انفجار مرگبار در ایستگاه تقلیل فشار گاز قزوین

ایستگاه فضایی بین المللی، خانه ی دوم انسان ها در مدار زمین است که یک شا ار ی به شمار می رود.از مجموعه مقالات ی بی نهایت:ایستگاه فضایی بین المللی یا به اختصار iss، یک سازه ی فضایی چند تکه ای است که در مدار پایینی زمین قرار گرفته و تعدادی از فضانوردان نخبه برای مدتی مشخص، طی مأموریت های مختلف، در آن زندگی می کنند. فرآیند ساخت ایستگاه فضایی بین المللی از سال ۱۹۹۸ میلادی آغاز شد و گفته می شود که تا سال ۲۰۲۸ قابل استفاده است. ایستگاه فضایی بین المللی همان طوری که از نامش پیداست، یک پروژه ی چند ملیتی است و هزینه ی ساخت و توسعه ی آن میان چند کشور مشخص تقسیم شده است؛ اما با توجه به آمار و ارقام و شواهد می توان گفت که روسیه و از پیمان کاران اصلی پروژه هستند و بیشتر هزینه های مرتبط با ایستگاه را تأمین می کنند. سالانه تعدادی فضانورد به ایستگاه فرستاده می شوند و به زمین بازمی گردند تا یک سری پژوهش های ضروری را انجام دهند. وجود ایستگاه فضایی بین المللی برای بررسی تأثیرات زندگی در فضا روی بدن انسان ضروری است؛ زیرا به زودی انسان به سیاراتی همچون مریخ سفر خواهد کرد.issایستگاه فضایی بین المللی طی مأموریت خود، دائماً در حال تکمیل شدن بوده است. نخستین سازه ی این ایستگاه در سال ۱۹۹۸ به مدار پرتاب شد و آ ین ماژول نیز سال ۲۰۱۱ روی ایستگاه نصب شد. ناسا، روس کازموس (آژانس فضایی روسیه)، آژانس فضایی ژاپن، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی کانادا از پیمان کاران اصلی ایستگاه هستند و هر کدام از آن ها، فضانوردانی را به ایستگاه فرستاده اند. بودجه ی این ایستگاه به صورت بین المللی تأمین می شود و کشورهای عضو، موظف هستند که سالانه مقداری از بودجه ی خود را به ایستگاه فضایی بین المللی اختصاص دهند. هزینه ی ساخت ایستگاه فضایی بین المللی تا لحظه ی نصب آ ین ماژول، ۱۵۰ میلیارد دلار بوده است و به همین دلیل، گران ترین سازه ی دست بشر به شمار می رود.ایستگاه فضایی بین المللی خانه ی دوم انسان ها در مدار زمین است. افرادی که به ایستگاه می روند، گرانش صفر را تجربه می کنند و تحت تأثیر شرایط فضا قرار می گیرند. یکی از دلایلی که انسان ها در ایستگاه مستقر می شوند، این است که تأثیرات شرایط فضا روی بدن آن ها سنجیده شود. وقتی که انسان ها بخواهند به سیاراتی نظیر مریخ سفر کنند، ماه ها در راه هستند تا به مقصد می رسند؛ بنابراین طی این مدت در شرایط خاصی به سر می برند که قطعاً عوارضی بر بدن آن ها خواهد داشت. به همین منظور، انجام یک سری آزمایش ها در ایستگاه فضایی بین المللی، می تواند خطرات ناشی از سفرهای فضایی را بکاهد.issایستگاه فضایی بین المللی، نخستین ایستگاهی نیست که در مدار زمین ساخته می شود و پیش از آن نیز ایستگاه هایی نظیر میر، سالیوت، آلماز و اسکای لب نیز در مدار زمین ساخته شدند؛ اما iss بزرگ ترین و پیشرفته ترین آن ها به شمار می رود و مدت مأموریت آن نیز طولانی تر از سایرین است. این ایستگاه دارای پیچیدگی های خاصی است که آن را به یک شا ار ی تبدیل کرده اند. در این مطلب قصد داریم که ایستگاه فضایی بین المللی را زیر ذره بین بگذاریم و نگاهی دقیق به تمام جزئیات گران ترین سازه ی بشر بیاندازیم.تاریخچهتاریخچه ی ساخت و توسعه ی ایستگاه های فضایی به زمان جنگ سرد و اوج رقابت های فضایی بازمی گردد. زمانی که راکت ساترن ۵ توسط و به دست ورنر فون براون و گروهش توسعه داده می شد، این آلمانی همواره ایده ی ساخت اقامت گاهی فضایی را در سر می پروراند. در همان سال ها هنزمندان برای آن که بتوانند این ایده را به شکلی بهتر برای مردم توضیح دهند، آثاری سینمایی خلق د که در آن ها ایستگاه های فضایی به تصویر کشیده شده بود. این ایستگاه ها به شکل دایره ای و چرخان بودند؛ زیرا در ح فرضی، باید با چرخش خود، گرانش ایجاد می د. در این آثار سینمایی، مردمان بسیاری به ایستگاه سفر می د و در آن جا ب و کار به راه انداخته بودند؛ سفینه ها نیز همچون کشتی هایی که در بندر پهلو می گیرند، به سمت ایستگاه حرکت می د. به تازگی مشابه چنین ایده ای در elysium به تصویر کشیده شد.این ایستگاه ها همچون هتل های بین راهی بودند و انسان ها می توانستند از آن جا به سمت ماه یا مریخ نیز حرکت کنند. این ایده بسیار فرازمانی بود؛ اما دقیقاً همان چیزی بود که براون در ذهن داشت. این ایده با وجود پیشرفت های امروزه نیز قابل اجرا نیست؛ اما دانشمندان توانسته اند ایده ی اصلی ساخت ایستگاه فضایی را عملی کنند و این کار برای نخستین بار توسط اتحاد جماهیر شوروی انجام شد. نخستین ایستگاه فضایی، در سال ۱۹۷۱ به فضا پرتاب شد و از آن زمان به بعد، و شوروی همواره ایستگاه یا ایستگاه هایی در مدار داشته اند. نخستین ایستگاهی که در مدار زمین قرار گرفت، ایستگاه فضایی سالیوت (салю́т) بود که یک پروژه ی علمی نظامی به شمار می رفت و شوروی حساسیت بسیاری روی آن داشت و سعی می کرد جزئیاتی از آن فاش نشود و در اختیار یی ها قرار نگیرد.issپس از ایستگاه فضایی سالیوت، حال نوبت به یی ها رسیده بود تا به این عرصه وارد شوند. اسکای لب، نخستین ایستگاه فضایی در مدار زمین بود که در سال ۱۹۷۳ میلادی توسط راکت ساترن ۵ به یک باره به فضا ارسال شد. ایستگاه سالیوت یک پروژه ی چندگانه بود که نخستین آن ها، سالیوت ۱ نام داشت و در واقع این ایستگاه ترکیبی از سیستم فضاپیماهای آلماز و سایوز بود. آلماز، سیستمی نظامی بود که برای اه فضایی توسط وزارت دفاع شوروی طراحی شده بود؛ اما بعدها نوع کاربری آن تغییر کرد و به بخشی از ایستگاه سالیوت ۱ تبدیل شد.پس از مأموریت فضاپیمای سایوز ۱۱، شوروی ایستگاه فضایی دیگری را به نام سالیوت ۲ به فضا پرتاب کرد که متأسفانه پرتاب ناموفق بود و به مدار زمین نرسید. پس از این مأموریت ناموفق، شوروی ایستگاه های فضایی سالیوت ۳، سالیوت ۴ و سالیوت ۵ را به فضا پرتاب کرد و پس از پرتاب، فضانوردان به کمک فضاپیمای سایز به ایستگاه متصل شدند و برای مدت زمان طولانی تری در آن جا ماندند تا مأموریت های جدیدی انجام دهند. ایستگاه های سالیوت، فقط به فضاپیماهای سایوز متصل می شدند و امکان اتصال آن ها به نوع دیگر فضاپیماها وجود نداشت. سپتامبر سال ۱۹۷۷ میلادی، ایستگاه فضایی سالیوت ۶ به فضا پرتاب شد که دو ورودی داشت و فضاپیمای بی سرنشین پروگرس نیز می توانست به آن متصل شود. سالیوت ۶ تا سال ۱۹۸۲ به کار خود ادامه داده و سپس جای خود را به سالیوت ۷ داد که آ ین ایستگاه از پروژه ی سالیوت به شمار می رفت.سالیوت ۷ یکی از ایستگاه های خبرساز و جنجالی بود. این ایستگاه در سال ۱۹۸۲ به فضا پرتاب شد و به مدت ۸۰۰ روز میزبان ۱۱ فضانورد بود؛ اما در همان سال ها حادثه ی سالیوت ۷ به وقوع پیوست و ایستگاه از کنترل شوروی خارج شد. سیستم برق این ایستگاه به دلیل برخورد چند جرم کیهانی، از کار افتاد و ایستگاه در مدار زمین شروع به چرخش به دور خود کرد و روند سقوط آن به سمت زمین آغاز شد. شوروی که در آن زمان تحت فشارهای بین المللی قرار گرفته بود تصمیم گرفت طی یک مأموریت عجولانه، دو فضانورد را به کمک فضاپیمای سایوز به فضا پرتاب کند تا به صورت دستی به این ایستگاه در حال چرخش متصل شوند و آن را به ح پایدار بازگردانند. این دو فضانورد روس موفق شدند به ایستگاه متصل شده و آن را بازی کنند و این عملیات نجات، یکی از غیرممکن ترین مأموریت های تاریخ هوانوردی است. ایستگاه فضایی سالیوت ۷، بعدها زمینه را برای شکل گیری پروژه ی ایستگاه فضایی میر فراهم کرد.iss برخلاف شوروی، در زمینه ی ایستگاه های فضایی سرمایه گذاری چندانی نکرد و تا پیش از توسعه ی ایستگاه فضایی بین المللی، اسکای لب اولین و تنها ایستگاه فضایی یی ها به شمار می رفت. اسکای لب سال ۱۹۷۳ به فضا پرتاب شد؛ اما حین پرتاب دچار آسیب شد و ۲ پنل خورشیدی آن به طور کامل تکه تکه شدند و یک پنل خورشیدی دیگر نیز به طور کامل باز نشد. این اتفاقات باعث شدند که اسکای لب در مدار توان الکتریکی اندکی داشته باشد و سیستم تنظیم دمای ایستگاه به خوبی کار نکند. برای رفع این مشکل فضاپیمای سرنشین دار اسکای لب ۲ را به فضا پرتاب کرد تا فضانوردان بتوانند ایستگاه را تعمیر کنند. این ان فضانورد توانستند با موفقیت ایستگاه را تعمیر کرده و آن را به وضعیت پایدار برسانند و ۲۸ روز نیز در ایستگاه اقامت داشته باشند.کارگاه مداری، ماژول هوابند، محل اتصال چندگانه، واحد تلسکوپ آپولو و فضاپیمای آپولو، از بخش های تشکیل دهنده ی اسکای لب بودند. مأموریت های اسکای لب ۳ و ۴ که خدمه ی آن به ترتیب ۵۹ و ۸۴ روز در ایستگاه اقامت داشتند، پس از مأموریت اسکای لب ۲ به ایستگاه متصل شدند. اسکای لب، یک ایستگاه دائمی نبود و در نظر داشت که از آن صرفاً به عنوان یک آزمایشگاه فضایی استفاده کند و تأثیرات پروازهایی که یک هفته تا یک ماه طول می کشند را روی بدن انسان مورد سنجش قرار دهند. اسکای لب ۳ آ ین مأموریتی بود که به ایستگاه متصل شد و ایستگاه فضایی اسکای لب خیلی زودتر از پیش بینی ها، به دلیل چرخش مداری سریع ناشی از برخورد با فعالیت خورشیدی شدید، وارد جو زمین شد و در آسمان استرالیا سوخت و از بین رفت.یکی دیگر از ایستگاه های فضایی، ایستگاه میر (мир) شوروی بود که در سال ۱۹۸۶ به فضا پرتاب و مونتاژ شد. میر، در آن زمان پیشرفته ترین ایستگاه فضایی ساخته شده توسط انسان به شمار می رفت و برای ۱۰ سال عملیاتی بود. نخستین فضانوردانی که به ایستگاه رفتند، همان فضانوردانی بودند که عملیات نجات سالیوت ۷ را انجام داده بودند. این افراد به مدت ۷۵ روز در ایستگاه میر اقامت داشتند و سپس به زمین بازگشتند. ایستگاه فضایی میر از قسمت هایی نظیر ماژول زندگی ( و آشپزخانه و...)، قسمت میانجی، قسمت مونتاژ، ماژول اخترفیزیک کوانت ۱، ماژول هوابند و علمی کوانت ۲، ماژول تکنولوژیکی کریستال، ماژول اسپکتر، ماژول سنجش از راه دور پریرودا، ماژول اتصال، فضاپیمای بی سرنشین پروگرس و فضاپیمای سایوز تشکیل شده بود.issدر سال ۱۹۹۴ میلادی، روسیه به اجازه داد که فضانوردان یی برای ب آمادگی جهت حضور در ایستگاه فضایی بین المللی، مدتی را در ایستگاه میر به سر ببرند. روس کازموس که در مورد هزینه های بالای نگهداری از ایستگاه میر نگران بود، تصمیم گرفت که با ناسا همکاری کند؛ اما ت روسیه قبول نکرد و گفت بهتر است که ایستگاه رها شود تا تمام تمرکز روی ایستگاه فضایی بین المللی باشد. میر، یک ایستگاه فضایی دائمی بود؛ اما ت روسیه تصمیم گرفت آن را به سوی زمین هدایت کند و از بین ببرد. سرانجام در سال ۲۰۰۱ بقایای ایستگاه فضایی میر در اقیانوس آرام جنوبی سقوط د.با توجه به اطلاعاتی که ب کردیم، اکنون می دانیم که iss، نهمین ایستگاه فضایی قابل س ت در مدار زمین است که پس از ایستگاه های آلماز، سالیوت، اسکای لب و میر توسعه داده شده و شاید بتوان گفت از آن ها نیز الهام گرفته است. فرآیند ساخت ایستگاه فضایی بین المللی از سال ۱۹۹۸ میلادی آغاز شد؛ اما نخستین فضانوردانی که در آن اقامت د، طی مأموریت ا پ ن ۱ (expedition 1) در تاریخ ۲ نوامبر سال ۲۰۰۰ به فضا پرتاب شدند. از آن زمان تا به این لحظه، بیش از ۱۷ سال می گذرد و این طولانی ترین حضور یک ایستگاه فضایی در مدار پایینی زمین است. تا پیش از ایستگاه فضایی بین المللی، رکورد طولانی ترین حضور ایستگاه فضایی در مدار، با ۹ سال و ۳۵۷ روز، متعلق به ایستگاه فضایی میر بود. محموله های مورد نیاز برای ایستگاه فضایی بین المللی به کمک فضاپیماهایی نظیر سایوز و پروگرس روسیه، دراگن و سیگنوس ، h-ii ژاپن و سیستم انتقال اروپا، به ایستگاه منتقل می شوند. تا پیش از لغو برنامه ی شاتل های فضایی، امکان اتصال این شاتل ها به ایستگاه نیز وجود داشت. ایستگاه فضایی بین المللی میزبان فضانوردان، کیهان نوردان و توریست ها از ۱۷ کشور مختلف بوده است.طبق قراردادی که میان ناسا و روس کازموس روسیه به امضا رسید، قرار بر این شد که ایستگاه فضایی بین المللی صرفاً آزمایشگاهی در مدار پایینی زمین باشد و در آن بررسی های لازم جهت بهبود سفرهای فضایی آینده انجام شوند. ناسا پیش بینی کرده بود که در آینده انسان ها به مریخ سفر خواهند کرد و خطراتی آن ها را تهدید می کند؛ بنابراین لازم است که در ایستگاه فضایی بین المللی نتایجی که حضور در فضا روی بدن می گذارد سنجیده شوند تا در سفرهای آینده مشکلی برای کیهان نوردان به وجود نیاید. در سال ۲۰۱۰، آژانس پروازهای فضایی اعلام کرد که iss پتانسیل بیشتری دارد و می توان از آن برای کارهای آموزشی نیز استفاده کرد و در قالب برنامه های تلویزیونی، اطلاعاتی را با مردم در میان گذاشت.ساخت ایستگاهساخت ایستگاه فضایی بین المللی رسماً در نوامبر سال ۱۹۹۸ میلادی آغاز شد. روسیه نخستین کشوری بود که ماژول های اولیه ی ایستگاه را تولید کرد و همه ی این ماژول ها به جز ماژول رازوِت، به صورت رباتیک در فضا به یکدیگر متصل شدند. سایر ماژول های ایستگاه، به کمک شاتل های فضایی به فضا پرتاب شدند و توسط خدمه ی شاتل به کمک بازوی رباتیک canadarm2 به یکدیگر متصل شدند. تا تاریخ ۵ ژوئن سال ۲۰۱۱ که فرآیند ساخت ایستگاه به اتمام رسید، ۱۵۹ قطعه طی ۱۰۰۰ ساعت پیاده روی فضایی به یکدیگر متصل شده بودند و این یک رکورد به حساب می آمد. ۱۲۷ پیاده روی فضایی توسط خدمه ی ایستگاه انجام شده بود و ۳۲ پیاده روی باقی مانده نیز مستقیماً از داخل شاتل ها و هوابندها صورت گرفت. دانشمندانی که روی زمین بودند باید دائماً زاویه ی بتای ایستگاه را محاسبه می د و در اختیار فضانوردان قرار می دادند تا کار به بهترین شکل ممکن پیش برود. بتا، زاویه ی بین صفحه ی مداری یک با بردار تابش خورشید است و نشان می دهد که یک در طول تابش خورشید، چه مقدار انرژی جهت تولید برق دریافت می کند. برای انی که در فضا مشغول ساخت ایستگاه بودند، زاویه ی بتا اهمیت ویژه ای داشت؛ زیرا نشان می داد در طول عملیات اتصال، چند ساعت در معرض نور خورشید هستند و در صورت عدم محاسبه ی بتا، شاتل نیز نمی توانست در برخی ساعت محدود روی بعضی از ماژول ها به درستی قرار بگیرد.issنخستین ماژول ایستگاه فضایی بین المللی، ماژول زاریا (заря́) به معنای طلوع است که در تاریخ ۲۰ نوامبر سال ۱۹۹۸ توسط راکت خودران پروتون روسیه به فضا پرتاب شد. زاریا، ماژولی بود که می توانست نیروی پیشرانشی لازم برای قرارگیری در مدار را فراهم کرده، ارتفاع را کنترل کند و نیروی برق لازم را نیز فراهم آورد؛ اما متأسفانه به اندازه ای امکانات نداشت که بتواند برای اقامت طولانی مدت مورد استفاده قرار گیرد. دو هفته بعد از زاریا، ایالات متحده ماژول یونیتی (unity) به معنای اتحاد را در قالب مأموریت sts-88 به کمک شاتل فضایی و چند خدمه، به فضا پرتاب کرد. ماژول یونیتی توسط فضانوردانی که ساعت ها پیاده روی فضایی انجام دادند، به ماژول زاریا متصل شد. یونیتی دو آداپتور متصل شونده ی تحت فشار داشت که یکی از آن ها به زاریا و دیگری به شاتل فضایی متصل می شد. در همان زمان، ایستگاه فضایی میر همچنان در مدار بود و می توانست میزبان خدمه باشد.ایستگاه فضایی بین المللی تا دو سال قابل س ت نبود و ایستگاه میر نیز رفته رفته از مدار خارج می شد. در تاریخ ۱۲ جولای سال ۲۰۰۰، روسیه ماژول زیوزدا (звезда) به معنای ستاره را به فضا پرتاب کرد. آژانس فضایی روس کازموس، زیوزدا را به گونه ای برنامه ریزی کرده بود که بتواند پیش از اتصال به یونیتی و زاریا، آرایه های خورشیدی و آنتن ارتباطی خود را باز کند. این ماژول خودش یک مرکز فرماندهی داشت و خودران بود؛ اما زاریا و یونیتی توسط ایستگاه های زمینی کنترل و فرماندهی می شدند. زیوزدا، پیشرفته ترین ماژولی بود که به iss متصل شده می شد. پس از اتصال زیوزدا به سایر ماژول ها، وظیفه ی کنترل ساختار کلی ایستگاه از زاریا گرفته و به زیوزدا داده شد. زیوزدا یک ماژول بزرگ بود که در آن محل هایی برای خواب خدمه، آشپزخانه، اسکرابرهای کربن دی ا ید، دستگاه های رطوبت ساز، تولید کننده های ا یژن، تجهیزات ورزشی، رادیو و تلویزیون متصل به سیستم کنترل مأموریت و... وجود داشتند. زیوزدا ماژولی بود که برای نخستین بار، iss را س ت پذیر کرد.