در محدوده مدار مریخ خواهد رسید و هیچ احتمالی وجود ندارد که با زمین برخورد کند.ویژگی قابل توجه این دنباله دار این است که به گفته محققان یخ های آن تبخیر نشده و مستقیما به گاز تبدیل می شوند که به این اتفاق تصعید گفته می شود.براساس یافته های هابل، در سطح این دنباله دار عناصری نظیر ا یژن، نیتروژن، کربن دی ا ید و کربن مونوا ید مشاهده می شود که در حال حاضر به خاطر دمای پایین این دنباله دار، منجمد هستند.ویژگی جالب دیگر این دنباله دار این است که در فاصله ای بسیار دورتر از دیگر دنباله دارها رصد شده و هنوز بسیاری از عناصر در آن وجود دارند و از سطح آن فرار نکرده اند.دنباله دار k2 در ماه مه 2017 با استفاده از تلسکوپ “رصد پانورامیک و سیستم پاسخ سریع”(panstarrs) واقع در هاوایی کشف شده است.منبع:ایسناانتهای پیام/
تلسکوپ فضایی هابل موفق شده است یک ستاره دنباله دار را که به سمت زمین در حال حرکت است، رصد کند. به گزارش رسانه های دیگر آنا از ایسنا، این دنباله دار که دانشمندان آن را «k2» می نامند حدود 2 میلیون و 400 هزار کیلومتر از زمین فاصله دارد و طبق محاسبات انجام شده توسط دانشمندان تا پنج سال آینده به زمین خواهد رسید دانشمندان تخمین زده اند که این دنباله دار سفر خود را از لبه منظومه شمسی و از فاصله میلیاردها کیلومتر دورتر آغاز کرده است و دورترین دنباله داری است که به سمت زمین در حال حرکت است. دنباله دار یک گلوله برفی کیهانی است که از گازهای منجمد، سنگ و گرد و غبار ساخته شده و تقریبا به اندازه یک شهر کوچک است.ساختار دنباله دار شامل سه بخش هسته، گیسو و دم است. هسته بخش مرکزی آن است و از گرد و غبار و گاز و یخ ساخته شده است. وقتی که دنباله دار نزدیک خورشید می شود، یخ های موجود در هسته آن تبخیر می شود و تبدیل به ابر بزرگی پیرامون دنباله دار می شود که گیسو نام دارد. سرچشمه و منشا دنباله دارها، «ابر اورت» یا «کمربند کویپر» است.دنباله دارها، غیر دوره ای و دوره ای هستند که غیر دوره ای ها گرانش محدود به خورشید ندارند و مدار آن ها به شکل سهمی است. دنباله دارهای دوره ای نیز شامل دنباله دارهای بلند مدت (بسیار بیشتر از ۲۰۰ سال) و کوتاه مدت (۲۰ تا ۲۰۰ سال) است. در نامگذاری دنباله دارها، از نام کاشفان آن ها، یک شخص یا فضاپیما، استفاده می شود. اتحادیه بین المللی اخترشناسی رهنمودی برای نام گذاری دنباله دارها مشخص کرده است.دنباله دارها تفاوت هایی با دیگر اجرام منظومه خورشیدی از جمله سیارک ها، شهاب وارها، شهاب ها و شهاب سنگ ها دارند که مهم ترین آنها چیزی است که آنها ساخته شده اند. برای نمونه، سیارک ها از ف ات و مواد سنگی و دنباله دارها از یخ، گرد و غبار و مواد سنگی ساخته شده اند. دنباله دارها انواع قابل توجهی مانند دنباله دار بزرگ و مسیر خورشیدی دارند.دنباله دارهای بزرگ آنقدر بزرگ نیستند که با چشم غیرمسلح دیده شوند؛ با این حال وقتی به خورشید نزدیک می شوند، سطوح یخی آنها تبخیر می شود و مقدار زیادی از گاز و گرد و غبار آن ها فرار می کند و جو و دنباله های بسیار بزرگی شکل می گیرد که دیدنی و قابل توجه است. این دنباله دارها، دنباله دارهای بزرگ نامیده می شوند.دنباله دار k2 تا پنج سال آینده به نزدیک ترین فاصله خود به خورشید یعنی در محدوده مدار مریخ خواهد رسید و هیچ احتمالی وجود ندارد که با زمین برخورد کند. ویژگی قابل توجه این دنباله دار این است که به گفته محققان یخ های آن تبخیر نشده و مستقیما به گاز تبدیل می شوند که به این اتفاق تصعید گفته می شود.براساس یافته های هابل، در سطح این دنباله دار عناصری نظیر ا یژن، نیتروژن، کربن دی ا ید و کربن مونوا ید مشاهده می شود که در حال حاضر به خاطر دمای پایین این دنباله دار، منجمد هستند. ویژگی جالب دیگر این دنباله دار این است که در فاصله ای بسیار دورتر از دیگر دنباله دارها رصد شده و هنوز بسیاری از عناصر در آن وجود دارند و از سطح آن فرار نکرده اند.دنباله دار k2 در ماه مه 2017 با استفاده از تلسکوپ «رصد پانورامیک و سیستم پاسخ سریع» واقع در هاوایی کشف شده است.
بیگ بنگ: در فاصله ی فقط کمی بیش از ده سال نوری، گذشته ی منظومه ی شمسی را می توان به تماشا نشست. این منظومه ستاره ای نزدیک به منظومه خورشیدی ما، به مراحل ِ ابت منظومه ی شمسی، شباهت دارد.به گزارش بیگ بنگ، قابل درک است که ستاره شناسان مجذوب منظومه ی اپسیلون اریدانی شده اند. زیرا اولا این منظومه ی ستاره ای در مجاورت ِ منظومه ی خورشیدی ما قرار دارد، یعنی تقریبا ۱۰٫۵ سال نوری از خورشید فاصله دارد. دوما، مدتی است معلوم شده که این منظومه شامل دو کمربند سیارکی و یک دیسک بزرگ از بقایا میباشد. سوما، ستاره شناسان سال هاست مشکوک شده اند که این ستاره نیز ممکن است منظومه ای از سیارات داشته باشد.مهم تر از همه، مطالعه ای جدید توسط تیمی از ستاره شناسان نشان می دهد که اپسیلون اریدانی ممکن است چیزی باشد که منظومه ی شمسی ما در دوران جوانی اش آن گونه بوده. این تیم با تکیه بر رصدخانه ی استراتوسفری ناسا با هواپیمای مادون قرمز نجوم(sofia)، تجزیه و تحلیل دقیقی از این منظومه را انجام دادند که نشان می دهد این منظومه، شباهت معماری قابل توجهی به منظومه شمسی دارد.این تیم با ی کیت سو- ستاره شناس دانشیار در رصدخانۀ استوارد آریزونا- شامل محققان و ستاره شناسانی از گروه فیزیک و نجوم ای ی آیووا، مؤسسه ی اخترفیزیک و رصدخانه ی ی در ژنا (آلمان) و آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا و مرکز تحقیقات آمس بودند. این تیم از داده های به دست آمدۀ پرواز هواپیمای سوفیا در ژانویه ی ۲۰۱۵، استفاده د. این تیم با ترکیب مدلسازی کامپیوتری دقیق و تحقیقاتی که چندین سال به طول انجامید، توانستند تصمیمات جدیدی در مورد ساختار این دیسک بقایا اتخاذ کند.طرح هنری که ساختار مشابه منظومه اپسیلون اریدانی به منظومه ی خورشیدی ما را نشان می دهدهمان طور که قبلا اشاره شد، مطالعات قبلی اپسیلون اریدانی نشان می دهد که این منظومه توسط ِ حلقه های ساخته شده از موادی که در واقع از فرآیند تشکیل سیاره باقی مانده اند، احاطه شده است. چنین حلقه هایی از گاز و گرد و غبار تشکیل شده اند و اعتقاد بر این است که شامل اجرام کوچک یخی و سنگی بسیاری نیز هستند- مانند کمربند کوپیر منظومه ی خورشیدی، که فراتر از نپتون به دور خورشید می چرخد.اندازه گیری های دقیق از حرکت این دیسک نیز نشان داده که سیاره ای با جرمی تقریبا مشابه با جرم مشتری، در فاصله ای قابل مقایسه با فاصله ی مشتری از خورشید، به دور آن ستاره می چرخد. با این حال دانشمندان نتوانسته اند بر اساس داده های قبلی به دست آمده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا، وضعیت مواد گرم درون دیسک- یعنی گرد و غبار و گاز- را تعیین کنند، که این منجر به دو مدل شد.در مدل اول، مواد گرم در دو حلقه ی باریک بقایا که به ترتیب در فواصلی مطابق با فاصله ی کمربند اصلی سیارک و اورانوس از خورشید، به دور ستاره می چرخند، متمرکز شده اند. طبق این مدل، بزرگ ترین سیاره در این منظومه به احتمال زیاد با کمربند بقایای مجاور ارتباط دارد. در مدل دیگر، مواد گرم در دیسک پهنی قرار دارند، در حلقه های مشابه به کمربند سیارکی متمرکز نیستند، و به هیچ سیاره ای در منطقه ی درونی ارتباطی ندارند.هواپیمای سوفیا ناسا قبل از پرواز ۲۰۱۵ به منظور مشاهده ی ستاره ای نزدیک.