نخستین خدمه ی ایستگاه فضایی بین المللی، در قالب مأموریت ا پ ن ۱ و به کمک فضاپیمای روسی سایوز tm-31 در نوامبر سال ۲۰۰۰ به ایستگاه فضایی متصل شدند. اوا اولین روز از مأموریت، فضانورد بیل شپارد از ناسا و کیهان نورد سرگئی کریکالیوف از آژانس فضایی روسیه، به عنوان دو تن از خدمه ی ا پ ن ۱، در یک پیغام رادیویی اعلام د که می خواهند نام ایستگاه را آلفا بگذارند. آلفا پیش از این نیز برای نام گذاری ایستگاه در نظر گرفته شده بود؛ اما و روسیه نام iss را در نظر داشتند. حالا که این دو فضانورد درخواست داده بودند، ناسا و روس کازموس تصمیم گرفتند که نام مأموریت ا پ ن ۱ را تغییر داده و آلفا بگذارند. شپارد بر این باور بود که باید نام کل ایستگاه را آلفا بگذارند؛ زیرا آلفا همیشه یادآور اولین بودن است. وی در یک سخنرانی اعلام کرد که این اولین تجربه ی حضور طولانی مدت در فضا است و ما پیشگامان اقامت در فضا محسوب می شویم. ناسا تا حدودی موافقت کرده بود؛ اما روسیه گفت که چنین چیزی درست نیست و ایستگاه میر پیش از این نیز س ت پذیر بوده است و اگر قرار باشد که نام آلفا انتخاب شود، میر باید آلفا باشد.issتا دو سال پس از این مأموریت، ایستگاه همچنان روبه گسترش بود. یک راکت سایوز در سال ۲۰۰۱ بخش اتصال چندگانه ی پیرس (пирс) را به فضا آورد. پیرس یک بخش اتصالی است که دریچه هایی برای اتصال فضاپیماهای سرنشین دار سایوز و بی سرنشین پروگرس دارد و همچون یک سه راهی عمل می کند. شاتل فضایی آتلانتیس، دیسکاوری و اندور نیز آزمایشگاه دستینی و هوابند کوئست را به فضا آوردند تا به ایستگاه متصل شوند. علاوه بر این ها، برای نخستین بار بازوی رباتیک canadarm2و چند قطعه ی دیگر نیز به بدنه ی ایستگاه متصل شدند. همه چیز خوب و طبق برنامه پیش می رفت تا این که انفجار شاتل فضایی کلمبیا برنامه را دچار اختلال و وقفه کرد. شاتل فضایی کلمبیا در سال ۲۰۰۳ به هنگام پرتاب در آسمان منفجر شد و تمام سرنشینان آن کشته شدند. این حادثه باعث شد که تا دو سال، در برنامه ی شاتل های فضایی ناسا وقفه ایجاد شود. برنامه ی شاتل های فضایی تا سال ۲۰۰۵ متوقف شده بود تا این که بالا ه با پرتاب شاتل دیسکاوری، مجدداً از سر گرفته شد.فرآیند سرهم ماژول های ایستگاه فضایی مجدداً از سال ۲۰۰۶ با پرتاب شاتل آتلانتیس در قالب مأموریت sts-115 آغاز شد. طی این مأموریت، ناسا دومین مجموعه از آرایه های خورشیدی مورد نیاز ایستگاه را به ساختار اصلی متصل کرد. سه مأموریت بعدی ناسا نیز سایر اجزای بدنه و سومین سری از آرایه های خورشیدی را به ایستگاه متصل د و در نتیجه ظرفیت تولید برق ایستگاه تکمیل شد. پس از آن که روسیه و در مورد تأمین برق ایستگاه مطمئن شدند، فرآیند ارسال ماژول های بعدی را آغاز د. گره هارمونی و آزمایشگاه کلومبوس (متعلق به آژانس فضایی اروپا) از جمله ماژول هایی بودند که به بدنه ی ایستگاه و سایر ماژول ها متصل شدند. به زودی و پس از اتصال این دو ماژول، آژانس فضایی ژاپن اعلام کرد که نخستین بخش از آزمایشگاه کیبو تولید شده و آماده ی ارسال است.در ماه مارس سال ۲۰۰۹، مأموریت sts-119 ساخت زیرسیستم ها را تکمیل کرد و توانست چهارمین و آ ین گروه از آرایه های خورشیدی را روی بدنه ی ایستگاه نصب کند. قسمت دوم و آ آزمایشگاه کیبو ژاپن نیز در ماه جولای سال ۲۰۰۹ توسط مأموریت شاتل sts-127 به ایستگاه متصل شد و پس از آن نیز ماژول پویسک (по́иск) یا همان ماژول پژوهشی کوچک، توسط روسیه به فضا پرتاب شد. در ماه فوریه ۲۰۱۰، مأموریت sts-130 که توسط شاتل فضایی اندور انجام شد، گره سوم یا ترنکویلیتی را به همراه برج مراقبت کوپولا را به ایستگاه متصل کرد. چند ماه بعد، روسیه نیز یکی از آ ین ماژول های خود به نام رازوِت (рассве́т) را به فضا پرتاب کرد. روسیه این پرتاب را خودش انجام نداد و وظیفه ی پرتاب را بر عهده ی شاتل فضایی آتلانتیس گذاشت و هزینه ی پرتاب را نیز پرداخت کرد؛ زیرا پیش تر، هزینه ی پرتاب راکت پروتون را که در سال ۱۹۹۸ ماژول زاریا را به فضا پرتاب کرد، تأمین کرده بود.issفضاپیمای دیسکاوری در آ ین مأموریت خود در فوریه سال ۲۰۱۱، ماژول تنظیم فشار هوای لئوناردو را به ایستگاه منتقل کرد و در همان سال، شاتل اندور هم طیف سنج الکترومغناطیسی آلفا را طی مأموریت sts-134 به ایستگاه متصل کرد. تا ماه ژوئن سال ۲۰۱۱، ایستگاه فضایی از ۱۵ ماژول تنظیم فشار و یک ساختار یکپارچه تشکیل شده بود و کشورهای عضو اعلام د که تمام تجهیزات اصلی روی ایستگاه نصب شده اند و هرچه که پس از آن به فضا پرتاب شود، جزو تجهیزات کمکی به حساب می آید. در حال حاضر ۵ ماژول دیگر نیز در صف پرتاب هستند. این ماژول ها عبارتند از:ماژول نائوکا (нау́ка) که یک آزمایشگاه چند منظوره ی روسی است و به ماژول زیوزدا متصل می شودبازوی رباتیک آژانس فضایی اروپاماژول یوزلوی (узловой) که یک فضاپیمای روسی استماژول تأمین نیروی nem-1ماژول تأمین نیروی nem-2آژانس فضایی روسیه اعلام کرده است که ماژول نائوکا به احتمال زیاد در سه ماهه ی پایانی سال جاری میلادی به همراه بازوی رباتیک آژانس فضایی اروپا به فضا پرتاب می شود. پس از آن که ماژول نائوکا به ایستگاه فضایی متصل شود، روسیه ماژول یوزلوی را نیز به فضا پرتاب می کند تا به یکی از دریچه های اتصال ماژول نائوکا متصل شود. وقتی که این ۵ ماژول به ایستگاه متصل شوند، وزن کلی ایستگاه بیش از ۴۰۰ تُن خواهد بود. وزن خالص ایستگاه دائما با گذشت زمان تغییر می کند؛ زیرا همواره ماژول های جدیدتری به ایستگاه اضافه می شوند. تا سپتامبر سال ۲۰۱۱ که ساخت ایستگاه تکمیل شد، وزن کلی آن ۴۱۷ تُن بود. البته این در حالی است که فقط وزن خود ساختار ایستگاه را در نظر بگیریم و از وزن مخازن آب، مخازن گاز، تجهیزات آزمایشگاهی، لباس ها و وسایل شخصی فضانوردان، غذاها، فضاپیماهای متصل شده و دیگر موارد چشم پوشی کنیم.ایستگاه فضایی بین المللی، یک ایستگاه فضایی نسل سوم ماژولار است. یک ساختار ماژولار، این امکان را فراهم می کند که بدنه ی ایستگاه متناسب با مأموریت های مختلف، تغییر کند و بخش های جدیدی به ساختار اضافه یا از آن حذف شوند. همچنین ساختار ماژولار، قابلیت انعطاف پذیری دارد و شکل آن ایستا نیست.ماژول های اصلی ایستگاههمان طوری که پیش تر گفته شد، ایستگاه فضایی بین المللی از چندین ماژول مختلف ساخته شده است؛ اما تعدادی از این ماژول ها اصلی هستند و سایر ماژول ها، روی این ماژول ها نصب می شوند. زاریا، یونیتی، زیوزدا، دستینی، کوئست، پیرس و پویسک، هارمونی، ترنکویلیتی، کلومبوس، کیبو و کاپولا از جمله ماژول های اصلی ایستگاه فضایی بین المللی هستند که هم اکنون روی ایستگاه نصب شده اند. تعداد دیگری از ماژول ها نیز هستند که قرار است به زودی به ایستگاه متصل شوند که به آن ها نیز اشاره خواهیم کرد. در ادامه، به بررسی هر یک از این ماژول ها و ویژگی های آن ها می پردازیم.ماژول زاریازاریا (zarya) که با نام روسی заря́ به معنای طلوع نیز شناخته می شود، نخستین ماژول ایستگاه فضایی بین المللی است که توسط آژانس فضایی روسیه (روس کازموس) به فضا پرتاب شد و در مدار قرار گرفت. وظیفه ی زاریا تأمین برق، نیروی پیشران و موقعیت ی ایستگاه فضایی بین المللی در مراحل اولیه ی ساخت و تولید بود. وقتی که دیگر ماژول ها به فضا پرتاب شده و به زاریا متصل شدند، زاریا وظیفه ی خاصی نداشت و هم اکنون به عنوان یک محل ذخیره سازی از آن استفاده می شود. زاریا در واقع یک نسخه پیشرفته تر از فضاپیمای tks روسیه است که برای اتصال به ایستگاه فضایی سالیوت استفاده می شد. همان طوری که گفته شد، زاریا به معنای طلوع است؛ زیرا قرار بود که عصر جدیدی را در پروازهای فضایی آغاز کند. زاریا توسط یک شرکت روسی ساخته شد؛ اما مالک اصلی آن شرکت، ایالات متحده ی بود.issدر ابتدا قرار بود که زاریا به عنوان یکی از ماژول های ایستگاه فضایی میر عمل کند؛ اما متأسفانه تا زمانی که ایستگاه فضایی میر پایدار بود، زاریا آماده نشده بود. زاریا توانایی این را دارد که ایستگاهی را در مدار حفظ کند و به دلیل باتری هایی که به صورت پیش فرض درون بدنه ی آن قرار داده شده اند، توانایی تأمین برق یک یا چند ماژول دیگر را تا زمان راه اندازی آرایه های خورشیدی داراست. زاریا ۱۹۳۲۳ کیلوگرم وزن، ۱۲.۵۶ متر طول و در عریض ترین نقطه ۴.۱۱ متر عرض دارد و از نظر اندازه، یک ماژول متوسط محسوب می شود. به زاریا از سه قسمت مختلف می توان متصل شد، یکی از آن ها دقیقاً در قسمت جلویی، یکی دیگر در قسمت روبه زمین و دیگری نیز در قسمت انتهایی قرار گرفته است. ماژول یونیتی به کمک یک آداپتور متصل شونده ی تحت فشار، به قسمت متصل شونده ی جلویی زاریا وصل شده است. ماژول زیوزدا نیز به قسمت انتهایی زاریا متصل شده و دریچه ی اتصال روبه زمین آن نیز به فضاپیماهای سایوز و پروگرس که به ایستگاه می آیند، متصل می شود. چندی پیش ماژول رازوِت به دریچه ی اتصال روبه پایین زاریا متصل شد و اکنون اگر فضاپیمایی به ایستگاه بیاید، باید ابتدا به ماژول رازوِت متصل شود.زاریا دو آرایه ی خورشیدی به طول ۱۰.۶۷ و عرض ۳.۳۵ متر و ۶ باتری نیکل-کادمیم دارد که می توانند ۳ کیلووات برق تولید کنند. زاریا ۱۶ مخزن سوخت خارجی دارد که در مجموع می توانند ۵.۴ تُن سوخت را در خود نگه دارند. زاریا ۲۴ جت هدایت شونده ی بزرگ، ۱۲ جت هدایت شونده ی کوچک و دو موتور بزرگ دارد که برای تغییرات مداری ایستگاه مورد استفاده قرار می گرفتند. از وقتی که ماژول زیوزدا با ایستگاه متصل شد، موتورهای زاریا غیرفعال شدند؛ زیرا با وجود زیوزدا، دیگر نیازی به موتورهای زاریا نبود. مخازن سوخت زاریا اکنون به عنوان محلی برای ذخیره سازی سوخت مورد نیاز زیوزدا مورد استفاده قرار می گیرند.زاریا در تاریخ ۲۰ نوامبر سال ۱۹۹۸ میلادی توسط راکت روسی پروتون از سکوی پرتاب کازمودروم ۸۱ در قزاقستان به ارتفاع ۴۰۰ کیلومتری سطح زمین پرتاب شد. زاریا در ابتدا به گونه ای طراحی شده بود که ۱۵ سال عمر مفید داشته باشد و بتواند ۶ تا ۸ ماه به صورت خودران پرواز کند؛ اما به دلیل تأخیر در پرتاب ماژول زیوزدا، زاریا می بایست بیش از دو سال را به صورت خودران حرکت می کرد. در ابتدا، مدارهای شارژ باتری زاریا دچار مشکلاتی شدند؛ اما به تدریج این مشکلات توسط کیهان نوردان روس برطرف شد.ماژول یونیتیماژول یونیتی (unity) به معنای اتحاد که با نام دیگر گره ۱ نیز شناخته می شود، نخستین ماژول یی ایستگاه فضایی بین المللی است که توسط ناسا به فضا پرتاب شد. یونیتی از یک طراحی استوانه ای شکل بهره می برد و می تواند از ۶ نقطه ی مجزا به ایستگاه و ماژول های دیگر متصل شود. یونیتی ۴.۵۷ متر قطر و ۵.۴۷ متر طول دارد و به طور مشترک توسط ناسا و بوئینگ در مرکز پروازهای فضایی مارشال در آلاباما ساخته شده است. یونیتی اولین ماژول متصل شونده ی ایستگاه فضایی است و پس از آن ماژول های هارمونی و ترنکویلیتی قرار گرفته اند.issیونیتی محموله ی اصلی شاتل فضایی اندور بود که در قالب مأموریت sts-88 به فضا پرتاب شد. این مأموریت، نخستین مأموریت شاتل فضایی بود که به ایستگاه متصل می شد. در فضا، پیش از آن که به ماژول زاریا برسند، قسمت انتهایی ماژول یونیتی به شاتل اندور وصل شد و سپس آن ها به سمت ماژول زاریا حرکت د تا این که بالا ه توانستند قسمت بالایی یونیتی را به بخش جلویی زاریا متصل کنند. یونیتی ۲ سیستم اتصال محوری و ۴ سیستم اتصال شعاعی دارد و علاوه بر اتصال به زاریا، به بخش هایی همچون آزمایشگاه دستینی، ساختار یکپارچه ی z1، آداپتور متصل شونده ی تحت فشار pma-3، زانوی هوابند کوئست، ماژول چند منظوره ی لئوناردو و ماژول چند منظوره ی رافائلو متصل است. در جریان مأموریت sts-120، ماژول هارمونی نیز به درگاه کناری یونیتی متصل شد. ترنکویلیتی و کاپولا نیز در جریان مأموریت sts-130 به ماژول یونیتی متصل شدند.برخی از منابع ضروری ایستگاه فضایی، مانند مایعات، سیستم های پشتیبانی حیات، سیستم های الکتریکی و سیستم های پشتیبانی داده ها دقیقاً در یونیتی قرار گرفته اند تا شرایط لازم برای زندگی در بخش های مختلف ایستگاه را فراهم کنند. بیش از ۵۰ هزار قطعه ی مکانیکی، ۲۱۶ خط انتقال مایع و گاز، ۱۲۱ کابل الکتریکی مخفی و روکار (۶ مایل کابل) در گره یونیتی نصب شده اند. جنس کلی ماژول از آلومینیم و فولاد ضد زنگ است.ماژول زیوزدازیوزدا (zvezda) که با نام روسی звезда́ به معنای ستاره نیز شناخته می شود، یک ماژول سرویس و فرماندهی روسی است. زیوزدا، سومین ماژول و یکی از مهم ترین بخش های ایستگاه فضایی بین المللی به شمار می رود و پس از پرتاب توانست هر آن چه که برای پشتیبانی از حیات در ایستگاه مورد نیاز است، فراهم آورد. زیوزدا به وسیله ی راکت روسی پروتون در ۱۲ جولای سال ۲۰۰۰ به فضا پرتاب و در ۲۶ جولای همان سال، به ماژول زاریا متصل شد. ماژول زیوزدا توسط شرکت روسی rkk energia که یکی از پیمان کاران اصلی ایستگاه فضایی بین المللی است، ساخته شد.فریم اصلی ساختار زیوزدا، برای اولین بار در میانه های دهه ی ۸۰ میلادی ساخته شد و قرار بود که به عنوان هسته ی اصلی ایستگاه فضایی میر-۲ مورد استفاده قرار گیرد. در واقع، برای مدتی نیز نام این ماژول میر-۲ بود. ساخت بخش اصلی این فریم در سال ۱۹۸۵ به اتمام رسید و در اکتبر ۱۹۸۶ تجهیزات روی آن نصب شدند. زیوزدا دارای طراحی استوانه ای شکل بوده و به گونه ای ساخته شده تا خدمه بتوانند در آن زندگی و کار کنند. زیوزدا در مجموع، چهار دریچه ی متصل شونده دارد که برای اتصال به دیگر مازول ها مورد استفاده قرار می گیرند. وزن کلی زیوزدا ۱۸۰۵۱ کیلوگرم بوده و ۱۳.۱ متر طول دارد. روی زیوزدا پنل های خورشیدی نیز نصب شده است که به هنگام باز شدن ۲۹.۷ متر طول دارند.issزیوزدا ۱۴ پنجره دارد که دو عدد از آن ها ۲۳۰ میلی متر قطر دارند و در محفظه ها خواب دو خدمه قرار گرفته اند. شش پنجره ی دیگر نیز که شیشه ای به قطر ۲۳۰ میلی متر دارند، در طبقه ی پایینی زیوزدا قرار گرفته اند و روبه زمین هستند. یکی از پنجره ها که ۴۱۰ میلی متر قطر دارد، در بخش کارگاهی زیوزدا قرار گرفته است. دیگر پنجره های زیوزدا نیز به ترتیب در محفظه ی انتقال و قسمت آزمایشگاه قرار گرفته اند.در تاریخ ۲۶ جولای ۲۰۰۰، زیوزدا با موفقیت به ماژول زاریا متصل و رسماً به سومین ماژول iss تبدیل شد. در تاریخ ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۰، دو خدمه ی مأموریت sts-106 آ ین مراحل اتصال زاریا و زیوزدا را تکمیل د. این فٰایند طی یک پیاده روی فضایی ۶ ساعت و ۱۴ دقیقه ای توسط فضانورد یی اِد لو و کیهان نورد روس، یوری ملنچنکو انجام شد. آن ها ۹ کابلی که بین زاریا و زیوزدا قرار داشتند را با موفقیت متصل د. زیوزدا ماژولی بود که در آن محل هایی برای خواب خدمه، آشپزخانه، اسکرابرهای کربن دی ا ید، دستگاه های رطوبت ساز، تولید کننده های ا یژن، تجهیزات ورزشی، رادیو و تلویزیون متصل به سیستم کنترل مأموریت و... وجود داشتند.از آن جایی که روسیه با مشکلات مالی مواجه شده بود، هیچ نسخه ی پشتیبانی از زیوزدا تولید نکرد؛ بنابراین خطر پرتاب به شدت بالا رفته بود. ناسا تصمیم گرفت که ماژول کنترلی اینتریم را تولید کند که اگر حین پرتاب مشکلی برای زیوزدا ایجاد شد، بتواند این ماژول را به عنوان پشتیبان به فضا پرتاب کند؛ اما خوش بختانه پرتاب موفقیت آمیز بود و کوچک ترین مشکلی برای زیوزدا ایجاد نشد.ماژول دستینیدستینی که با نام آزمایشگاه نیز شناخته می شود، نخستین ماژول آزمایشگاهی یی بود که به ایستگاه فضایی متصل شد. دستینی از طریق دریچه های متصل شونده، به ماژول یونیتی متصل شد. دستینی، نخستین آزمایشگاه پژوهشی ناسا در مدار زمین پس از نابودی ایستگاه فضایی اسکای لب است. طراحی و تولید این ماژول بر عهده ی شرکت بوئینگ بوده و فرآیند ساخت این سازه ی ۱۶ تُنی در سال ۱۹۹۵ و در مرکز پروازهای فضایی مارشال آغاز شد. دستینی در سال ۱۹۹۸ به مرکز فضایی کندی در فلوریدا منتقل شد؛ اما به دلیل ایجاد وقفه در برنامه های ناسا و انجام ی ری آزمایش های لازم، پرتاب تا سال ۲۰۰۰ به تعویق افتاد. ماژول دستینی در تاریخ ۷ فوریه سال ۲۰۰۱ توسط شاتل فضایی آتلانتیس در قالب مأموریت sts-98 به فضا پرتاب شد.issدر تاریخ ۱۰ فوریه سال ۲۰۰۱، دستینی به ایستگاه فضایی رسید و به وسیله ی بازوی canadaarm شاتل آتلانتیس، به ماژول یونیتی متصل شد. دستینی ساختاری آلومینیمی دارد و از طراحی استوانه ای بهره می برد. این ماژول، دارای ۸.۵ متر طول و ۴.۳ متر قطر است. قسمت جلویی دستینی به ماژول یونیتی و قسمت انتهایی آن نیز به گره شماره ۲ متصل شده است. یک پنجره از جنس شیشه ای به قطر ۵۱۰ میلی متر نیز در یک سمت از دستینی قرار گرفته که به زمین دید دارد. وزن کلی دستینی ۱۴۵۲۰ کیلوگرم اعلام شده که تقریباً متوسط به شمار می رود.