سو و تیمش با استفاده از تصاویر جدید سوفیا توانستند مشخص کنند که مواد گرم اطراف اپسیلون اریدانی به گونه ای که در مدل اول نشان داده شد، قرار گرفته اند. در اصل، یعنی حداقل در یک کمربند باریک قرار گرفته اند نه در دیسک پیوسته ی پهن. سو در بیانیه ی مطبوعاتی ناسا این گونه توضیح داد: «قدرت تفکیک فضایی بالای سوفیا به همراه پوشش منحصر به فرد طول موج و محدوده ی دینامیکی قابل توجه دوربین forcast باعث شد که بتوانیم انتشار گرم اطراف این منظومه را حل کنیم و مدل مواد گرم در مدار سیاره ی شبیه مشتری را تایید کنیم. علاوه بر این، برای متوقف ساختن صفحه ی گرد و غبار از منطقه ی بیرونی، به جرم سنگین سیاره ای نیاز است؛ یعنی مانند نقشی که نپتون در منظومه ی خورشیدی ما دارد. واقعا چشمگیر است که اپسیلون اریدانی، نسخه ی بسیار جوان تر منظومه ی خورشیدی ما، چقدر به منظومه ی ما شبیه است.»این مشاهدات به لطف تلسکوپ های آنبورد سوفیا ممکن شد؛ قطر تلسکوپ های سوفیا بزرگتر از اسپیتزر، و ۲٫۵ متر است در حالی که قطر اسپیتزر ۰٫۸۵ متر است. این امر باعث قدرت تفکیک بیشتر شد؛ و این تیم جزئیات درون منظومه ی اپسیلون اریدانی، که از آنچه که با استفاده از داده های اسپیتزر مشاهده شده بود سه برابر کوچک تر بود، را تشخیص دادند.این مشاهدات همچنین نشان می دهد که منظومه ی اپسیلون اریدانی بسیار شبیه به منظومه ی خورشیدی ماست، البته در شکل جوان تر آن. علاوه بر داشتن کمربندهای سیارکی و دیسک بقایایی که شبیه به کمربند اصلی و کمربند کوپیر است، به نظر می رسد که به احتمال زیاد سیاره های بیشتری دارد که منتظریم در فضاهای بین آن پیدا شوند. به این ترتیب، مطالعه ی این منظومه می تواند در یادگیری چیز هایی در مورد تاریخ منظومه ی خورشیدی خودمان، به ستاره شناسان کمک کند.برداشت هنرمند از منظومه ی اپسیلون اریدانی، نزدیک ترین منظومه ی ستاره ای که ساختار آن به ساختار منظومه ی خورشیدی جوان، شبیه است.ماسیمو مارنگو، یکی از نویسندگان این مقاله، دانشیار گروه اختر فیزیک آیووا است. وی در بیانیه ی مطبوعاتی در آیووا این گونه توضیح داد: «این ستاره، میزبان منظومه ای سیاره ای است که در حال حاضر تحت دستخوش فرآیندهای زمین شناسی مشابه با فرآیندهای زمین شناسی ای است که در جوانی برای منظومه ی خورشیدی ما رخ داده است، یعنی در زمانی که ماه بسیاری از دهانه هایش را به دست آورد، زمین در اقیانوس هایش آب به دست آورد، و شرایط مطلوب برای زندگی روی سیاره ی ما فراهم شد.»در حال حاضر مطالعات بیشتری باید به این منظومه ی ستاره ای مجاور بپردازند تا در مورد ساختار آن بیشتر بیاموزیم و وجود سیارات بیشتر را تایید کنند. انتظار می رود که استفاده از ابزارهای نسل بعدی- مانند تلسکوپ فضایی جیمز وب، که برای پرتاب در اکتبر ۲۰۱۸ برنامه ریزی شده است- در این زمینه بسیار مفید باشد. مارنگو در خبرنامه ای در مورد این پروژه نوشت: «جایزه ی پایان این راه این است که به ساختار واقعی دیسک خارج از این جهانی همچون اپسیلون اریدانی، و تعاملات آن با گروهی از سیارات احتمالا ن در منظومه اش، پی برده می شود. سوفیا با توانایی منحصر به فردش در گرفتن نور مادون قرمز در آسمان استراتوسفر خشک، توانست وضعیت کنونی این ستاره ی جوان و گذشته ی باستانی زمین در منظومه خورشیدی را مورد بررسی قرار دهد.»ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی بیگ بنگمنبع:image_pdfimage_print