ماژول کوئستزانوی هوابند کوئست (quest) که پیش تر با نام ماژول زانویی هوابند شناخته می شد، نخستین هوابند ایستگاه فضایی بین المللی است. کوئست به گونه ای طراحی شده که فضانوردان می توانند از فضای خلأ مستقیماً با لباس وارد آن شوند و فشار هوا را تثبیت کنند. در این هوابند، فضانوردان می توانند با لباس های روسی و یی وارد شوند و از این نظر مشکلی وجود ندارد. تا پیش از پرتاب این ماژول در سال ۲۰۰۱ و در قالب مأموریت sts-104، فضانوردان روس که از لباس های مخصوص به خود استفاده می کنند، مجبور بودند که از طریق ماژول زیوزدا به ایستگاه وارد شوند و فضانوردان یی نیز تنها از درون شاتل فضایی متصل شده به ایستگاه می توانستند به قسمت داخلی ایستگاه وارد شوند.issماژول کوئست از دو بخش اصلی تشکیل شده است؛ یکی برای نگهداری لباس های فضایی و دیگری نیز برای هنگامی که فضانوردان می خواهند از ایستگاه خارج یا به آن وارد شوند. این دو بخش کاملاً از یکدیگر ایزوله هستند. ساخت ماژول کوئست ضروری بود؛ زیرا فضانوردان یی که لباس فضایی مخصوص به خود را داشتند، نمی توانستند از طریق هوابند روسی مازول زیوزدا به ایستگاه وارد شوند و از سایر بخش ها نیز ورود امکان پذیر نبود.ماژول های پیرس و پویسکپیرس (пирс) و پویسک (по́иск) دو ماژول هوابند روسی هستند که هر کدام از آن ها دو دریچه ی مختلف دارند. پیرس در آگوست سال ۲۰۰۱ به فضا پرتاب شد و یک محل اتصال برای فضاپیماهای سایوز و پروگرس را فراهم آورد. همچنین این امکان را فراهم کرد تا کیهان نوردان روس که از لباس های فضایی با طراحی اورلان استفاده می کنند، بتوانند به ایستگاه وارد یا از آن خارج شوند. قرار بود که پیرس در سال ۲۰۱۷ به وسیله ی فضاپیمای پروگرس از ایستگاه جدا شده و به سمت زمین سقوط کند تا جا برای آزمایشگاه روسی نائوکا فراهم باشد؛ لمل به دلیل تأخیر در ساخت آزمایشگاه نائوکا، فرآیند جداسازی پیرس نیز تا اوا سال ۲۰۱۸ به تعویق افتاد.پویسک، یک ماژول متصل شونده ی دیگر روسیه است که در سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب و به ایستگاه متصل شد. پویسک، نخستین ماژول روسی ایستگاه بود که پس از سال ۲۰۰۱ به فضا پرتاب می شد. پویسک به طور کلی، از طراحی پیرس بهره می برد. پیرس به قسمت پایینی ماژول زیوزدا متصل شده؛ اما پویسک به قسمت بالایی آن متصل شده است. پویسک در زبان روسی به معنای جستجو و اکتشاف است و به همین دلیل در خود ی ری ابزار و تجهیزات علمی دارد.ماژول هارمونیهارمونی که با نام گره شماره ۲ نیز شناخته می شود، دومین گره یی ایستگاه فضایی بین المللی است. این ماژول توانایی تأمین الکتریسیته و داده های الکترونیکی باس را داراست و به دلیل داشتن ۶ دریچه ی اتصال، می تواند با بخش های مختلف ایستگاه در ارتباط باشد. ماژول اروپایی کلومبوس، آزمایشگاه های ژاپنی کیبو به دریچه های شعاعی هارمونی متصل شده اند. دریچه های بالایی و پایینی هارمونی نیز برای اتصال فضاپیماهایی که به ایستگاه می آیند مورد استفاده قرار می گیرند. فضاپیماهای دراگن، سیگنوس و htv معمولاً به این دریچه ها متصل می شوند. تا سال ۲۰۱۱، شاتل های فضایی نیز به قسمت پایینی هارمونی متصل می شدند.issاین ماژول در ابتدا با نام گره شماره ۲ شناخته می شد؛ اما در ماه مارس ۲۰۰۷ ناسا نام آن را هارمونی گذاشت. در آن زمان، ناسا میان ۳۲ ای رقابتی برای انتخاب اسم برگزار کرد که در آن ۲۲۰۰ مهدکودک شرکت د و از میان نام های پیشنهادی، هارمونی انتخاب شد. در آن زمان ناسا به ک ن در مورد ایستگاه فضایی اطلاعات ارائه کرد و از آن ها خواست یک مدل کوچک را بسازند و نامی برایش انتخاب کنند. هارمونی در اصطلاح به معنای مرکزی است که کارهای علمی را میزبانی می کند. هارمونی در تاریخ ۲۳ اکتبر سال ۲۰۰۷ در قالب مأموریت sts-120 به فضا پرتاب شد و ۳ روز بعد به ایستگاه رسید.ماژول ترنکویلیتیترنکویلیتی که با نام گره شماره ۳ نیز شناخته می شود، توسط آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیا ساخته شد. در فوریه سال ۲۰۱۰ ناسا به کمک یک شاتل فضایی، این ماژول را به فضا ارسال کرد. وظیفه ی کنترل و فرماندهی این ماژول از همان ابتدا به ناسا واگذار شد. این گره، ۶ دریچه ی اتصال دارد؛ اما یکی از آن ها همچنان غیرفعال است زیرا مازولی که قرار بود به آن متصل شود، هیچ گاه به فضا پرتاب نشد.در این گره، تجهیزات لازم پشتیبانی حیات بیشتری قرار گرفته است و سیستم تصفیه آب نیز در آن وجود دارد. سیستم تصفیه آب این گره می تواند در صورت نیاز، ادرار فضانوردان را مجدداً به آب آشامیدنی تبدیل کند. خدمه می توانند از وسایل تولید ا یژن که در این گره وجود دارد در مواقع ضروری استفاده کنند. دریچه های اتصال این گره هر یک به بخشی متصل هستند. اولین دریچه به ماژول یونیتی یا همان قلب ایستگاه متصل است و سایرین نیز به ماژول أسوناردو، ماژول قابل گسترش بیگلو، دریچه ی اتصال تحت فشار شماره ۳ و مازول کاپولا متصل هستند.ماژول کلومبوسکلومبوس، نخستین آزمایشگاه پژوهشی اروپایی ایستگاه فضایی به شمار می رود. در این ماژول، آزمایشگاهی کوچک و تأسیساتی برای پژوهش های بیولوژیکی و فیزیک مایعات قرار گرفته است. چندین پایه ی مخصوص در قسمت خارجی این ماژول قرار گرفته اند که می توان تجهیزاتی را روی آن ها نصب کرد تا داده و انرژی الکتریکی لازم برای وسایل آزمایشگاهی خارجی را فراهم آورند. آژانس فضایی اروپا در نظر دارد که برای مطالعه ی فیزیک کوانتوم و کیهان شناسی، این مازول را همچنان گسترش دهد. آزانس فضایی اروپا همواره در تلاش است که سیستم های پشتیبانی حیات این ماژول را بهبود بخشیده و آن را برای ۲۰ سال آینده نیز همچنان قابل استفاده کند.issآزمایشگاه کیبوکیبو (kibo) یک آزمایشگاه ژاپنی و همچنین بزرگ ترین ماژول ایستگاه فضایی بین المللی است. دانشمندان از این آزمایشگاه برای مطالعه روی پزشکی فضایی، بیولوژی، رصد زمین، تولید مواد در فضا، بیوتکنولوژی و توسعه ی فناوری های ارتباطی استفاده می کنند. در این آزمایشگاه تجهیزاتی وجود دارد که می توان با استفاده از آن ها در فضا گل پرورش داد. در آگوست سال ۲۰۱۱، رصدخانه ی maxi روی ماژول کیبو نصب شد. این رصدخانه، از چرخش مداری ایستگاه فضایی برای تصویربرداری اشعه ی ای از تمام آسمان استفاده می کند. این رصدخانه توانست برای اولین بار، ستاره ای که توسط یک سیاه چاله بلعیده می شود را مشاهده کند.issاین ماژول از ۲۳ بخش مختلف تشکیل شده که ۱۰ بخش آن آزمایشگاهی است. این ماژول یک هوابند نیز برای انجام آزمایش دارد. یک ماژول تحت فشار دیگر نیز به قسمت بالایی کیبو متصل شده است که بیشتر نقش محفظه ای برای تجهیزات اضافه دارد.ماژول کاپولاکاپولا یک رصدخانه است که ۷ پنجره دارد و برای مشاهده ی زمین و اتصال فضاپیماهای دیگر مورد استفاده قرار می گیرد. نام این ماژول از واژه ی ایتالیایی کاپولا به معنای گنبد الهام گرفته شده است. ساخت ماژول کاپولا توسط ناسا و بوئینگ انجام شد؛ اما به دلیل کمبود بودجه، کار متوقف شد. مدتی بعد طی توافقی که میان ناسا و آژانس فضایی اروپا صورت گرفت، این سازمان قبول کرد که بخشی از هزینه را بپردازد و به این ترتیب فرآیند ساخت از سال ۱۹۹۸ مجدداً از سر گرفته شد.issبوئینگ دیگر پیمان کار این پروژه نبود و ساخت آن به آژانس فضایی ایتالیا واگذار شد. این ماژول، ۷ پنجره ی شیشه ای کوچک و یک پنجره ی دایره ای شکل به قطر ۸۰ سانتی متر دارد که بزرگ ترین پنجره ی ایستگاه فضایی تا به این لحظه به شمار می رود.آینده ی ایستگاههمان طوری که در ابتدا نیز گفته شد، قرار است که تا سال ۲۰۲۸ میلادی ایستگاه در ح عملیاتی باقی بماند؛ اما از طرفی ناسا احتمالاً تا سال ۲۰۲۴ با پروژه قطع همکاری خواهد کرد و قطع همکاری ناسا احتمالاً به معنای پایان کار ایستگاه فضایی خواهد بود. در سال ۲۰۱۴ بود که کنگره ی ایالات متحده اعلام کرد باید در مورد ایستگاه فضایی بین المللی تصمیم بگیرد و ببیند آیا می توان همچنان بودجه ای برای این ایستگاه در نظر گرفت یا خیر. سرانجام کنگره در همان سال اعلام کرد که ایستگاه فضایی بین المللی را در سال ۲۰۲۴ بازنشسته می کند و بودجه ای برای آن در نظر نخواهد گرفت. با این تفاسیر، تنها شش سال از عمر ایستگاه فضایی بین المللی باقی مانده است؛ تنها هفت سال و پس از آن معلوم نیست که قرار است چه اتفاقی رخ دهد.ناسا نیمی دیگر از بودجه ی خود را صرف مأموریت کاوشگرها، ارسال انسان به مریخ یا ارسال به یک سیارک می کند. اگر قرار باشد ناسا پروژه های خود را گسترش دهد و کاوش های فضایی را وارد عرصه ی جدیدی کند، دیگر نمی تواند سالیانه سه تا چهار میلیارد دلار از بودجه ی خود را به ایستگاه فضایی بین المللی اختصاص دهد. البته این تصمیمی نیست که ناسا گرفته باشد؛ بلکه کنگره و به خصوص کاخ سفید، تصمیم می گیرند که ناسا چه میزان بودجه دریافت کند.همان طوری که در ابتدا نیز گفته شد، یکی از راه هایی که ناسا می تواند به بررسی چگونگی ارسال انسان به سیاره های دیگر بپردازد، آزمایش این کار در ایستگاه فضایی بین المللی است. این ایستگاه، محیطی ریزگرانشی (ح بی وزنی انسان و دیگر اشیاء) دارد و از اتمسفر زمین خارج است؛ این یعنی دانشمندان تمام علوم می توانند آزمایش های خود را در این ایستگاه انجام دهند تا تأثیرات فضا را بر همه چیز مشاهده کنند. همچنین در این ایستگاه، تأثیرات اقامت طولانی مدت انسان در محیط بدون جاذبه سنجیده می شود. اخیراً برخی سیاستمداران گفته اند آیا این همه بودجه ای که به ایستگاه فضایی بین المللی اختصاص یافته، ارزش داشته است یا خیر؛ متأسفانه گویا مجلس ایالات متحده سابقه ی چندان خوبی در حمایت از علوم کاربردی ندارد.<
ایستگاه های فضایی امروزه بخش ج ناپذیر پژوهش های فضایی و ارتباط انسان با مدار زمین تلقی می شوند.پیشگامان کشف مرز غربی ایالات متحده، برای جلوگیری از گم مسیر در هنگام کاوش مکان های ناشناخته، علایم و نقاط معینی را برای خود برمی گزیدند. دانشمندان هوافضا در اوایل قرن بیستم مثل هرمان اوبرت، ستانتین تسیولکوفسکی، هرمان نوردانگ و ورنر فنبران نیز که آرزوی داشتن یک ایستگاه فضایی گردش کننده پیرامون زمین را در ذهن می پروراندند، به همین شیوه عمل د. این دانشمندان ایستگاه های فضایی را به عنوان نقاط استقرار قرار دادند تا بدانند چه محدوده ای از فضای بیرون را شناسایی کرده اند.ورنر فن بران، معمار برنامه ی فضایی از ایده ی ایستگاه های فضایی در بینش آینده نگرانه ی خود در اکتشاف های فضایی استفاده کرد. هنرمندان برای اینکه فن بران و مقاله های بی شمارش در مورد فضا را در مجله های مشهور همراهی کنند، مفاهیم ایستگاه های فضایی را به تصویر کشیدند. این مقاله ها و تصاویر و نقشه ها باعث شد تا علاقه و تصور مردم نسبت به کشف فضا بیشتر شود. افزایش این علاقه برای تاسیس و راه اندازی برنامه ی فضایی ضروری بود.طرح مفهومی ایستگاه فضایی کوبریکیکی از شناخته شده ترین طرح های مفهومی برای ایستگاه فضایی؛ ادیسه فضایی ساخته شده در سال ۱۹۶۸ توسط استنلی کوبریکدر این تصاویر کلی و مفاهیم ایستگاه های فضایی، مردم در فضای بیرونی و خارج از زمین زندگی و کار می د. اکثر ایستگاه ها ساختاری دوار داشتند که برای فراهم آوردن گرانش در داخل سازه، باید می چرخیدند. سفینه ها مانند کشتی های بندرگاه ها به داخل و خارج ایستگاه سفر می د. این سفینه ها حامل بار، مسافر و تدارکات از سوی سیاره زمین بودند. پرواز های وجی به سمت زمین، ماه، مریخ و حتی فراتر از این ها بودند. همان طور که می دانید، این تصویر کلی و عمومی دیگر تنها یک چشم انداز برای دانشمندان، هنرمندان و نویسندگان علمی تخیلی نیست. اما پرسش این است که انجام چه اقداماتی باعث شده بود تا چنین ساختارهای گردان پیرامون یک مدار به وجود بیایند؟ با اینکه بشریت هنوز نتوانسته به چشم اندازهای کامل فن بران و سایرین جامع عمل بپوشاند، ولی اقدامات چشمگیری برای ساخت ایستگاه های فضایی انجام داده است. و روسیه از سال ۱۹۷۱ تاکنون ایستگاه هایی فضایی را در مدار دارند. اولین ایستگاه های فضایی، مربوط به برنامه ی فضایی سالیوت روسیه، برنامه ایستگاه فضایی اسکای لب و برنامه ی فضایی میر روسیه بودند. از سال ۱۹۹۸ ، روسیه، آژانس فضایی اروپا، کانادا، ژاپن، و سایر کشورها در حال ساخت و عملیاتی ایستگاه فضایی بین المللی در مدار زمین بوده اند. انسان ها به لطف وجود این ایستگاه بین المللی، انسان ها قادر شده اند در فضای بیرونی و خارج از زمین زندگی و کار کنند.در این گزارش قصد داریم برنامه های ابت ایستگاه فضایی، موارد استفاده از ایستگاه های فضایی و نقش آینده ی آنها در کشف فضای بیرونی را بررسی کنیم؛ اما ابتدا به بررسی یک پرسش پایه ای تر می پردازیم: چرا به گمان برخی افراد ما حتما باید ایستگاه های فضایی را در مدار داشته باشیم؟مقاله های مرتبط:چرا ایستگاه فضایی؟دلایل زیاد و متنوعی برای ساخت و عملیاتی ایستگاه های فضایی وجود دارد که برخی از آنها عبارت اند از: پژوهش، صنعت، اکتشاف و حتی گردشگری. اولین ایستگاه های فضایی برای مطالعه و بررسی تاثیرات طولانی مدت بی وزنی روی بدن انسان، ساخته شدند. جدای از این ها، اگر فضانوردان در آینده قصد کنند به سمت مریخ یا سایر سیارات حرکت کنند (که این قصد هم در بین ناسا و شرکت های فضایی دیگر وجود دارد)، ما باید بدانیم که میکروگرانش (گرانش در اندازه های کوچک) به چه شکلی در گذر ماه ها و سال ها بر سلامت آنها تاثیر می گذارد.ایستگاه های فضایی محلی برای پژوهش های علمی پیشرفته در نظر گرفته می شود؛ چون ما در فضا به محل ها و شرایط منحصربه فردی می توانیم دسترسی داشته باشیم که در زمین امکان آن وجود ندارد. به عنوان مثال، گرانش و نیروی جاذبه شیوه ی نزدیک شدن اتم ها برای تشکیل بلور را تغییر می دهد. در ح ریزگرانش، کریستال هایی تقریبا عالی و بدون نقص تشکیل می شوند. چنین کریستال هایی برای نیمه رساناها بسیار سودمند هستند و باعث می شوند که کامپیوترها سرعت بیشتری پیدا کنند. این کریستال ها همچنین تاثیرات دارویی بهتری برای مبارزه با بیماری ها از خود بر جای می گذارند. تاثیر دیگر گرانش این است که باعث می شود جریان های همرفت در شعله تشکیل شده و این شعله ها به شعله هایی بی ثبات تبدیل شوند. این بی ثباتی باعث می شود مطالعه روی احتراق بسیار سخت شود. اما در شرایط ریزگرانشی، شعله ها ساده و باثبات هستند و به آرامی حرکت می کنند. استفاده از این نوع شعله ها، مطالعه روی احتراق را آسان تر می کند. همچنین اطلاعات به دست آمده می تواند مفهوم بهتری از روند احتراق را ارائه کند و این باعث شود که طرح های بهتری از کوره ایجاد شود یا اینکه با بهبود عمل احتراق، آلودگی هوا کاهش یابد.ایستگاه فضایی برنالنمای خارجی از ایستگاه فضایی برنال ایستگاه های فضایی در بالای زمین نکات بی نظیری در مورد آب و هوا، شکل های زمین، پوشش گیاهی، اقیانوس ها و جو ارائه می دهند. به علاوه از آنجایی که این ایستگاه های فضایی در بالای جو زمین قرار دارند، می توانند به عنوان رصدخانه هایی با سرنشین انسانی مورد استفاده قرار بگیرند و جایی باشند که تلسکوپ های فضایی می توانند تمام آسمان ها را زیر نظر بگیرند. جو زمین مشکلی برای دید تلسکوپ های ایستگاه فضایی ایجاد نمی کند و مانع آنها نیست. ما در حال حاضر هم شاهد مزایای تلسکوپ های بدون سرنشین فضایی مثل تلسکوپ هابل هستیم.از ایستگاه های فضایی می توان به عنوان هتل های فضایی نیز استفاده کرد. کمپانی های خصوصی مثل ویرجین گلکتیک می توانند گردشگرهایی را از سیاره ی زمین به هتل های فضایی ببرند، خواه برای یک بازدید کوتاه یا اقامتی طولانی مدت. برنامه های گردشگری می توانند از این هم بزرگ تر شوند و ایستگاه های فضایی را به پایگاه فضایی تبدیل کنند تا شرایط سفر به سیارات و ستاره ها و یا حتی ا و مستعمرات دیگر فراهم شود و از جمعیت بیش از حد سیاره کاسته شود.نگاهی به ایستگاه های فضایی مهم اکنون که متوجه شدید چرا به ایستگاه های فضایی نیاز داریم، بهتر است نگاهی به چند ایستگاه فضایی داشته باشیم و از برخی از آنها بازدید کنیم. این کار را با برنامه ی فضایی سالیوت روسیه (اولین ایستگاه فضایی) آغاز می کنیم.ایستگاه های سالیوت روسیهروسیه (شوروی سابق) اولین کشوری بود که ایستگاه فضایی را به وجود آورد. ایستگاه سالیوت ۱ که در سال ۱۹۷۱ وارد مدار شد، در واقع ترکیبی از سیستم های فضاپیمای های آلماز و سایوز بود. سیستم آلماز در اصل برای اه نظامی فضایی طراحی شده بود؛ اما بعدا هدف آن عوض شد و برای ایستگاه فضایی غیرنظامی سالیوت مورد استفاده قرار گرفت. فضاپیمای سایوز کار حمل ونقل فضانوردان از زمین به ایستگاه فضایی و برع را انجام می داد.سالیوت ۱ طولی معادل ۱۵ متر داشت و دارای سه بخش اصلی بود که این بخش ها محلی برای غذاخوری و مناطق تفریحی، ذخیره ی آب و مواد غذایی، یک تو ، ایستگاه های کنترل، تجهیزات ورزشی و تجهیزات علمی بودند. در ابتدا به نظر می رسید که سرنشینان سایوز ۱۰ قرار است در سالیوت ۱ زندگی کنند؛ اما یت آنها با مشکل اتصال مواجه شد و آنها نتوانستند وارد ایستگاه فضایی شوند. این سرنشینان سایوز ۱۱ بودند که توانستند برای اولین بار به طور موفقیت آمیز وارد سالیوت ۱ شوند و ۲۴ روز در آنجا بمانند. اما متاسفانه سرنشینان سایوز ۱۱ به طور غم انگیزی پس از ورود به جو جان خود را از دست دادند. فشار گاز کپسول سایوز ۱۱ موقع ورود به جو کم شد. یت های بعدی سالیوت ۱ همگی لغو شدند و فضاپیمای سایوز از نو طراحی شدند.شوروی بعد از سایوز ۱۱، ایستگاه فضایی دیگری را به نام سالیوت ۲ به فضا پرتاب کرد؛ اما این ایستگاه فضایی نتوانست به مدار زمین برسد. شوروی بعد از این ایستگاه فضایی، ایستگاه های فضایی سالویت۳، ۴ و ۵ را به ترتیب به فضا پرتاب کرد. بعد از پرتاب، سرنشینان فضاپیماهای سایوز وارد این ایستگاه های فضایی شدند و برای مدت طولانی تری برای انجام مامویت هایشان در آنها باقی ماندند. یکی از مشکلات ایستگاه های فضایی فوق این بود که تنها یک درگاه اتصال برای فضاپیمای سایوز داشتند و نمی توانستند از طریق فضاپیماهای دیگر در زمین کمک دریافت کنند.سالیوت ۴طرحواره ای از ایستگاه فضایی سالیوت ۴ متصل به یک فضاپیمای سایوزشوروی در سپتامبر ۱۹۷۷ سالیوت ۶ را به فضا پرتاب کرد. این ایستگاه فضایی دو درگاه اتصال داشت و می توانست از طریق فضاپیمای تدارکاتی بدون سرنشینی که از زمین برای آنها فرستاده می شد، کمک دریافت کند. این فضاپیمای بدون سرنشین پروگرس نام داشت. سالیوت ۶ از سال ۱۹۷۷ تا سال ۱۹۸۲ به کار خود ادامه داد. در سال ۱۹۸۲، سالیوت ۷ که آ ین ایستگاه فضایی برنامه ی سالیوت بود، به فضا پرتاب شد. این ایستگاه به مدت ۸۰۰ روز میزبان ۱۱ سرنشین بود. برنامه ی سالیوت در نهایت باعث توسعه و به وجود آمدن ایستگاه فضایی میر روسیه شد که بعدا به آن می پردازیم. اما قبل از اینکه به ایستگاه فضایی میر بپردازیم، بیایید نگاهی به اولین ایستگاه فضایی به نام اسکای لب بیندازیم.اسکای لب اولین و تنها ایستگاه فضایی خود به نام اسکای لب ۱ را در سال ۱۹۷۳ وارد مدار کرد. به ایستگاه فضایی موقع پرتاپ آسیب وارد شد. یک بخش محافظتی مهم این ایستگاه و ۲ تا از پنل های خورشیدی اصلی آن تکه تکه شدند و یکی از پنل های خورشیدی دیگر نیز به طور کامل باز نشد. این اتفاقات بدین معنا بود که اسکای لب توان الکتریکی کمی داشت و دمای داخلی آن به ۱۲۶ فرارنهایت (۵۲ درجه سلسیوس) رسید. اسکای لب ۲، اولین فضاپیمای دارای سرنشین، بعد از ۱۰ روز به فضا پرتاب شد تا این ایستگاه فضایی را تعمیر کند. سرنشینان فضاپیما عبارت بودند از: فرمانده چار پیت کانرد، پال ویتز و جوزف کروین. فضانوردان اسکای لب ۲ پنل خورشیدی بازنشده را به خوبی باز د و یک سایه بان چترمانند برای خنک ایستگاه نصب د. فضانوردان پس از تعمیر ایستگاه، ۲۸ روز در فضا ماندند و این زمان را صرف پژوهش های علمی و زیست پزشکی د.اسکای لباسکای لب ۱ در مدار پس از انجام تعمیراتاسکای لب که نسخه ی بهبودیافته و اصلاح شده از مرحله ی سوم یک موشک ساترن ۵ به ماه بود از بخش های زیر تشکیل شده بود:کارگاه مداری: محل هایی برای زندگی و کار سرنشینانماژول هوابند: که دسترسی به خارج از ایستگاه فضایی را ممکن می کردبخش اتصال چندگانه: که باعث می شد بیش از یک فضاپیمای آپولو بتوانند به طور همزمان به ایستگاه متصل شوند (اما هیچگاه سرنشینان پشتیبانی و مشترکی با هم وارد ایستگاه نشدند)بخش تلسکوپ آپولو: حاوی تلسکوپ هایی برای مشاهده خورشید، ستاره ها، و زمین ( این نکته را در ذهن تان داشته باشید که تلسکوپ هابل هنوز ساخته نشده است)فضاپیمای آپولو: ماژول فرمان و خدمات برای انتقال سرنشینان از زمین به ایستگاه و برع به اسکای لب دو خدمه و سرنشین اضافه شد. اسکای لب ۳ متشکل از فرمانده آلان بین و فضانوردانی به نام های جک لوسما و اون گریوت بود. آنها ۵۹ روز در فضا باقی ماندند. خدمه ی نهایی اسکای لب ۴ متشکل از فرمانده گرالد کار و فضانوردانی به نام های ویلیام پوگ و ادوارد گیبسون برای ۸۴ روز در مدار ماندند و آزمایش هایی انجام دادند و از دنباله دار کوهوتک ع برداری د.اسکای لب به منظور ایجاد یک خانه ی دائمی برای انسان در فضا ساخته نشده بود و تنها به عنوان کارگاهی بود که بتواند تاثیرات پروازهای فضایی طولانی مدت را روی بدن انسان تست و ارزی کند (پروازهایی به مدت بیش از ۲ هفته به ماه). وقتی پرواز سومین خدمه به پایان رسید، اسکای لب بدون خدمه باقی ماند. اسکای لب تا زمان فعالیت خورشیدی شدید که باعث شد چرخش و مدارش زودتر از چیزی که انتظار می ٰرفت از بین برود، در فضا باقی ماند. اسکای لب در سال ۱۹۷۹ دوباره وارد جو زمین شد و در بالای استرالیا سوخت.ایستگاه فضایی میرروس ها در سال ۱۹۸۶، ایستگاه فضایی میر را به فضا پرتاب د که این کار آنها به قصد ایجاد یک خانه ی دائمی برای انسان در فضا انجام شد. اولین خدمه ی آن متشکل از فضانوردانی به نام های لئونید کیزیم و ولادیمیر سولویوف بود که بعد از بازنشستگی سالیوت ۷ به فضا رفتند. آنها ۷۵ روز در ایستگاه فضایی میر زندگی د. تا ۱۰ سال بعد، خدمه های مختلفی وارد این ایستگاه شدند. این ایستگاه متشکل از بخش های زیر بود:محل هایی برای زندگی: ک ن هایی به عنوان خانه هر خدمه، تو ، دوش ، آشپزخانه، و محل ذخیره زباله.قسمت انتقال: این جا جایی بود که ماژول های اضافی ایستگاه می توانستند متصل شوند.قسمت میانجی: ماژول در حال کار متصل به درگاه های اتصال پشتی.قسمت مونتاژ: مکانی برای مخازن سوخت و موتورهای موشک.ماژول فیزیک نجومی کوانت ۱: حاوی تلسکوپ هایی برای مطالعه روی ک شان ها، کوازارها، و ستاره های نوترونی.ماژول هوابند و علمی کوانت ۲: ارائه دهنده تجهیزات برای پژوهشات بیولوژیکی، رصد زمین، و قابلیت هایی برای کار در خارج از ایستگاه فضایی در فضا.ماژول تکنولوژیکی کریستال: که برای آزمایشات بیولوژیکی و پردازش مواد مورد استفاده قرار می گرفت و شامل یک درگاه اتصال بود که می توانست برای شاتل فضایی مورد استفاده قرار بگیرد.ماژول اسپکتر: برای تحقیقات و نظارت بر منابع طبیعی و جو زمین و همچنین حمایت از آزمایشات بیولوژیکی و علم مواد مورد استفاده قرار می گرفت.ماژول سنجش از دور پریرودا: حاوی رادار و طیف سنج هایی برای مطالعه روی جو زمین بود.ماژول اتصال: حاوی درگاه هایی برای اتصال شاتل های که قرار بود در آینده به این ایستگاه فضایی بیایند. فضاپیمای تدارکات پروگرس: فضاپیمای بدون سرنشین تدارکات که وظیفه تهیه غذا و تجهیزات جدید از زمین را بر عهده داشت. این فضاپیما همچنین مواد زائد ایستگاه فضایی را به زمین می برد.فضاپیمای سایوز: کار حمل و نقل اصلی از زمین به ایستگاه و برع را بر عهده داشت.ایستگاه فضایی میر و شاتل فضاییایستگاه فضایی میر در کنار شاتل فضاییفضانوردان ناسا (شامل نورمن تاگارد، شانون لوسید، جری لینگر و مایکل فول) در سال ۱۹۹۴ برای ب آمادگی برای ایستگاه فضایی بین المللی، مدتی را در ایستگاه فضایی میر به سر بردند. موقع اقامت لینگر در ایستگاه فضایی، میر دچار یک آتش سوزی داخلی شد و آسیب دید. هنگام اقامت فول نیز فضاپیمای تدارکاتی پروگرس با ایستگاه فضایی میر برخورد کرد.آژانس فضایی روسیه که دیگر نمی توانست از پس هزینه های حفظ ایستگاه فضایی میر برآید، با ناسا متحد شد. روسیه تصمیم گرفت که ایستگاه فضایی میر را رها کند و با کمک ناسا روی ایستگاه فضایی بین المللی تمرکز کند. یک خصوصی (میر را زنده نگه دارید!) و یک کمپانی به طور عمومی تصمیم گرفتند که ایستگاه فضایی میر را تعمیر و این ایستگاه فضایی قدیمی را خصوصی کنند. اما آژانس فضایی روسیه در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۰ تصمیم گرفت که ایستگاه فضایی میر را به زمین بیاورد. در فوریه ی سال ۲۰۰۱، آتش گرفتن موتورهای موشک میر باعث کند شدن آن شد. میر در ماه مارس سال ۲۰۰۱ دوباره وارد جو زمین شد و در ادامه سوزانده و از هم تفکیک شد. اجزای بازمانده ی آن در اقیانوس آرام جنوبی شرق استرالیا سقوط د. این انتهای راه اولین ایستگاه فضایی دائمی دنیا بود. ایستگاه فضایی بین المللی (iss) رونالد ریگان رئیس جمهور ، در سال ۱۹۸۴ پیشنهاد داد تا امریکا با همکاری سایر کشورها یک ایستگاه فضایی دائمی بسازند. ریگان رویای ایستگاهی را در سر می پروراند که از حمایت ت و صنعت برخوردار باشد. برای اینکه از پس هزینه های ایستگاه فضایی بکاهد، با ۱۴ کشور دیگر (کانادا، ژاپن، برزیل، کشورهای آژانس فضایی اروپا شامل انگلیس، فرانسه، آلمان، بلژیک، ایتالیا، هلند، دانمارک، نروژ، اسپانیا، سوئیس و سوئد) وارد یک تفاهم نامه ی همکاری شد. بعد از برنامه ریزی برای ایستگاه بین المللی و سقوط شوروی، در سال ۱۹۹۳ روسیه را نیز به همکاری دعوت کرد. این دعوت به همکاری تعداد کشورهای درگیر در روند توسعه ی ایستگاه فضایی بین المللی را به ۱۶ رساند. ناسا ی و هماهنگی ساخت این ایستگاه را بر عهده گرفت.ایستگاه فضایی بین المللیکار وارد شدن ایستگاه بین المللی به مدار در سال ۱۹۹۸ آغاز شد. در ۳۱ اکتبر سال ۲۰۰۰ اولین خدمه این ایستگاه از طرف روسیه به فضا پرتاب شد. این خدمه که شامل ۳ نفر بودند تقریبا ۵ ماه در ایستگاه ماندند و سیستم ها را فعال و آزمایش هایی را انجام دادند. از آن زمان بود که ایستگاه بین المللی دارای سرنشین انسانی شد و قرار بر این شد که کار خود را تا سال ۲۰۱۱ به پایان برساند.همچنین قرار بود که سال در ۲۰۱۱، چین یک آزمایشگاه فضایی به نام تیانگونگ ۱ (این ایستگاه فضایی اخیر در اقیانوس آرام سقوط کرد) را به فضا بفرستد. چین در ماه اکتبر سال ۲۰۰۳ به سومین کشوری تبدیل شد که یک فضاپیمای انسانی به فضا می فرستد. از آن زمان به بعد چین نیز در حال توسعه ی یک برنامه ی فضایی کامل شامل یک ایستگاه فضایی است. تیانگونگ قادر خواهد بود چند فضاپیمای شنزو را به خود متصل کند و اولین ماژول ایستگاه فضایی چین خواهد بود که قرار است در سال ۲۰۲۰ تکمیل شود. این ایستگاه فضایی ممکن است هم اه نظامی و هم اه غیرنظامی را دنبال کند.ایستگاه های فضایی آیندهبیایید در مورد آینده صحبت کنیم و نگاهی به اتفاقات ستاره ها و ایستگاه های فضایی بیندازیم.ما هنوز در گام های ابت توسعه ایستگاه های فضایی هستیم. ایستگاه فضایی بین المللی نسبت به سالیوت، اسکای لب، و میر پیشرفت چشمگیری داشته است، ولی هنوز راه زیادی تا واقعیت بخشیدن به ایستگاه های فضایی بزرگ و کلونی محوری پیش رو داریم که در نوشته های نویسندگان علمی-تخیلی آمده است. هیچ یک از ایستگاه های فضایی ما تا به حال گرانش نداشته اند. یکی از دلایل این امر این است که ما جایی را می خواهیم که بدون گرانش باشد تا بتوانیم روی تاثیرات گرانش مطالعه کنیم. دلیل دیگر این است که ما فاقد فناوری و تکنولوژی لازم برای چرخاندن عملی یک سختار عظیم مثل یک ایستگاه فضایی هستیم، بنابراین نمی توانیم گرانشی به وجود بیاوریم. در آینده گرانش عنصری خواهد بود که برای مجموعه های فضایی با جمعیت بالا، مورد نیاز خواهد بود. ایستگاه فضایی در آیندهطرح ترسیمی هنری از داخل یک ایستگاه مستعمره فضایییکی از ایده های مشهور دیگر این است که یک ایستگاه فضایی باید در کجا مستقر شود. ایستگاه فضایی بین المللی در آینده نیازمند بازنگری و تقویت دوره ای خواهد بود، چراکه موقعیت آن در مدار نزدیک زمین قرار دارد. اما دو نقطه بین ماه و زمین به نام نقاط لاگرانژی وجود دارد: ال۴ و ال۵. گرانش زمین و ماه در این نقاط متعادل است و گرانشی از سوی زمین و ماه، اجسام آن نقاط را به سوی خودش نمی کشد. مدار در این نقاط باثبات است و نیازی به بازنگری وتقویت ندارد. جامعه ای به نام جامعه ال۵ بیش از ۲۰ سال پیش تشکیل شد تا ایده قرار گرفتن ایستگاه های فضایی در این نقاط را تقویت کند. هرچه تجریه ما در ایستگاه بین المللی بیشتر می شود، احتمال اینکه بتوانیم ایستگاه های فضایی بهتر و بزرگ تری بسازیم و در آنها به کار و زندگی بپردازیم بیشتر می شود. روزی خواهد رسید که رویاهای فن بران و دانشمندان ابت علوم فضایی به حقیقت خواهد پیوست. آیا واقعا ژن های اسکات کلی در فضا تغییر کرده اند؟ از اهرام مصر تا استون هنج: آیا مردم ماقبل تاریخ ستاره شناس بوده اند؟ فضاپیمایی برای نابودسازی سیارک بنو انسان ها به طور ناخواسته یک لایه حفاظتی پیرامون زمین ایجاد کرده اند تاخیر دوباره ناسا در پرتاب بزرگ ترین تلسکوپ فضایی جهان
مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینمراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوینتصاویر مراسم نمادین خا پاری ی کربلا در قزوین-----------------------------------------------------------------------------
تذکر:کاربر محترم؛ انتشار مطالب دیگر رسانه ها از سوی هشدار نیوز وما به معنای صحت و تایید محتوای آنها نیست و صرفا جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه ای بازنشر می شود. در ضمن شما می توانید اخبار و مطالب وزین خود را که تا کنون در هیچ رسانه ای منتشر نشده است از طریق بخش "تماس با ما" برای ما ارسال نمایید تا در صورت دارا بودن مولفه های لازم، در بخش ویژه منتشر گردد.موافقم+ 0مخالفم- 0
منبع: http://www.mehrnews.com/p o/4103709/مراسم-نمادین-خا پاری- ی-کربلا-در-قزوین
پیشگامان کشف مرز غربی ایالات متحده، برای جلوگیری از گم مسیر در هنگام کاوش مکان های ناشناخته، علایم و نقاط معینی را برای خود برمی گزیدند. دانشمندان هوافضا در اوایل قرن بیستم مثل هرمان اوبرت، ستانتین تسیولکوفسکی، هرمان نوردانگ و ورنر فن بران نیز که آرزوی داشتن یک ایستگاه فضایی گردش کننده پیرامون زمین را در ذهن می پروراندند، به همین شیوه عمل د. این دانشمندان ایستگاه های فضایی را به عنوان نقاط استقرار قرار دادند تا بدانند چه محدوده ای از فضای بیرون را شناسایی کرده اند.ورنر فن بران، معمار برنامه ی فضایی از ایده ی ایستگاه های فضایی در بینش آینده نگرانه ی خود در اکتشاف های فضایی استفاده کرد. هنرمندان برای اینکه فن بران و مقاله های بی شمارش در مورد فضا را در مجله های مشهور همراهی کنند، مفاهیم ایستگاه های فضایی را به تصویر کشیدند. این مقاله ها و تصاویر و نقشه ها باعث شد تا علاقه و تصور مردم نسبت به کشف فضا بیشتر شود. افزایش این علاقه برای تاسیس و راه اندازی برنامه ی فضایی ضروری بود.یکی از شناخته شده ترین طرح های مفهومی برای ایستگاه فضایی؛ ادیسه فضایی ساخته شده در سال ۱۹۶۸ توسط استنلی کوبریکدر این تصاویر کلی و مفاهیم ایستگاه های فضایی، مردم در فضای بیرونی و خارج از زمین زندگی و کار می د. اکثر ایستگاه ها ساختاری دوار داشتند که برای فراهم آوردن گرانش در داخل سازه، باید می چرخیدند. سفینه ها مانند کشتی های بندرگاه ها به داخل و خارج ایستگاه سفر می د. این سفینه ها حامل بار، مسافر و تدارکات از سوی سیاره زمین بودند. پرواز های وجی به سمت زمین، ماه، مریخ و حتی فراتر از این ها بودند. همان طور که می دانید، این تصویر کلی و عمومی دیگر تنها یک چشم انداز برای دانشمندان، هنرمندان و نویسندگان علمی تخیلی نیست. اما پرسش این است که انجام چه اقداماتی باعث شده بود تا چنین ساختارهای گردان پیرامون یک مدار به وجود بیایند؟ با اینکه بشریت هنوز نتوانسته به چشم اندازهای کامل فن بران و سایرین جامع عمل بپوشاند، ولی اقدامات چشمگیری برای ساخت ایستگاه های فضایی انجام داده است. و روسیه از سال ۱۹۷۱ تاکنون ایستگاه هایی فضایی را در مدار دارند. اولین ایستگاه های فضایی، مربوط به برنامه ی فضایی سالیوت روسیه، برنامه ایستگاه فضایی اسکای لب و برنامه ی فضایی میر روسیه بودند. از سال ۱۹۹۸ ، روسیه، آژانس فضایی اروپا، کانادا، ژاپن، و سایر کشورها در حال ساخت و عملیاتی ایستگاه فضایی بین المللی در مدار زمین بوده اند. انسان ها به لطف وجود این ایستگاه بین المللی، انسان ها قادر شده اند در فضای بیرونی و خارج از زمین زندگی و کار کنند.در این گزارش قصد داریم برنامه های ابت ایستگاه فضایی، موارد استفاده از ایستگاه های فضایی و نقش آینده ی آنها در کشف فضای بیرونی را بررسی کنیم؛ اما ابتدا به بررسی یک پرسش پایه ای تر می پردازیم: چرا به گمان برخی افراد ما حتما باید ایستگاه های فضایی را در مدار داشته باشیم؟چرا ایستگاه فضایی؟دلایل زیاد و متنوعی برای ساخت و عملیاتی ایستگاه های فضایی وجود دارد که برخی از آنها عبارت اند از: پژوهش، صنعت، اکتشاف و حتی گردشگری. اولین ایستگاه های فضایی برای مطالعه و بررسی تاثیرات طولانی مدت بی وزنی روی بدن انسان، ساخته شدند. جدای از این ها، اگر فضانوردان در آینده قصد کنند به سمت مریخ یا سایر سیارات حرکت کنند (که این قصد هم در بین ناسا و شرکت های فضایی دیگر وجود دارد)، ما باید بدانیم که میکروگرانش (گرانش در اندازه های کوچک) به چه شکلی در گذر ماه ها و سال ها بر سلامت آنها تاثیر می گذارد.
ایستگاه های فضایی محلی برای پژوهش های علمی پیشرفته در نظر گرفته می شود؛ چون ما در فضا به محل ها و شرایط منحصربه فردی می توانیم دسترسی داشته باشیم که در زمین امکان آن وجود ندارد. به عنوان مثال، گرانش و نیروی جاذبه شیوه ی نزدیک شدن اتم ها برای تشکیل بلور را تغییر می دهد. در ح ریزگرانش، کریستال هایی تقریبا عالی و بدون نقص تشکیل می شوند. چنین کریستال هایی برای نیمه رساناها بسیار سودمند هستند و باعث می شوند که کامپیوترها سرعت بیشتری پیدا کنند. این کریستال ها همچنین تاثیرات دارویی بهتری برای مبارزه با بیماری ها از خود بر جای می گذارند. تاثیر دیگر گرانش این است که باعث می شود جریان های همرفت در شعله تشکیل شده و این شعله ها به شعله هایی بی ثبات تبدیل شوند. این بی ثباتی باعث می شود مطالعه روی احتراق بسیار سخت شود. اما در شرایط ریزگرانشی، شعله ها ساده و باثبات هستند و به آرامی حرکت می کنند. استفاده از این نوع شعله ها، مطالعه روی احتراق را آسان تر می کند. همچنین اطلاعات به دست آمده می تواند مفهوم بهتری از روند احتراق را ارائه کند و این باعث شود که طرح های بهتری از کوره ایجاد شود یا اینکه با بهبود عمل احتراق، آلودگی هوا کاهش یابد.نمای مفهومی ایستگاه فضایی برنالایستگاه های فضایی در بالای زمین نکات بی نظیری در مورد آب و هوا، شکل های زمین، پوشش گیاهی، اقیانوس ها و جو ارائه می دهند. به علاوه از آنجایی که این ایستگاه های فضایی در بالای جو زمین قرار دارند، می توانند به عنوان رصدخانه هایی با سرنشین انسانی مورد استفاده قرار بگیرند و جایی باشند که تلسکوپ های فضایی می توانند تمام آسمان ها را زیر نظر بگیرند. جو زمین مشکلی برای دید تلسکوپ های ایستگاه فضایی ایجاد نمی کند و مانع آنها نیست. ما در حال حاضر هم شاهد مزایای تلسکوپ های بدون سرنشین فضایی مثل تلسکوپ هابل هستیم.از ایستگاه های فضایی می توان به عنوان هتل های فضایی نیز استفاده کرد. کمپانی های خصوصی مثل ویرجین گلکتیک می توانند گردشگرهایی را از سیاره ی زمین به هتل های فضایی ببرند، خواه برای یک بازدید کوتاه یا اقامتی طولانی مدت. برنامه های گردشگری می توانند از این هم بزرگ تر شوند و ایستگاه های فضایی را به پایگاه فضایی تبدیل کنند تا شرایط سفر به سیارات و ستاره ها و یا حتی ا و مستعمرات دیگر فراهم شود و از جمعیت بیش از حد سیاره کاسته شود.نگاهی به ایستگاه های فضایی مهماکنون که متوجه شدید چرا به ایستگاه های فضایی نیاز داریم، بهتر است نگاهی به چند ایستگاه فضایی داشته باشیم و از برخی از آنها بازدید کنیم. این کار را با برنامه ی فضایی سالیوت روسیه (اولین ایستگاه فضایی) آغاز می کنیم.
ایستگاه های سالیوت روسیهروسیه (شوروی سابق) اولین کشوری بود که ایستگاه فضایی را به وجود آورد. ایستگاه سالیوت ۱ که در سال ۱۹۷۱ وارد مدار شد، در واقع ترکیبی از سیستم های فضاپیمای های آلماز و سایوز بود. سیستم آلماز در اصل برای اه نظامی فضایی طراحی شده بود؛ اما بعدا هدف آن عوض شد و برای ایستگاه فضایی غیرنظامی سالیوت مورد استفاده قرار گرفت. فضاپیمای سایوز کار حمل ونقل فضانوردان از زمین به ایستگاه فضایی و برع را انجام می داد.
سالیوت ۱ طولی معادل ۱۵ متر داشت و دارای سه بخش اصلی بود که این بخش ها محلی برای غذاخوری و مناطق تفریحی، ذخیره ی آب و مواد غذایی، یک تو ، ایستگاه های کنترل، تجهیزات ورزشی و تجهیزات علمی بودند. در ابتدا به نظر می رسید که سرنشینان سایوز ۱۰ قرار است در سالیوت ۱ زندگی کنند؛ اما یت آنها با مشکل اتصال مواجه شد و آنها نتوانستند وارد ایستگاه فضایی شوند. این سرنشینان سایوز ۱۱ بودند که توانستند برای اولین بار به طور موفقیت آمیز وارد سالیوت ۱ شوند و ۲۴ روز در آنجا بمانند. اما متاسفانه سرنشینان سایوز ۱۱ به طور غم انگیزی پس از ورود به جو جان خود را از دست دادند. فشار گاز کپسول سایوز ۱۱ موقع ورود به جو کم شد. یت های بعدی سالیوت ۱ همگی لغو شدند و فضاپیمای سایوز از نو طراحی شدند.
شوروی بعد از سایوز ۱۱، ایستگاه فضایی دیگری را به نام سالیوت ۲ به فضا پرتاب کرد؛ اما این ایستگاه فضایی نتوانست به مدار زمین برسد. شوروی بعد از این ایستگاه فضایی، ایستگاه های فضایی سالویت ۳، ۴ و ۵ را به ترتیب به فضا پرتاب کرد. بعد از پرتاب، سرنشینان فضاپیماهای سایوز وارد این ایستگاه های فضایی شدند و برای مدت طولانی تری برای انجام مامویت هایشان در آنها باقی ماندند. یکی از مشکلات ایستگاه های فضایی فوق این بود که تنها یک درگاه اتصال برای فضاپیمای سایوز داشتند و نمی توانستند از طریق فضاپیماهای دیگر در زمین کمک دریافت کنند.ایستگاه فضایی سالیوت 1 شوروی 1971ستگاه فضایی سالیوت 2 شورویشوروی در سپتامبر ۱۹۷۷ سالیوت ۶ را به فضا پرتاب کرد. این ایستگاه فضایی دو درگاه اتصال داشت و می توانست از طریق فضاپیمای تدارکاتی بدون سرنشینی که از زمین برای آنها فرستاده می شد، کمک دریافت کند. این فضاپیمای بدون سرنشین پروگرس نام داشت. سالیوت ۶ از سال ۱۹۷۷ تا سال ۱۹۸۲ به کار خود ادامه داد. در سال ۱۹۸۲، سالیوت ۷ که آ ین ایستگاه فضایی برنامه ی سالیوت بود، به فضا پرتاب شد. این ایستگاه به مدت ۸۰۰ روز میزبان ۱۱ سرنشین بود. برنامه ی سالیوت در نهایت باعث توسعه و به وجود آمدن ایستگاه فضایی میر روسیه شد که بعدا به آن می پردازیم. اما قبل از اینکه به ایستگاه فضایی میر بپردازیم، بیایید نگاهی به اولین ایستگاه فضایی به نام اسکای لب بیندازیم.اسکای لب اولین و تنها ایستگاه فضایی خود به نام اسکای لب ۱ را در سال ۱۹۷۳ وارد مدار کرد. به ایستگاه فضایی موقع پرتاپ آسیب وارد شد. یک بخش محافظتی مهم این ایستگاه و ۲ تا از پنل های خورشیدی اصلی آن تکه تکه شدند و یکی از پنل های خورشیدی دیگر نیز به طور کامل باز نشد. این اتفاقات بدین معنا بود که اسکای لب توان الکتریکی کمی داشت و دمای داخلی آن به ۱۲۶ فرارنهایت (۵۲ درجه سلسیوس) رسید.
اسکای لب ۲، اولین فضاپیمای دارای سرنشین، بعد از ۱۰ روز به فضا پرتاب شد تا این ایستگاه فضایی را تعمیر کند. سرنشینان فضاپیما عبارت بودند از: فرمانده چار پیت کانرد، پال ویتز و جوزف کروین. فضانوردان اسکای لب ۲ پنل خورشیدی بازنشده را به خوبی باز د و یک سایه بان چترمانند برای خنک ایستگاه نصب د. فضانوردان پس از تعمیر ایستگاه، ۲۸ روز در فضا ماندند و این زمان را صرف پژوهش های علمی و زیست پزشکی د.اسکای لب ۱اسکای لب که نسخه ی بهبودیافته و اصلاح شده از مرحله ی سوم یک موشک ساترن ۵ به ماه بود از بخش های زیر تشکیل شده بود: کارگاه مداری: محل هایی برای زندگی و کار سرنشینان
ماژول هوابند: که دسترسی به خارج از ایستگاه فضایی را ممکن می کرد
بخش اتصال چندگانه: که باعث می شد بیش از یک فضاپیمای آپولو بتوانند به طور همزمان به ایستگاه متصل شوند (اما هیچگاه سرنشینان پشتیبانی و مشترکی با هم وارد ایستگاه نشدند)
بخش تلسکوپ آپولو: حاوی تلسکوپ هایی برای مشاهده خورشید، ستاره ها، و زمین ( این نکته را در ذهن تان داشته باشید که تلسکوپ هابل هنوز ساخته نشده است)
فضاپیمای آپولو: ماژول فرمان و خدمات برای انتقال سرنشینان از زمین به ایستگاه و برع به اسکای لب دو خدمه و سرنشین اضافه شد. اسکای لب ۳ متشکل از فرمانده آلان بین و فضانوردانی به نام های جک لوسما و اون گریوت بود. آنها ۵۹ روز در فضا باقی ماندند. خدمه ی نهایی اسکای لب ۴ متشکل از فرمانده گرالد کار و فضانوردانی به نام های ویلیام پوگ و ادوارد گیبسون برای ۸۴ روز در مدار ماندند و آزمایش هایی انجام دادند و از دنباله دار کوهوتک ع برداری د.اسکای لب به منظور ایجاد یک خانه ی دائمی برای انسان در فضا ساخته نشده بود و تنها به عنوان کارگاهی بود که بتواند تاثیرات پروازهای فضایی طولانی مدت را روی بدن انسان تست و ارزی کند (پروازهایی به مدت بیش از ۲ هفته به ماه). وقتی پرواز سومین خدمه به پایان رسید، اسکای لب بدون خدمه باقی ماند. اسکای لب تا زمان فعالیت خورشیدی شدید که باعث شد چرخش و مدارش زودتر از چیزی که انتظار می ٰرفت از بین برود، در فضا باقی ماند. اسکای لب در سال ۱۹۷۹ دوباره وارد جو زمین شد و در بالای استرالیا سوخت.
ایستگاه فضایی میرروس ها در سال ۱۹۸۶، ایستگاه فضایی میر را به فضا پرتاب د که این کار آنها به قصد ایجاد یک خانه ی دائمی برای انسان در فضا انجام شد. اولین خدمه ی آن متشکل از فضانوردانی به نام های لئونید کیزیم و ولادیمیر سولویوف بود که بعد از بازنشستگی سالیوت ۷ به فضا رفتند. آنها ۷۵ روز در ایستگاه فضایی میر زندگی د. تا ۱۰ سال بعد، خدمه های مختلفی وارد این ایستگاه شدند. این ایستگاه متشکل از بخش های زیر بود: محل هایی برای زندگی: ک ن هایی به عنوان خانه هر خدمه، تو ، دوش ، آشپزخانه، و محل ذخیره زباله.
قسمت انتقال: این جا جایی بود که ماژول های اضافی ایستگاه می توانستند متصل شوند.
قسمت میانجی: ماژول در حال کار متصل به درگاه های اتصال پشتی.
قسمت مونتاژ: مکانی برای مخازن سوخت و موتورهای موشک.
ماژول فیزیک نجومی کوانت ۱: حاوی تلسکوپ هایی برای مطالعه روی ک شان ها، کوازارها، و ستاره های نوترونی.
ماژول هوابند و علمی کوانت ۲: ارائه دهنده تجهیزات برای پژوهشات بیولوژیکی، رصد زمین، و قابلیت هایی برای کار در خارج از ایستگاه فضایی در فضا.
ماژول تکنولوژیکی کریستال: که برای آزمایشات بیولوژیکی و پردازش مواد مورد استفاده قرار می گرفت و شامل یک درگاه اتصال بود که می توانست برای شاتل فضایی مورد استفاده قرار بگیرد.
ماژول اسپکتر: برای تحقیقات و نظارت بر منابع طبیعی و جو زمین و همچنین حمایت از آزمایشات بیولوژیکی و علم مواد مورد استفاده قرار می گرفت.
ماژول سنجش از دور پریرودا: حاوی رادار و طیف سنج هایی برای مطالعه روی جو زمین بود.
ماژول اتصال: حاوی درگاه هایی برای اتصال شاتل های که قرار بود در آینده به این ایستگاه فضایی بیایند.
فضاپیمای تدارکات پروگرس: فضاپیمای بدون سرنشین تدارکات که وظیفه تهیه غذا و تجهیزات جدید از زمین را بر عهده داشت. این فضاپیما همچنین مواد زائد ایستگاه فضایی را به زمین می برد.
فضاپیمای سایوز: کار حمل و نقل اصلی از زمین به ایستگاه و برع را بر عهده داشت.ایستگاه فضایی میر mirفضانوردان ناسا (شامل نورمن تاگارد، شانون لوسید، جری لینگر و مایکل فول) در سال ۱۹۹۴ برای ب آمادگی برای ایستگاه فضایی بین المللی، مدتی را در ایستگاه فضایی میر به سر بردند. موقع اقامت لینگر در ایستگاه فضایی، میر دچار یک آتش سوزی داخلی شد و آسیب دید. هنگام اقامت فول نیز فضاپیمای تدارکاتی پروگرس با ایستگاه فضایی میر برخورد کرد.آژانس فضایی روسیه که دیگر نمی توانست از پس هزینه های حفظ ایستگاه فضایی میر برآید، با ناسا متحد شد. روسیه تصمیم گرفت که ایستگاه فضایی میر را رها کند و با کمک ناسا روی ایستگاه فضایی بین المللی تمرکز کند. یک خصوصی (میر را زنده نگه دارید!) و یک کمپانی به طور عمومی تصمیم گرفتند که ایستگاه فضایی میر را تعمیر و این ایستگاه فضایی قدیمی را خصوصی کنند. اما آژانس فضایی روسیه در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۰ تصمیم گرفت که ایستگاه فضایی میر را به زمین بیاورد. در فوریه ی سال ۲۰۰۱، آتش گرفتن موتورهای موشک میر باعث کند شدن آن شد. میر در ماه مارس سال ۲۰۰۱ دوباره وارد جو زمین شد و در ادامه سوزانده و از هم تفکیک شد. اجزای بازمانده ی آن در اقیانوس آرام جنوبی شرق استرالیا سقوط د. این انتهای راه اولین ایستگاه فضایی دائمی دنیا بود.
ایستگاه فضایی بین المللی (iss) رونالد ریگان رئیس جمهور ، در سال ۱۹۸۴ پیشنهاد داد تا امریکا با همکاری سایر کشورها یک ایستگاه فضایی دائمی بسازند. ریگان رویای ایستگاهی را در سر می پروراند که از حمایت ت و صنعت برخوردار باشد. برای اینکه از پس هزینه های ایستگاه فضایی بکاهد، با ۱۴ کشور دیگر (کانادا، ژاپن، برزیل، کشورهای آژانس فضایی اروپا شامل انگلیس، فرانسه، آلمان، بلژیک، ایتالیا، هلند، دانمارک، نروژ، اسپانیا، سوئیس و سوئد) وارد یک تفاهم نامه ی همکاری شد. بعد از برنامه ریزی برای ایستگاه بین المللی و سقوط شوروی، در سال ۱۹۹۳ روسیه را نیز به همکاری دعوت کرد. این دعوت به همکاری تعداد کشورهای درگیر در روند توسعه ی ایستگاه فضایی بین المللی را به ۱۶ رساند. ناسا ی و هماهنگی ساخت این ایستگاه را بر عهده گرفت.ایستگاه فضایی issکار وارد شدن ایستگاه بین المللی به مدار در سال ۱۹۹۸ آغاز شد. در ۳۱ اکتبر سال ۲۰۰۰ اولین خدمه این ایستگاه از طرف روسیه به فضا پرتاب شد. این خدمه که شامل ۳ نفر بودند تقریبا ۵ ماه در ایستگاه ماندند و سیستم ها را فعال و آزمایش هایی را انجام دادند. از آن زمان بود که ایستگاه بین المللی دارای سرنشین انسانی شد و قرار بر این شد که کار خود را تا سال ۲۰۱۱ به پایان برساند.همچنین قرار بود که سال در ۲۰۱۱، چین یک آزمایشگاه فضایی به نام تیانگونگ ۱ (این ایستگاه فضایی اخیر در اقیانوس آرام سقوط کرد) را به فضا بفرستد. چین در ماه اکتبر سال ۲۰۰۳ به سومین کشوری تبدیل شد که یک فضاپیمای انسانی به فضا می فرستد. از آن زمان به بعد چین نیز در حال توسعه ی یک برنامه ی فضایی کامل شامل یک ایستگاه فضایی است. تیانگونگ قادر خواهد بود چند فضاپیمای شنزو را به خود متصل کند و اولین ماژول ایستگاه فضایی چین خواهد بود که قرار است در سال ۲۰۲۰ تکمیل شود. این ایستگاه فضایی ممکن است هم اه نظامی و هم اه غیرنظامی را دنبال کند.
ایستگاه های فضایی آیندهبیایید در مورد آینده صحبت کنیم و نگاهی به اتفاقات ستاره ها و ایستگاه های فضایی بیندازیم.
ما هنوز در گام های ابت توسعه ایستگاه های فضایی هستیم. ایستگاه فضایی بین المللی نسبت به سالیوت، اسکای لب، و میر پیشرفت چشمگیری داشته است، ولی هنوز راه زیادی تا واقعیت بخشیدن به ایستگاه های فضایی بزرگ و کلونی محوری پیش رو داریم که در نوشته های نویسندگان علمی-تخیلی آمده است. هیچ یک از ایستگاه های فضایی ما تا به حال گرانش نداشته اند. یکی از دلایل این امر این است که ما جایی را می خواهیم که بدون گرانش باشد تا بتوانیم روی تاثیرات گرانش مطالعه کنیم. دلیل دیگر این است که ما فاقد فناوری و تکنولوژی لازم برای چرخاندن عملی یک سختار عظیم مثل یک ایستگاه فضایی هستیم، بنابراین نمی توانیم گرانشی به وجود بیاوریم. در آینده گرانش عنصری خواهد بود که برای مجموعه های فضایی با جمعیت بالا، مورد نیاز خواهد بود.ایستگاه فضایی در elysiumیکی از ایده های مشهور دیگر این است که یک ایستگاه فضایی باید در کجا مستقر شود. ایستگاه فضایی بین المللی در آینده نیازمند بازنگری و تقویت دوره ای خواهد بود، چراکه موقعیت آن در مدار نزدیک زمین قرار دارد. اما دو نقطه بین ماه و زمین به نام نقاط لاگرانژی وجود دارد: ال۴ و ال۵. گرانش زمین و ماه در این نقاط متعادل است و گرانشی از سوی زمین و ماه، اجسام آن نقاط را به سوی خودش نمی کشد. مدار در این نقاط باثبات است و نیازی به بازنگری وتقویت ندارد. جامعه ای به نام جامعه ال۵ بیش از ۲۰ سال پیش تشکیل شد تا ایده قرار گرفتن ایستگاه های فضایی در این نقاط را تقویت کند. هرچه تجریه ما در ایستگاه بین المللی بیشتر می شود، احتمال اینکه بتوانیم ایستگاه های فضایی بهتر و بزرگ تری بسازیم و در آنها به کار و زندگی بپردازیم بیشتر می شود. روزی خواهد رسید که رویاهای فن بران و دانشمندان ابت علوم فضایی به حقیقت خواهد پیوست.اشتراک گذاری: تگ ها: ایستگاه فضاییایستگاه فضایی بین المللیبرنامه فضایی ناسابرنامه فضایی شوروی
گروه: اجتماعیساعت: 17:46منتشر شده در مورخ: 1396/05/08شناسه خبر: 1160594انفجار گاز در زنجان 13 مصدوم بر جا گذاشت.این حادثه موجب ت یب تعدادی از منازل مس ی اطراف و ریختن شیشه های منازل همه همسایه ها شده است. به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ انفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان انفجار گاز در زنجانانفجار گاز در زنجان منبع: مهرhttp://dana.ir/1160594اخبار مرتبط
انفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهوازانفجار گاز در کوی رمضان اهوازتصاویر انفجار گاز در کوی رمضان اهواز-----------------------------------------------------------------------------
تذکر:کاربر محترم؛ انتشار مطالب دیگر رسانه ها از سوی هشدار نیوز وما به معنای صحت و تایید محتوای آنها نیست و صرفا جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه ای بازنشر می شود. در ضمن شما می توانید اخبار و مطالب وزین خود را که تا کنون در هیچ رسانه ای منتشر نشده است از طریق بخش "تماس با ما" برای ما ارسال نمایید تا در صورت دارا بودن مولفه های لازم، در بخش ویژه منتشر گردد.موافقم+ 0مخالفم- 0
«ایران در طول تاریخ طولانی خود، دو شاهراه ارتباطی بزرگ داشته است. نخستین آنها شاهراه شرقی – غربی است که از اسان آغاز می شود و از طریق آذربایجان به آسیای صغیر و قفقاز راه می برد. این شاهراه، حلقه مهمی از جاده معروف ابریشم است. دیگری، شاهراهی است که جنوب و مرکز ایران را به شاهراه شرقی – غربی متصل می کند. قزوین از جمله ایی است که در نقطه اتصال این دو شاهراه قرار گرفته و در طول تاریخ، محل ملاقات ایرانیان با یکدیگر و ایرانیان با جهان خارج بوده است.
تاریخ و فرهنگ قزوین، آثار برجای مانده از گذشته و داشته های گردشگری این شهر را باید از این منظر بررسی کرد.» اینها را سیدمحمد بهشتی، رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری می گوید که خودزاده قزوین است. با این حال، تنها عده اندکی از گردشگران ایرانی مثل او فکر می کنند. برای اغلب مردم – خصوصاً تهرانیان – قزوین شهری است که برای رفتن به آذربایجان یا گیلان باید از آن عبور کرد. چیزی شبیه یک منزلگاه بین راهی، نه شهری که خود می تواند از مهم ترین مقاصد سفر در شمال ایران باشد.
قزوین گذرگاه یا س تگاه؟شهر قزوین یکی از بیست شهر استان قزوین و مرکز این استان است. این شهر در فاصله 130 کیلومتری پایتخت قرار گرفته و از طریق بزرگراه و خط آهن از یک سو به تهران و از سوی دیگر به آذربایجان متصل می شود. طبق سرشماری سال 1390، جمعیت شهر قزوین بالغ بر 381 هزارنفر است که حدود 32 درصد از جمعیت یک میلیون و 200 هزارنفری استان قزوین را شامل می شود. اقتصاد این شهر از قدیم الایام مبتنی بر کشاورزی و بازرگانی بوده و در دوره معاصر، بخش صنعت و خدمات نیز از رونق قابل توجهی برخوردار شده اند.چشم اندازها و چالش های گردشگریقزوین دارای زمستان هایی سرد و تابستان هایی نسبتاً خنک است و میانگین دمای سالانه اش به 14 درجه سانتیگراد می رسد. بدین ترتیب این شهر در مهمترین فصل سفر، یعنی فصل تابستان از آب و هوای مناسبی برخوردار است؛ ضمن آنکه باغستان های قزوین به مساحت حدود 2500 تار، همچون کمربندی سبز این شهر را فراگرفته و بر لطافت هوایش افزوده اند.از دیدگاه تاریخی، قزوین یکی از کهن ترین مراکز استقرار انسانی و شکل ی جوامع بشری در فلات ایران است. این شهر از دوره باستان به علت قرار گرفتن بر سر راه جاده ابریشم از آبادانی قابل توجهی برخوردار بود و در آغازین دهه های حکومت صفویان نیز یکچند به پایتختی ایران برگزیده شد. از این رو، آثار تاریخی شکوهمند و پرشماری دارد که مهمترین سرمایه آن برای توسعه گردشگری به شمار می روند. جدا از دسترسی مناسب جاده ای و ریلی، می توان گفت قزوین از نظر وجود زیرساخت های گردشگری در تنگنای شدید قرار دارد. هرچند طبق آمار ارائه شده از سوی مرکز آمار کشور، قزوین یکی از 10 مقصد مهم گردشگری ایران از آغاز سال 1394 تاکنون بوده است، اما مناطقی چون الموت و دریاچه اوان، بیش از شهر قزوین در جذب گردشگران موفق بوده اند. به باور «محمدعلی حضرتی ها»، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان قزوین، ضعف زیرساخت ها، خصوصاً کمبود فضاهای اقامتی و پذیرایی، مهم ترین مشکل حوزه گردشگری در قزوین است. این مقام مسئول می گوید: «فضاهای اقامتی مطلوب برای اقامت مسافران در سطح استان وجود ندارد و ضریب تخت در فضاهای موجود حدود سه برابر میانگین کشوری است.» در حال حاضر، شهر قزوین دارای تنها یک هتل 4 ستاره و 2 هتل 2 ستاره است. ظاهراً قزوین به تهران یکی از عواملی است که بر ساخت مراکز اقامتی تأثیر منفی گذاشته است؛ زیرا گردشگرانی که از تهران به این شهر می آیند، ترجیح می دهند که در پایان روز به شهر خود بازگردند.از این گذشته، ترافیک شدید در هسته تاریخی شهر قزوین و کمبود چشمگیر پارکینگ (در شرایطی که بسیاری از مردم با خودروی شخصی به این شهر سفر می کنند)، موجب خستگی و د دگی گردشگران می شود.شهرداری قزوین برای حل معضل ترافیک، اقداماتی همچون خیابان کشی، تعریض معابر و احداث پارکینگ را در دستور کار خود قرار داده است؛ اما ای از این اقدامات به شکلی تناقض آمیز، مست م ت یب کالبد یا حریم مهمترین آثار تاریخی این شهر هستند و با مخالفت سازمان میراث فرهنگی روبه رو شده اند. در واقع، تطابق مرکزیت اداری و تجاری شهر قزوین با مرکز تاریخی و گردشگری آن، مشکلاتی را فراهم آورده که حل آن به سادگی و بدون بهره گیری از تجربه ای مشابه در جهان، ممکن نیست.جاذبه های گردشگری قزوینجاذبه های گردشگری داخل شهر قزوین به تعدادی است که می توان زمانی سه روزه و بیشتر را برای دیدنشان در نظر گرفت، اما در یک برنامه فشرده می توان 10 دیدنی برتر این شهر را در یک گردش یک روزه نیز تماشا کرد. در ادامه مهمترین آثار دیدنی قزوین معرفی می شوند.کاخ چهلستونقزوین گذرگاه یا س تگاه؟کاخ و موزه چهلستون مهمترین اثر تاریخی قزوین و یکی از نمادهای این شهر است. این کاخ در زمان شاه تهماسب صفوی که قزوین پایتخت ایران بود، ساخته شد و از نمونه همنام خود در شهر اصفهان چند دهه قدیمی تر است. در حال حاضر، این کاخ از آن رو که قزوین از مراکز مهم خوشنویسی ایران بوده، به موزه خوشنویسی تبدیل شده و همه روزه از ساعت 9 تا 18 پذیرای بازدیدکنندگان است. کاخ چهلستون در میدان (سبزه میدان) قرار دارد.موزه شهرقزوین گذرگاه یا س تگاه؟موزه شهر در میدان (سبزه میدان) و در شرق باغ و عمارت چهلستون قرار دارد. در این موزه که به معرفی تاریخ قزوین اختصاص پیدا کرده، آثاری از دوران پیش از تاریخ، دوران تاریخی و دوران ی به نمایش درآمده است. بسیاری از این آثار از حفاری های دشت قزوین به دست آمده اند. موزه شهر نیز بجز روزهای سوگواری رسمی، همه روزه از ساعت 9 تا 18 به روی گردشگران گشوده است.بازار قزوین و سرای سعدالسلطنهقزوین گذرگاه یا س تگاه؟بازار قزوین بازاری بزرگ با فضاهای متعدد و معماری بسیار شکوهمند است؛ به گونه ای که زیبایی راسته ها و سراهای آن، عموم گردشگران را مبهوت می سازد. کالبد کنونی این بازار مربوط به دوره صفویه و پس از آن است و بیشتر بناهای فعلی در دوره قاجار ساخته شده اند. این بخش ها عبارتند از:سرای سعدالسلطنه، سرای ، سرای حاج رضا، سرای رضوی (سرای شاه)، تیمچه های روباز و سر پوشیده و راسته قیصریه.جالب ترین بخش بازار کاروانسرای سعدالسلطنه است که لقب بزرگترین مجموعه کاروانسرای درون شهری ایران را یدک می کشد و از آثار دوره ناصرالدین شاه قاجار است. این سرا و بازار مجاور آن، یعنی بازار ی، در سالیان اخیر به شایستگی مرمت شده اند و انتظار می رود که در آینده ای نزدیک، به قلب گردشگری قزوین تبدیل شوند. مجموعه بازار قزوین در خیابان قرار دارد.مسجد جامع قزوینقزوین گذرگاه یا س تگاه؟مسجد جامع قزوین روی پایه های یک آتشکده پیش از ساخته شده و بنای اولیه آن احتمالاً مربوط به دوره هارون الرشید عباسی است. این مسجد، کل یونی از معماری دوره های مختلف تاریخی را به نمایش می گذارد؛ چندان که آثار مهمی از دوره سلجوقی، صفوی و تا حدودی قاجار را در خود جای داده است. اکنون در شبستان غربی مسجد، موزه سنگ و سفال را ب ا کرده اند که آثار موجود در آن مشتمل بر انواع سفالینه ها، سنگ نگاره ها، ارسی ها، کاشی ها و انواع گچبری های تاریخی است. مسجد جامع عتیق قزوین در خیابان سپه ( ) قرار دارد و هر روز از ساعت 9 تا 18 قابل بازدید است.مسجدالنبیقزوین گذرگاه یا س تگاه؟مسجدالنبی با 14هزار مترمربع مساحت، از بزرگترین مساجد تاریخی قزوین و یادگاری از دوران فتحعلیشاه قاجار است. این مسجد که گاه مسجد سلطانی نیز خوانده می شود، در خیابان ، جنب بازار قزوین قرار گرفته و این شهر در آن برگزار می شود. در مسجد در بیشتر ساعات روز باز و محل عبور و مرور رهگذران است. قجرقزوین گذرگاه یا س تگاه؟ قجر از بزرگترین و قدیمی ترین های قزوین و جایگاه موزه مردم شناسی این شهر است. این برخلاف نام خود، در دوره صفویه، توسط یکی از ان شاه عباس ساخته شده و بیش از 400 سال قدمت دارد. در قجر، جلوه هایی از تاریخ اجتماعی قزوین را در سه بخش اقوام، آداب و رسوم و مشاغل به نمایش گذاشته اند. این در خیابان عبید زاکانی واقع شده و زمان بازدید از آن همه روزه از ساعت 9 تا 30 :19 است.سردر عالی قاپو و خیابان سپهقزوین گذرگاه یا س تگاه؟قزوین در دوره شاه تهماسب صفوی، دارای کاخی به نام عالی قاپو بود که اکنون تنها سردر شکوهمند آن باقی مانده است. این سردر رو به خیابان سپه ( ) چهره می گشاید که خود نخستین خیابان ایران به شمار می رود و حدود 500 سال قدمت دارد. این خیابان منبع الهام در ساخت خیابان چهارباغ عباسی در اصفهان بوده است. حسینیه امینی هاقزوین گذرگاه یا س تگاه؟حسینیه امینی ها در واقع یک خانه بزرگ تاریخی است که برای انجام مراسم مذهبی بویژه سوگواری محرم مورد استفاده قرار می گیرد و به همین علت به حسینیه معروف شده است. این خانه با چند دست حیاط در دوره قاجار ساخته شده و متعلق به یکی از تجار بزرگ قزوین به نام «حاج محمدرضا امینی» بوده است. زیباترین بخش خانه امینی ها سه تالار بزرگ و مجلل آن است که با ارسی های 9 دهنه و گره چینی شده از هم جدا می شوند. در حسینیه امینی ها به طور معمول بسته است اما سریدار آن همیشه در را به روی گردشگران می گشاید. این حسینیه در خیابان مولوی قرار دارد.آرامگاه حمدالله مستوفیقزوین گذرگاه یا س تگاه؟این آرامگاه هفت صد ساله با نمای آجری خود، یکی از زیباترین آثار تاریخی قزوین و متعلق به حمدالله مستوفی، مورخ بزرگ ایران در عصر ایلخانان مغول است. آرامگاه در خیابان طالقانی، کوچه مستوفی قرار گرفته و با وجود علاقه مندی گردشگران به دیدن آن، درهایش در بیشتر روزهای هفته بسته و موجب ن یتی گردشگران است. شاهزاده حسینقزوین گذرگاه یا س تگاه؟شاهزاده حسین فرزند دو ساله رضا(ع) بود که گفته می شود در خلال سفر تاریخی ایشان از مرو به اسان در قزوین از دنیا رفت و در همین شهر دفن شد. بنای اصلی بقعه او از آثار دوره صفویه و از حیث معماری بسیار نفیس است. همچنین سر در این زاده یکی از نمادهای شهر قزوین به شمار می رود. برای دیدن و زیارت بقعه شاهزاده حسین، باید به خیابان ، محله خندقبار رفت.دروازه تهران و در کوشکقزوین گذرگاه یا س تگاه؟قزوین در دوره های مختلف تاریخی مثل اکثر ای کهن ایران برج و بارو و دروازه داشته که از آن میان تنها دو دروازه باقی مانده است. یکی دروازه تهران در جنوب شهر و در کنار میدان تهران قدیم است که باز یکی از نمادهای شهر قزوین به شمار می رود و دیگری دروازه در کوشک که به سمت الموت و شکارگاه های شمال قزوین باز می شده و در انتهای خیابان (نادری) جای دارد.آب انبارهای قزوینقزوین گذرگاه یا س تگاه؟قزوین دارای آب انبارهای بزرگی است که برخی شان مانند آب انبار بزرگ در خیابان راه آهن، جزو بزرگترین آب انبارهای ایران قرار می گیرند. در ضمن باید از آب انبار حاج کاظم در انتهای خیابان تبریز نام برد که شهرتش را مدیون سردر کاشیکاری، طاق رسمی بندی و کتیبه سنگی و دو بادگیر خود است. آب انبار مسجد جامع قزوین نیز در نوع خود بسیار دیدنی است. آب انبارهای قزوین در روزهای پنجشنبه و و نیز تعطیلات رسمی از 9 تا 18 قابل بازدید هستند.
جاذبه های گردشگری قزوینجاذبه های گردشگری قزوین به همراه مناطق گردشگری قزوین الموت جاذبه های طبیعی قزوین جاذبه های گردشگری شهر قزوین و جاذبه های طبیعی و گردشگری استان قزوین . شهر قزوین همانند دیگر شهر های ایران جاذبه های گردشگری فراوانی دارد. قزوین به دلیل قرار گرفتن در به تهران از موقعیت خوبی برخوردار است.در ادامه با ما همراه باشید تا با جاذبه های گردشگری قزوین به همراه لیست گردش و اماکن دیدنی قزوین آشنا شوید. جاذبه های گردشگری قزوین
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین.
آبشار ورچر
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین
اگر در اردبیهشت ماه مسافر شهر قزوین هستید حتما به آبشار زیبای ورچر سری بزنید. شاید وجود آبشار در شهر کم آب قزوین برایتان عجیب باشد اما تا با چشم خود از نزدیک شاهد طبیعت زیبای این منطقه نباشید باور نمی کنید که آبشاری با ارتفاع 30 متر پنهان شده در میان ص ه هایی عظیم در روستای رزجرد قرار گرفته است. دره ای زیبا که در قسمت پایین آبشار قرار دارد محل رویش درختان گوناگونی از جمله بید،سروکوهی،بادام وحشی و تمشک می باشد که زیبایی خاصی به این منطقه بخشیده است. کاخ چهلستون
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین کاخ و موزه چهلستون مهمترین اثر تاریخی قزوین و یکی از نمادهای این شهر است. این کاخ در زمان شاه تهماسب صفوی که قزوین پایتخت ایران بود، ساخته شد و از نمونه همنام خود در شهر اصفهان چند دهه قدیمی تر است. در حال حاضر، این کاخ از آن رو که قزوین از مراکز مهم خوشنویسی ایران بوده، به موزه خوشنویسی تبدیل شده و همه روزه از ساعت 9 تا 18 پذیرای بازدیدکنندگان است. کاخ چهلستون در میدان (سبزه میدان) قرار دارد. کلیسای کانتور
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین
از همان ابتدای ورود، ستون های تزئین شده در نمای خارجی کلیسا نظر شما را به خود جلب خواهد کرد. کلیسای کانتور که به "برج ناقوس" نیز معروف می باشد در جنگ جهانی دوم در زمان ایران به دست روس ها ساخته شده است. فرم های معماری و تزیینی کلیسا از المان های زیبایی است که کانتور را از سایر بناهای قزوین متمایز کرده است. اگر در سفر به قزوین به بازدید از این کلیسا رفتید حتما در حیاط آن قدمی بزنید و سنگ قبرهایی را که متعلق به سالیان دراز است از نزدیک ببینید. گفته می شود یکی از این سنگ قبرها متعلق به یک خلبان روسی است.
موزه شهر
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین موزه شهر در میدان (سبزه میدان) و در شرق باغ و عمارت چهلستون قرار دارد. در این موزه که به معرفی تاریخ قزوین اختصاص پیدا کرده، آثاری از دوران پیش از تاریخ، دوران تاریخی و دوران ی به نمایش درآمده است. بسیاری از این آثار از حفاری های دشت قزوین به دست آمده اند. موزه شهر نیز بجز روزهای سوگواری رسمی، همه روزه از ساعت 9 تا 18 به روی گردشگران گشوده است.
بازار قزوین و سرای سعدالسلطنه
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین بازار قزوین بازاری بزرگ با فضاهای متعدد و معماری بسیار شکوهمند است؛ به گونه ای که زیبایی راسته ها و سراهای آن، عموم گردشگران را مبهوت می سازد. کالبد کنونی این بازار مربوط به دوره صفویه و پس از آن است و بیشتر بناهای فعلی در دوره قاجار ساخته شده اند. این بخش ها عبارتند از:سرای سعدالسلطنه، سرای ، سرای حاج رضا، سرای رضوی (سرای شاه)، تیمچه های روباز و سر پوشیده و راسته قیصریه.جالب ترین بخش بازار کاروانسرای سعدالسلطنه است که لقب بزرگترین مجموعه کاروانسرای درون شهری ایران را یدک می کشد و از آثار دوره ناصرالدین شاه قاجار است. این سرا و بازار مجاور آن، یعنی بازار ی، در سالیان اخیر به شایستگی مرمت شده اند و انتظار می رود که در آینده ای نزدیک، به قلب گردشگری قزوین تبدیل شوند. مجموعه بازار قزوین در خیابان قرار دارد.
مسجدالنبی
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین مسجدالنبی با 14هزار مترمربع مساحت، از بزرگترین مساجد تاریخی قزوین و یادگاری از دوران فتحعلیشاه قاجار است. این مسجد که گاه مسجد سلطانی نیز خوانده می شود، در خیابان ، جنب بازار قزوین قرار گرفته و این شهر در آن برگزار می شود. در مسجد در بیشتر ساعات روز باز و محل عبور و مرور رهگذران است.
قجر
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین قجر از بزرگترین و قدیمی ترین های قزوین و جایگاه موزه مردم شناسی این شهر است. این برخلاف نام خود، در دوره صفویه، توسط یکی از ان شاه عباس ساخته شده و بیش از 400 سال قدمت دارد. در قجر، جلوه هایی از تاریخ اجتماعی قزوین را در سه بخش اقوام، آداب و رسوم و مشاغل به نمایش گذاشته اند. این در خیابان عبید زاکانی واقع شده و زمان بازدید از آن همه روزه از ساعت 9 تا 30 :19 است. حتما بخوانید : جاذبه های گردشگری اراک به همراه دیدنی های بکر استان مرکزی
سردر عالی قاپو و خیابان سپه
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین قزوین در دوره شاه تهماسب صفوی، دارای کاخی به نام عالی قاپو بود که اکنون تنها سردر شکوهمند آن باقی مانده است. این سردر رو به خیابان سپه ( ) چهره می گشاید که خود نخستین خیابان ایران به شمار می رود و حدود 500 سال قدمت دارد. این خیابان منبع الهام در ساخت خیابان چهارباغ عباسی در اصفهان بوده است.
حسینیه امینی ها
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین حسینیه امینی ها در واقع یک خانه بزرگ تاریخی است که برای انجام مراسم مذهبی بویژه سوگواری محرم مورد استفاده قرار می گیرد و به همین علت به حسینیه معروف شده است. این خانه با چند دست حیاط در دوره قاجار ساخته شده و متعلق به یکی از تجار بزرگ قزوین به نام «حاج محمدرضا امینی» بوده است. زیباترین بخش خانه امینی ها سه تالار بزرگ و مجلل آن است که با ارسی های 9 دهنه و گره چینی شده از هم جدا می شوند. در حسینیه امینی ها به طور معمول بسته است اما سریدار آن همیشه در را به روی گردشگران می گشاید. این حسینیه در خیابان مولوی قرار دارد.
شاهزاده حسین
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین شاهزاده حسین فرزند دو ساله رضا(ع) بود که گفته می شود در خلال سفر تاریخی ایشان از مرو به اسان در قزوین از دنیا رفت و در همین شهر دفن شد. بنای اصلی بقعه او از آثار دوره صفویه و از حیث معماری بسیار نفیس است. همچنین سر در این زاده یکی از نمادهای شهر قزوین به شمار می رود. برای دیدن و زیارت بقعه شاهزاده حسین، باید به خیابان ، محله خندقبار رفت. آرامگاه حمدالله مستوفی
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین این آرامگاه هفت صد ساله با نمای آجری خود، یکی از زیباترین آثار تاریخی قزوین و متعلق به حمدالله مستوفی، مورخ بزرگ ایران در عصر ایلخانان مغول است. آرامگاه در خیابان طالقانی، کوچه مستوفی قرار گرفته و با وجود علاقه مندی گردشگران به دیدن آن، درهایش در بیشتر روزهای هفته بسته و موجب ن یتی گردشگران است.
دروازه تهران و درب کوشک
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین قزوین در دوره های مختلف تاریخی مثل اکثر ای کهن ایران برج و بارو و دروازه داشته که از آن میان تنها دو دروازه باقی مانده است. یکی دروازه تهران در جنوب شهر و در کنار میدان تهران قدیم است که باز یکی از نمادهای شهر قزوین به شمار می رود و دیگری دروازه در کوشک که به سمت الموت و شکارگاه های شمال قزوین باز می شده و در انتهای خیابان (نادری) جای دارد.
آب انبارهای قزوین
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین قزوین دارای آب انبارهای بزرگی است که برخی شان مانند آب انبار بزرگ در خیابان راه آهن، جزو بزرگترین آب انبارهای ایران قرار می گیرند. در ضمن باید از آب انبار حاج کاظم در انتهای خیابان تبریز نام برد که شهرتش را مدیون سردر کاشیکاری، طاق رسمی بندی و کتیبه سنگی و دو بادگیر خود است. آب انبار مسجد جامع قزوین نیز در نوع خود بسیار دیدنی است. آب انبارهای قزوین در روزهای پنجشنبه و و نیز تعطیلات رسمی از 9 تا 18 قابل بازدید هستند. مسجد جامع قزوین
جاذبه های گردشگری قزوین، مناطق دیدنی قزوین مسجد جامع قزوین روی پایه های یک آتشکده پیش از ساخته شده و بنای اولیه آن احتمالاً مربوط به دوره هارون الرشید عباسی است. این مسجد، کل یونی از معماری دوره های مختلف تاریخی را به نمایش می گذارد؛ چندان که آثار مهمی از دوره سلجوقی، صفوی و تا حدودی قاجار را در خود جای داده است. اکنون در شبستان غربی مسجد، موزه سنگ و سفال را ب ا کرده اند که آثار موجود در آن مشتمل بر انواع سفالینه ها، سنگ نگاره ها، ارسی ها، کاشی ها و انواع گچبری های تاریخی است. مسجد جامع عتیق قزوین در خیابان سپه ( ) قرار دارد و هر روز از ساعت 9 تا 18 قابل بازدید است. برای آشنایی با جاذبه های گردشگری ایران و جهان کلیک کنید
زاهدی به عنوان نهمین استاندار قزوین، در پست جدید خود با چالش ها و فرصت هایی در حوزه های مختلف فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی مواجه است. ** صنعت، شاه کلید توسعه قزوین
قزوین استانی با پیشینه درخشان صنعتی است، نخستین شهر صنعتی ایران به نام البرز در این دیار احداث شد و امروز نیز این استان با برخورداری از 15 شهرک و ناحیه صنعتی و سه هزار و 600 واحد تولیدی دارای پروانه بهره برداری یکی از پنج قطب صنعت کشور است.
با توجه به موقعیت قزوین در حوزه صنعت، یکی از راهبردهای مهم توسعه این استان باید تقویت صنعت باشد.
بدون شک شاه کلید توسعه قزوین را باید در توسعه صنعت این استان جست و جو کرد، اگر برنامه های حمایتی مناسبی برای رشد صنعت در قزوین وجود داشته باشد باید شاهد افزایش تولید محصولات و صادرات آنها و رونق اشتغال در استان باشیم.
در دوره پسا در کنار تلاش های زیاد صورت گرفته برای رونق بخشی و ساماندهی به وضعیت صنایع مشکل دار با ارایه تسهیلات بانکی، شاهد افزایش چشمگیر سرمایه گذاری صنعتی در استان قزوین بودیم که تداوم این روند بدون شک باید از دغدغه های جدی زاهدی استاندار جدید باشد و می توان این حوزه را به عنوان یک فرصت جدی برای توسعه استان تلقی کرد. ** تولید پنج درصد از محصولات کشاورزی کشور در قزوین
قزوین با وجود داشتن کمتر از یک درصد از خاک کشور نزدیک به پنج درصد محصولات کشاورزی کشور را تولید می کند که این موضوع بیش از هر چیزی حاصلخیزی دشت قزوین را می رساند و این را باید یک فرصت طلایی برای توسعه اقتصادی استان دانست.
از سوی دیگر با وجود تنش های آبی موجود و هزینه های بالای این بخش، برای آنکه بخش کشاورزی در قزوین همچنان به عنوان یک فرصت برای توسعه استان شناخته شود راهی جز حرکت به سمت کشاورزی مدرن نیست.
در همین راستا باید تداوم برنامه اجرای روش های مدرن آبیاری که سال قبل در 20 هزار تار کلید خورد به همراه توسعه گلخانه ها و اجرای مرحله به مرحله مجتمع یک هزار و 100 تاری گلخانه ای قزوین در شهرستان تا تان که اجرای قطعه نخست آن از امسال آغاز شد باید در دستور کار مدیریت ارشد جدید استان قرار بگیرد. **وجود 130 هزار دانشجو در استان قزوین
وجود 130 هزار دانشجو در استان قزوین که جمعیت آن حدود یک میلیون و 200 هزار نفر است را باید به فال نیک گرفت.
بین المللی (ره) و آزاد ی قزوین هر2 از های مطرح و معتبر کشور محسوب می شوند که می توانند به پیشبرد برنامه های توسعه ای استان کمک قابل توجهی کنند.
اگر بتوان برنامه جامع و مناسبی برای بهره برداری علمی مطلوب از این تعداد دانشجو و های مطرح استان داشت، می توان به توسعه قزوین در ابعاد مختلف سرعت بخشید.
رشد شرکت های دانش بنیان و مراکز تحقیقاتی در قزوین می تواند بستری برای استفاده از فناوری های جدید در بخش صنعت و کشاورزی استان باشد.
هرچند باید در نظر داشت که اگر برنامه ریزی درستی برای استفاده از ظرفیت های این تعداد دانشجو و همچنین دانش آموختگان ی در استان نشود، فرصت یاد شده در این حوزه می تواند به یک تهدید اجتماعی نیز تبدیل شود. ** به پایتخت
قزوین به تهران را باید یک فرصت مناسب برای رشد و توسعه این استان دانست و اگر از این ظرفیت به شکل مناسب استفاده نشود می توان آنرا یک تهدید نیز به شمار آورد، آنجا که متخصصان و نخبگان و سرمایه داران قزوینی ترجیح می دهند به دلایل نبود فضای مناسب برای کار و نداشتن حمایت کافی به جای فعالیت در زادگاه خود به تهران عزیمت کنند.
مجاورت در کنار تهران، پایتخت و اقتصادی کشور این امکان را فراهم می آورد که بتوان با برقراری ارتباطات مستمر زمینه جذب سرمایه گذاری و گشایش های جدید در قزوین را فراهم کرد و همچنین با دیدار و نشست با مسئولان کشوری و دعوت از آنها برای حضور در استان به اه توسعه ای قزوین سرعت بخشید. **گردشگری، ظرفیت کمتر دیده شده
قزوین در حالی کمتر از یک درصد از مساحت کشور را به خود اختصاص داده است که دارای یک هزار و 304 اثر تاریخی ثبت شده در فهرست آثار ملی می باشد. این استان می تواند به شایستگی لقب موزه تاریخ و طبیعت ایران نام بگیرد.
وجود جاذبه های تاریخی و طبیعی فراوان در قزوین می تواند این استان را در کنار استان های شمالی، اسان رضوی و اصفهان و شیراز به قطب جدید گردشگری ایران تبدیل شود.
در کنار وجود صدها جاذبه تاریخی و طبیعی، به تهران به عنوان پرجمعیت ترین شهر کشور و همچنین قرارگرفتن در مسیر استان های شمالی و مسیر اتصال پایتخت به غرب کشور قزوین را در موقعیت مناسبی برای جذب گردشگر تبدیل کرده است، به شرط آنکه زیرساخت های این حوزه به خوبی فراهم شوند و در این خصوص یک برنامه جامع و عملی تدوین و پیاده شود.
اگر قفل توسعه گردشگری قزوین آنطور که شایسته این دیار کهن است باز شود، می تواند هم پا با کشاورزی و صنعت به توسعه این استان کمک کند. ** راه های قزوین، محور توسعه استان
قزوین به لحاظ ارتباطی در یک موقعیت استراتژیک قرار دارد، این استان نقطه اتصال استان های غربی کشور به پایتخت و بالع می باشد و همچنین ترافیک بخشی از مسیر شمال به پایتخت و نقاط مرکزی کشور را نیز برعهده دارد.
وجود آزادراه های قزوین-کرج-تهران، قزوین-رشت و قزوین-زنجان در کنار عبور خط آهن سراسری غرب به شرق (تبریز به مشهد) و همچنین ساخت خط آهن قزوین-رشت این استان را در موقعیت ارتباطی ویژه ای قرار داده است.
با توجه به نیاز مردم استان و دیگر هموطنان، تکمیل طرح های نیمه تمام حوزه راه باید در اولویت های کاری استاندار جدید قزوین قرار بگیرد.
اگر برنامه ریزی مناسبی برای استفاده از ظرفیت راه های قزوین وجود داشته باشد، می توان از آن برای جذب گردشگر در کنار رونق اقتصادی استفاده مطلوب کرد.
اما در کنار فرصت ها و ظرفیت های یاد شده، استان قزوین با چالش هایی نیز روبرو است که انتظار می رود استاندار جدید به آنها پرداخته و برای حل شان تلاش کند. **کمبود آب و کاهش سطح سفره های زیرزمینی
در حال حاضر 75 درصد از آب مورد نیاز استان قزوین از منابع زیرزمینی و تنها 25 درصد این نیاز از آب های سطحی تامین می شود.
کمبود آب و کاهش سطح سفره های زیرزمینی را که فرونشست خاک در دشت قزوین بویژه در شهرستان بوئین زهرا را به دنبال داشته را باید از مهم ترین تهدیدهای زیست محیطی و اقتصادی استان دانست.
این تهدید که در دهه های اخیر و به دنبال بهره برداری بیش از اندازه از منابع آبی زیرزمینی استان پدیده آمده است، را ارهای خاص و ویژه ای را می طلبد که در سال های اخیر دغدغه اصلی استانداران قزوین بوده است.
به نظر می رسد تداوم انسداد چاه های غیرمجاز و کنترل مصرف چاه های مجاز، اجرای الگوی کشت، توسعه آبیاری مدرن و بردن کشاورزی از فضای باز به سمت مکان های سربسته (گلخانه) در کنار تسریع در اجرای طرح بزرگ انتقال آب شرب از سد طالقان به 14 شهر و 200 روستای استان بتواند تا حدودی از تنش ها و بحران های آبی قزوین بکاهد. ** توسعه بیابان در دشت قزوین و ایجاد ریزگردها
توسعه بیابان در دشت قزوین در جنوب شهرستان آبیک و شمال شهرستان بوئین زهرا و ایجاد ریزگردها را نیز باید به یکی از چالش های جدید استان افزود.
گسترش روند بیابانی شدن دشت قزوین که می تواند استان های تهران و البرز را نیز تحت شعاع خود قرار دهد، آنقدر نگران کننده بود که در سفر سال گذشته رئیس جمهوری به قزوین برای مقابله با آن اعتبار اختصاص پیدا کرد.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری قزوین پارسال با ابراز نگرانی از روند توسعه بیابانی شدن دشت قزوین، مساحت بیابان های استان را 239 هزار تار اعلام کرده بود و شرایط 90 هزار تار آن را بحرانی دانسته بود.
مهار کانون بیابانی قزوین برای جلوگیری از گسترش آن باید از اولویت های استاندار جدید باشد چرا که این پدیده شوم می تواند تهدید بزرگی برای کشاورزی استان باشد و برخی ا و روستاهای استان را با مهاجرت اجباری روبرو سازد. ** فرسودگی صنایع و نیاز به نوسازی صنعت استان
فرسودگی فناوری در کنار نداشتن بازار مصرف و مدیریت ناصحیح و همچنین کمبود نقدینگی و سرمایه در گردش را باید از چالش های صنعت قزوین دانست.
بخش مهمی از مشکل نقدینگی و کمبود سرمایه در گردش واحدهای تولیدی با اجرای طرح رونق تولید و پرداخت تسهیلات بانکی مرتفع شده است اما به نظر نمی رسد وام های اعطایی با نرخ 18 درصد بتوانند آنچنان تاثیری داشته باشند که صاحبان صنایع بتوانند با آنها علاوه بر حل مشکلات مالی و جاری خود به نوسازی صنعت مربوطه نیز بپردازند.
فناوری مربوط به برخی از صنایع قزوین مربوط به ده ها سال قبل است و فکری به حال نوسازی آنها نشده است و همچنین ضعف برخورداری از واحد توسعه و تحقیقات در بیشتر واحدهای تولیدی قزوین مشاهده می شود، ضعف هایی که به مرور می تواند صنعت و اشتغال قزوین را مورد تهدید قرار دهد.
البته در کنار این ها موضوعات کلانی چون قاچاق و واردات بی رویه و نداشتن برنامه مناسب برای صادرات کالا و خلاء های قانونی را نیز باید به مشکلات حوزه صنعت در قزوین اضافه کرد.
در حال حاضر حدود 60 واحد تولیدی در استان قزوین دارای مشکلات بحرانی هستند و نمی توان کتمان کرد که بسیاری از کارخانه های استان با کمتر از نیمی از ظرفیت اسمی خود و در حداقل بهره وری مشغول به فعالیت هستند. **اشتغال جوانان
نرخ بیکاری قزوین در بهار امسال 10.6 درصد اعلام شد. رقمی که نسبت به سال قبل کاهش داشته است اما همچنان قزوین به عنوان استانی با جمعیت بالای دانشجویی و همچنین مهاج ذیر است که تقاضای کار در آن بالا است.
امسال نیز مانند سال گذشته برای ایجاد 20 فرصت شغلی در استان قزوین هدف گذاری شده است، هدفی که تحقق آن در زبان ساده اما در عمل بسیار سخت می نماید.
بدون شک تحقق این عدد در پایان سال جاری در کنار تلاش برای حفظ مشاغل موجود از چالش های جدی استاندار جدید قزوین خواهد بود.
حفظ مشاغل موجود موضوع مهمی است که به ارتقای امنیت روانی و اجتماعی قزوین نیز کمک می کند چرا که بارها شاهد بوده ایم که با اعتراضی کارگران یک کارخانه مقابل استانداری آثار اجتماعی نامطلوبی در استان در پی داشته است. ** کمبود امکانات فرهنگی
ضعف زیرساخت های فرهنگی در قزوین مشهود است، این استان فاقد یک تالار اختصاصی برای برگزاری برنامه های فرهنگی و هنری از جمله کنسرت و تئاتر است.
اگرچه ساخت تالار قزوین آغاز شده است اما تا تکمیل و بهره برداری آن راه درازی باقی مانده است و مدیریت ارشد استان در دوره جدید باید فکری به حال این موضوع د.
در حال حاضر به جز شهر قزوین، سایر ای استان از جمله ای بزرگی چون الوند، محمدیه، تا تان و آبیک فاقد سالن سینما که از حداقل های شاخص های مربوط به امکانات حوزه فرهنگ است، می باشند.
با وجود توسعه زیرساخت های فرهنگی در سال های اخیر، هنوز خیلی از ای استان با ضعف جدی در داشتن فضای فرهنگی نظیر کتابخانه و خانه های فرهنگ مواجه هستند. ** نبود زیرساخت های گردشگری در حد شایسته و مطلوب
قزوین با داشتن یک هزار و 300 اثر تاریخی و طبیعی ثبت شده در فهرست آثار ملی و همچنین وجود جاذبه های مطرحی همچون قلعه حسن صباح، دریاچه اوان و چشمه های آبگرم فاقد یک هتل پنج ستاره است.
البته کار ساخت چند هتل پنج ستاره از سال ها قبل در قزوین و دیگر نقاط استان آغاز شده است که به دلایل مختلف شاهد کندی اجرای آنها هستیم.
نداشتن هتل و مکان اقامتی مناسب مانع از برگزاری برخی همایش ها و برنامه های ملی در قزوین می شود و همچنین صدای اعتراض برخی سرمایه گذاران و گردشگران که به قزوین می آیند را نیز درآورده است.
نبود هتل به تعداد مناسب و با کیفیت های مختلف تنها مشکل زیرساختی گردشگری قزوین نیست، به عنوان مثال بسیاری از گردشگران که از مناطقی مانند دریاچه اوان و یا آبگرم یله گنبد دیدن می کنند به نبود کمترین امکانات رفاهی در این نقاط معترض هستند و سال ها است که قول رفع این مشکل داده می شود اما عملا اقدامی نیز صورت نمی گیرد. **وجود بیش از 600 طرح نیمه تمام عمرانی
به گفته معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار قزوین در مرداد ماه امسال، استان قزوین دارای 670 طرح نیمه تمام عمرانی بود که تکمیل آنها نیازمند صرف 1200 میلیارد ریال اعتبار می باشد و اگر قرار باشد با اعتبارات تی به ادامه ساخت آنها پرداخت، اتمام آنها به بیش از 10 سال زمان نیاز دارد.
بخشی از این طرح ها قابلیت واگذاری به بخش خصوصی را دارند که باید هرچه زودتر آنها را واگذار کرد و تکمیل بعضی از آنها نیز به تد ر خاص مدیریت ارشد استان نیازمند است.
قزوین از سال 76 به استان تبدیل شده و بر پایه واپسین تقسیمات کشوری دارای 6 شهرستان، 19 بخش، 25 شهر، 46 دهستان و یک هزار و 176 آبادی است.
شهرستان های قزوین، تا تان، بوئین زهرا، آبیک، البرز و آوج شهرستانهای این استان هستند.
قزوین با استان های مازندران، گیلان، همدان، زنجان، مرکزی و البرز همسایه است.
براساس نتایج آ ین سرشماری عمومی نفوس و مسکن، یک میلیون و 273 هزار و 761 نفر در استان قزوین زندگی می کنند که 25 درصد معادل 321 هزار و 610 نفر آن در روستاها ن هستند.
3013/6012 خبرنگار: رضا اولادی ** انتشار دهنده: علی حیدر شاه حسینی
انتهای پیام /* وزارت کشور استاندار جدید قزوین چالش ها و فرصت ها
سایوز باسابقه ترین فضاپیمایی است که امروزه مورد استفاده ی بشر قرار می گیرد. در این مقاله با این فضاپیما که به نماد سفرهای فضایی تبدیل شده است، بیشتر آشنا می شویم.وقتی فضاپیمای سایوز برای اولین رهسپار فضا شد، لیندون جانسون رئیس جمهور ایالات متحده بود، گروه «بیت » در اوج شهرت بود و پخش مجموعه ی star trek از تلویزیون به تازگی شروع شده بود. اکنون که نیم قرن از آن روزها می گذرد، این فضاپیمای سالخورده ی روس ها نه تنها هنوز به پرواز خود ادامه می دهد، بلکه تنها وسیله ی انسان ها برای رسیدن به ایستگاه فضایی بین المللی است. درحالی که رقبای پیچیده تری از جمله شاتل های فضایی مدت ها است راهی موزه شده اند، سایوز هنوز از پرواز خسته نیست.سایوز و ایستگاه فضایی / soyuz & issجالب این است که این ارابه ی فضایی، جان اولین سرنشین خود را گرفت و برنامه ی توسعه ی آن تا آستانه ی لغو شدن پیش رفت؛ اما امروزه از آن به عنوان امن ترین فضاپیما در تاریخ سفرهای فضایی یاد می شود. در این مطلب با این فضاپیمای خستگی ناپذیر آشنا می شویم. شایان ذکر است که نام «سایوز» به معنی اتحاد، هم به فضاپیمای سایوز و هم به موشک حامل فضاپیما اطلاق می شود؛ اما در این مطلب تمرکز ما بر فضاپیمای سایوز خواهد بود. در ادامه به مرور تاریخچه ی پ یچ وخم سایوز می پردازیم و پس از آن با طراحی این فضاپیما آشنا می شویم. همچنین نسخه های مختلف سایوز، چگونگی سفر به فضا و بازگشت به زمین توسط این فضاپیما و حوادثی که در کارنامه ی سایوز ثبت شده اند را نیز از نظر می گذرانیم؛ پس با زومیت همراه باشید.مروری بر تاریخچه ی طراحی و تولید سایوزرقابت فضایی میان دو ابرقدرت جنگ سرد، اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده با پرتاب ای موسوم به «اسپوتنیک-۱» متعلق به شوروی در چهارم اکتبر ۱۹۵۷ شروع شد. پس از این پیروزی، یوری گاگارین در تاریخ دوازدهم آوریل ۱۹۶۱ سوار بر فضاپیمای «وستوک-۱» و با گفتن عبارت معروف «بزن بریم» اولین سفر انسان به فضا را رقم زد تا افتخار ارسال اولین انسان به فضا و همچنین اولین گردش به دور زمین به نام روس ها ثبت شود. پس از آن نیز طی برنامه ی پرواز فضاپیمای وسخود-۲ در تاریخ هجدهم مارس ۱۹۶۵، ال ی لئونوف رکورد اولین فضایی را به نام اتحاد شوروی ثبت کرد.یوری گاگارین / yuri gagarinیوری گاگارین - اولین کیهان نورد تاریخموفقیت های پیاپی روس ها، مقامات ایالات متحده را متقاعد کرده بود که برای اثبات برتری خود در این رقابت، بایستی اولین انسان را به سطح ماه برسانند؛ این هدف برای هر دو سوی این رقابت چالشی بزرگ بود. در سال ۱۹۶۳، درحالی که برنامه ی وسخود در حال اجرا بود، سرگئی کورولیوف که از او با عنوان «طراح ارشد» و پدر برنامه ی فضایی شوروی یاد می شود، دستور انجام مطالعات تئوریک برای توسعه ی فضاپیمای جدیدی را صادر کرد؛ این فضاپیما قرار بود بخشی از برنامه ی شوروی برای دستی به رکورد اولین پرواز دور ماه باشد. اولین طرح ها و ماکت های این فضاپیما در سال ۱۹۶۴ پدیدار شدند و یک سال بعد ت نیز با طراحی دو نوع مختلف از این فضاپیما موافقت کرد. گونه ای موسوم به 7k-ok قرار بود برای مأموریت هایی در مدار زمین مورد استفاده قرار گیرد و گونه ای دیگر موسوم به 7k-l1 قرار بود رهسپار ماه شود.یوری گاگارین در تاریخ دوازدهم آوریل ۱۹۶۱ اولین سفر انسان به فضا را رقم زداما در ژانویه ی ۱۹۶۶، نه تنها پروژه ی سایوز، بلکه تمام برنامه ی فضایی شوروی با ضربه ای بزرگ روبه رو شد؛ سرگئی کورولیوف افسانه ای در جریان یک عمل جراحی جان خود را از دست داد تا شخصی موسوم به واسیلی میشین جانشین او شود؛ ولی به اذعان بسیاری از منابع، میشین فاقد مهارت های مدیریتی و شخصیت کاریزماتیک کورولیوف بود.تست زمینی سایوز / soyuz static testنمونه ی اولیه ی فضاپیمای سایوز در حال انجام تست های زمینیچند ماه پس از فوت کورولیوف انجام آزمایشات اولیه روی نخستین نمونه های کامل شده ی سایوز شروع شد. این آزمایشات نشان دادند که ان شوروی راهی دشوار پیش رو دارند؛ بیش از دو هزار ایراد فنی در اولین نمونه از فضاپیمای سایوز یافت شد که رفع آن ها نیازمند صدها ساعت کار و بررسی بود. هدف اصلی طراحی سایوز رسیدن به مدار ماه بود؛ اما اولین نمونه هایی که برای پرواز آماده شدند از گونه ی 7k-ok و طراحی شده برای پرواز در مدار زمین بودند. هدف از طراحی این فضاپیما ب تجربه ی لازم جهت اتصال دو فضاپیما در فضا بود؛ ب تجربه در این زمینه یکی از پیش نیازهای لازم برای فرود کیهان نوردان روی سطح ماه بود.پرتاب های آزمایشی بدون سرنشیناولین پرتاب فضاپیمای سایوز در بیست و هشتم نوامبر ۱۹۶۶ صورت گرفت؛ قرار بود پس از این فضاپیما، دومین نمونه از سایوز نیز ۲۴ ساعت بعد به فضا پرتاب شود تا توانایی دو فضاپیما جهت اتصال به یکدیگر در فضا مورد آزمایش قرار گیرد. اما همه چیز بر وفق مراد پیش نرفت و اولین سایوز نتوانست در موقعیت مناسب قرار گیرد و پرتاب فضاپیمای دوم نیز منتفی شد. جالب اینجا است که بعدا مشخص شد دلیل اصلی عدم موفقیت سایوز این بود که مسئولانِ نصب دریچه های وجی موتورهای فضاپیما، در زمان نصب این دریچه ها عبارات «در جهت عقربه ی ساعت» و «خلاف جهت عقربه ی ساعت» را با یکدیگر اشتباه گرفته بودند!شانزده روز بعد، ان روس تصمیم گرفتند شانس خود را با پرتاب دومین نمونه ی سایوز امتحان کنند. وقتی فرمان پرتاب سایوز صادر شد، در ابتدا همه چیز طبیعی به نظر می رسید؛ اما پس از مدتی شعله های آتشی که به طور طبیعی در ابتدای پرتاب زیر موشکِ پرتاب کننده دیده می شوند خاموش شدند و فرایند پرتاب موشک حامل سایوز به طور خ ر متوقف شد. پس از فعال شدن سیستم اطفای حریق و حصول اطمینان از اینکه فرایند پرتاب موشک به طور کامل متوقف شده است، متخصصان خود را به سکوی پرتاب رساندند تا بررسی های اولیه را انجام دهند. در این لحظه، ناگهان سیستم نجات اضطراری که در بالای موشک قرار داشت فعال شد، با فعال شدن این سیستم، قسمت فوقانی موشک که حاوی فضاپیما بود از باقی موشک جدا شد؛ پس جدا شدن این قسمت، سوخت موجود در نیمه ی دیگر موشک شعله ور شد و در مدت کوتاهی شعله های آتش تمام سکوی پرتاب را فراگرفت و هر برای نجات جان خود به سویی می دوید. ولادیمیر سیرومیاتنیکوف که یکی از دست اندرکاران پروژه بود، بعدها به طعنه نوشت:[در این حادثه] چندین رکورد جهانی در رشته های «دو» و «پرش ارتفاع» ش ته شد.سومین پرتاب سایوز در فوریه ی ۱۹۶۷ انجام شد و تا میانه ی کار همه چیز به خوبی پیش رفت؛ اما پس از چندین بار چرخش در مدار زمین، سیستم هدایت فضاپیما دچار مشکل شد و متخصصان تصمیم گرفتند فضاپیما را پیش از موعد به زمین بازگردانند. هرچند سومین پرتاب سایوز با موفقیتی نسبی همراه بود؛ اما به دلیل مشکلات پیش آمده، این فضاپیما ۵۰۰ کیلومتر دورتر از مکان فرود اصلی و در آب های سرد دریای آرال فرود آمد.اولین پرتاب آزمایشی سرنشین داربا این که سومین پرتاب آزمایشی سایوز کاملا موفقیت آمیز نبود؛ اما مسئولین اتحاد جماهیر شوروی مصمم بودند تا در آوریل ۱۹۶۷ اولین پرتاب سرنشین دار سایوز را به انجام برسانند. این پرتاب به دلایل صورت می گرفت؛ اولا، از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ پروازهای سرنشین دار فضاپیماهای شوروی متوقف شده بودند. دوما، روس ها می خواستند ششمین سالگرد پرواز گاگارین به فضا را با انجام اولین مأموریت سرنشین دار فضاپیمای جدیدشان (سایوز) جشن بگیرند. از طرفی برخی از متخصصین معتقد بودند که مشکلات موجود در سومین پرتاب سایوز، در صورت حضور یک کیهان نورد در فضاپیما قابل پیشگیری بود.بقایای سایوز-۱ / soyuz-1 remainsبقایای فضاپیمای سایوز-۱در این پرواز، ولادمیر کوماروف که از کیهان نوردان باسابقه ی روس بود، به عنوان تنها سرنشین سایوز انتخاب شد. در جریان پرواز مشکلاتی وجود داشت؛ اما کوماروف موفق شد پس از چندین بار چرخش فضاپیما در مدار زمین، مجددا رهسپار زمین شود. در بازگشت به زمین نیز شانس با کوماروف یار نبود، چتر سرعت گیر اصلی کپسولِ فرود به درستی عمل نکرد و کپسول حاوی کیهان نورد با سرعت ۱۴۰ کیلومتر بر ساعت به زمین برخورد کرد؛ پس از آن کپسولِ فرود آتش گرفت و امدادگران به سختی توانستند آتش را مهار و بقایای بدن کوماروف را پیدا کنند. بررسی پزشکی نشان داد که کوماروف به خاطر ضربات وارده به وی، در لحظه ی برخورد کپسول با زمین جان خود را از دست داده بود.طلسمی که دیر ش ته شدطلسم ش ت های پیاپی سایوز، بالا ه در اکتبر ۱۹۶۷ ش ته شد و دو فروند از این فضاپیما توانستند در مدار زمین به صورت خ ر به یکدیگر متصل شوند. پس از چندین ش ت و مرگ تراژیک کوماروف، این موفقیت یک پیروزی بزرگ برای متخصصان و مقامات دست اندرکار در برنامه ی فضایی شوروی بود. از نظر فنی نیز توانایی اتصال خ ر می توانست کار را برای مأموریت های مرتبط با ارسال انسان به ماه ساده تر کند.اما در ژولای ۱۹۶۹ یی ها طی مأموریت آپولو-۱۱ توانستند اولین فضانوردان را روی سطح ماه فرود آورند و افتخار ارسال اولین انسان به ماه را نصیب خود کنند. این مسئله در کنار برخی دیگر از مشکلات فنی باعث شد روس ها از رساندن انسان به سطح ماه چشم پوشی کنند و درعوض تمرکز خود را بر ایستگاه های فضایی معطوف سازند. این مسئله پروژه ی سایوز را نیز تحت تأثیر قرار داد و باعث شد نقش سایوز به عنوان فضاپیمایی با مأموریت رسیدن به ماه به فراموشی س شود و در عوض از آن به عنوان وسیله ای برای رساندن کیهان نوردان روس به ایستگاه های فضایی شوروی استفاده شود.توانایی اتصال خ ر می توانست کار را برای مأموریت های مرتبط با ارسال انسان به ماه ساده تر کنداولین مأموریت سایوز به سمت ایستگاه فضایی سالیوت-۱ (اولین ایستگاه فضایی ساخته شده به دست بشر) با ش ت روبه رو شد و فضاپیما نتوانست به ایستگاه متصل شود. دومین تلاش روس ها برای ارسال کیهان نوردان به این ایستگاه فضایی موفقیت آمیز بود؛ اما در مسیر بازگشت سیستم کنترل فشار فضاپیما از کار افتاد و در اثر افت شدید فشار سرنشینان سایوز جان خود را از دست دادند. سرانجام پس از اجباری شدن استفاده از لباس های تحت فشار و آزمایشات متعدد، روس ها توانستند اولین رفت و برگشت موفقیت آمیز کیهان نوردان به یک ایستگاه فضایی (ایستگاه فضایی سالیوت-۳) را در جولای ۱۹۷۴ طی مأموریت سایوز ۱۴ جشن بگیرند.تاریخچه ی سایوز با این پرواز موفقیت آمیز به پایان نرسید. پروازهای سایوز هنوز ادامه دارد و توسعه و بهبود سایوز تاکنون پایان نیافته است. در ادامه ی مطلب به طور مختصر با انواع مختلف فضاپیمای سایوز که حاصل تکامل تدریجی این فضاپیما هستند آشنا می شویم؛ اما پیش از آن مختصری با طراحی این فضاپیما آشنا می شویم.طراحی و اجزای تشکیل دهنده ی سایوزفضاپیمای سایوز از سه قسمت تشکیل شده است؛ ماژول مداری، ماژول فرود و ماژول ادوات و پیش رانش. برای هرکدام از این ماژول ها وظیفه ای خاص مشخص شده است و هر ماژول از ابزارهای مختلفی تشکیل شده که در ادامه هر کدام مختصرا شرح داده می شود.ماژول مداری سایوز / soyuz orbital moduleماژول مداریماژول مداری سایوز قسمت توپ مانندی است که در بخش جلوی فضاپیما قرار دارد. این بخش فضایی به حجم ۶.۵ متر مکعب در اختیار سرنشینان سایوز قرار می دهد. دریچه ای که جهت پهلو گرفتن سایوز با ایستگاه فضایی استفاده می شود، در قسمت جلوی همین بخش نصب شده است. از دیگر اجزای تشکیل دهنده ی این ماژول می توان به آنتن های سیستم «کورس» اشاره کرد؛ وظیفه ی این سیستم هدایت فضاپیما در لحظه ی پهلوگیری با ایستگاه فضایی است. دوربین های تلویزیونی نیز روی این ماژول نصب شده اند؛ همچنین یک سرویس بهداشتی کوچک در این ماژول جای داده شده است که می توان طی سفر با سایوز از آن استفاده کرد.ماژول فرود سایوز / soyuz descent moduleماژول فرودشاید نام این ماژول اندکی گمراه کننده باشد؛ چرا که نه تنها در زمان فرود، بلکه در زمان پرواز سایوز به سمت ایستگاه فضایی نیز سرنشینان در این بخش از فضاپیما حضور خواهند داشت. این ماژول که تاحدی شبیه به یک فنجان است، در قسمت میانی سایوز جای دارد. تمام ابزارها و نمایشگرهایی که برای کنترل سایوز مورد استفاده قرار می گیرند، در این بخش قرار دارند. سیستم های پشتیبان حیات (سیستم هایی که وظایفی نظیر کنترل فشار، تأمین ا یژن و... را بر عهده دارند)، باتری های مورد استفاده در زمان فرود و چترهای فرود سایوز نیز در این ماژول جای داده شده اند.یک پریسکوپ کوچک نیز به این ماژول متصل شده است که به فضانوردان اجازه می دهد در زمان پهلو گرفتن با ایستگاه بتوانند آن را مشاهده کنند. موتورهای کوچکی در این ماژول تعبیه شده اند که به آن اجازه می دهند در زمان بازگشت به زمین، ماژول فرود را در جهت مناسب قرار دهد؛. از دیگر اجزای حیاتی این ماژول می توان از سیستم هدایت و ناوبری، سپر گرمایی جهت فرود و موتورهای سرعت گیر جهت کاهش سرعت فرود نام برد.سه کیهان نورد در این قسمت جای می گیرند و فضای فراهم شده برای سرنشینان در این ماژول تنها ۴ متر مکعب است. سرنشینان سایوز می توانند حدود ۵۰ کیلوگرم بار را نیز در این ماژول قرار بدهند و به زمین بازگردانند. البته در صورتی که تنها دو کیهان نورد سرنشین سایوز باشند؛ حجم بار قابل انتقال به زمین به ۱۵۰ کیلوگرم افزایش می یابد. این ماژول تنها بخش از فضاپیمای سایوز است که به زمین بازمی گردد. صندلی فضانوردان که در این ماژول قرار دارد، طوری طراحی شده اند که تا حد زیادی ضربه ی وارد به ماژول در لحظه ی برخورد به زمین را جذب می کنند؛ همچنین این صندلی دارای افزونه هایی است که متناسب با شکل و وزن بدن سرنشینان تولید می شوند و در زمان سفر با سایوز باید از این افزونه ها استفاده شود.ماژول پیش رانش / propulsion moduleماژول پیش رانش و ابزارهاماژول پیش رانش و ابزارها در قسمت انتهایی فضاپیمای سایوز جای دارد و همان گونه که از نامش پیدا است، پیشرانه ی اصلی سایوز و بخش اعظم ابزارهای مورد نیاز این فضاپیما را در خود جای می دهد.بخش پیش رانش در این ماژول شامل موتور اصلی سایوز و موتورهایی است که وظیفه ی تغییر جهت و کنترل سایوز را در فضا بر عهده دارند. مخازن سوخت مورد نیاز برای این موتورها نیز در این قسمت جای داده شده اند.دو پنل خورشیدی به این ماژول متصل شده اند که وظیفه ی شارژ باتری های سایوز را بر عهده دارند. از دیگر اجزای این سیستم می توان به سیستم کنترل و ناوبری اصلی سایوز، آنتن های ارتباطی و هدایتی و سیستم گرمایشی اشاره کرد که شامل حسگرهای گرمایی و رادیاتورها می شود. این ماژول نیز مانند ماژول مداری، پیش از بازگشت به جو زمین از ماژول فرود جدا می شود؛ چرا که سیستم های موجود در ماژول فرود برای ناوبری و تأمین نیازهای حیاتی سرنشینان در جریان فرود کافی هستند و نیازی نیست ماژول پیش رانش و ابزارها در زمان عبور از جو زمین (حین بازگشت از فضا) به ماژول فرود متصل باشد.دیگر اجزای سایوزعلاوه بر سه ماژول فوق، برخی اجزا اگرچه مستقیما به سایوز متصل نیستند؛ اما به عنوان اجزای سایوز شناخته می شوند. در این میان می توان به لباس های تحت فشار موسوم به «سوکول» (کلمه ی سوکول در زبان روسی به معنی شاهین است) اشاره کرد؛ در صورتی که سیستم کنترل فشار سایوز دچار مشکلی شود، این لباس ها می توانند جان سرنشینان را نجات دهند. یکی دیگر از اجزای مهم سایوز کیت نجات است؛ در صورتی که سایوز در مکانی برنامه ریزی نشده فرود آید و سرنشینان مجبور باشند مدتی منتظر تیم های جستجو و نجات بمانند، محتویات این کیت به آن ها کمک می کند با تیم های جستجو و نجات ارتباط برقرار کنند و خود را از خطرات احتمالی حفظ کنند.سیستمی نجات اضطراری نیز در قسمت بالای موشک پرتاب کننده قرار دارد. وظیفه ی این سیستم این است که در صورت وقوع حادثه ای در لحظات اولیه ی پرتاب موشک (برای مثال انفجار موشک در زمان پرتاب)، فضاپیما را از موشک پرتاب کننده جدا کند. این سیستم که به چند راکت کوچک مجهز است، پس از رساندن فضاپیما به ارتفاع مناسب از سطح زمین، اجازه می دهد ماژول فرود و فضانوردان به صورت امن به سطح زمین بازگردند.گونه ها و نسل های مختلف سایوزگونه های مختلف سایوز حاصل توسعه و تکامل تدریجی این فضاپیمای امن اما سالخورده هستند. در مجموع سایوز را می توان به دو گونه تقسیم کرد؛ گونه ای که برای رسیدن به ماه پیش بینی شده بود و گونه ی ویژه ی سفر به ایستگاه های فضایی. با توجه به ناکامی روس ها در رقابت برای رساندن انسان به ماه، گونه ای که برای رسیدن به ماه پیش بینی شده بود پیشرفت چندانی به خود ندید؛ اما گونه ی ویژه ی سفر به ایستگاه های فضایی هنوز هم مورد استفاده قرار می گیرد و تا کنون چهار نسل از آن به تولید رسیده است. در ابتدا به تشریح این چهار نسل فضاپیمای سایوز می پردازیم و در انتها به طور خلاصه با گونه ی دیگر سایوز که برای سفر به ماه طراحی شده بود، آشنا می شویم.نسل اول سایوزنسل اول سایوز اولین پرواز خود را در سال ۱۹۶۷ و با مأموریت مرگ بار سایوز-۱ شروع کرد؛ جالب این جا است که این نسل از سایوز کار خود را با مأموریت مرگ بار دیگری (سایوز-۱۱) به پایان رساند. این نسل سایوز از توانایی حمل سه کیهان نورد بدون لباس های تحت فشار برخوردار بود. گونه ی اولیه ی این نسل از سایوز 7k-ok نام داشت و هدف از طراحی آن انجام آزمایشات مختلف بود. گونه ی دیگر این نسل با نام 7k-oks شناخته می شد که برای سفر به ایستگاه فضایی سالیوت-۱ آماده شده بود.نسل دوم سایوزپس از مرگ سرنشینان مأموریت سایوز-۱۱، کار روی نسل دوم سایوز با جدیت بیشتری شروع شد. این نسل از سایوز کار خود را در سال ۱۹۷۳ (مأموریت سایوز-۱۲) شروع کرد و در سال ۱۹۸۱ (مأموریت سایوز-۴۰) به پایان رساند. این نسل از سایوز با نام 7k-t شناخته می شود. بخش زیادی از تغییرات انجام شده در این نسل حاصل ایده هایی بود که در جریان پروژه ی نسخه ی نظامی سایوز ارائه شد. ظرفیت این نسخه از سایوز به ۲ نفر کاهش یافت؛ دلیل این مسئله اجباری شدن استفاده از لباس های تحت فشار و اضافه شدن سیستم هایی بود که به زنده ماندن کیهان نوردان کمک می د. این تغییرات در واکنش به حادثه ی مرگ بار مأموریت سایوز-۱۱ بود که طی آن سرنشینان فضاپیما در جریان بازگشت به زمین به دلیل از دست رفتن فشار کپسول فرود جان خود را از دست دادند.پروازهای سایوز هنوز ادامه دارد و توسعه و بهبود آن تاکنون پایان نیافته استنسخه ی خاصی از نسل دوم سایوز با نام 7k-t/a9 برای پرواز به ایستگاه فضایی نظامی «آلماز» مورد استفاده قرار گرفت. نسخه ای دیگر موسوم به 7k-tm نیز برای استفاده در پروژه ی مشترک سایوز-آپولو در سال ۱۹۷۵ مورد استفاده قرار گرفت. طی این پروژه برای اولین بار یک فضاپیمای شوروی با یک فضاپیمای یی در فضا به یکدیگر متصل شدند و کیهان نوردان روس و فضانوردان یی در فضا با یکدیگر ملاقات د. این مأموریت به گونه ای نمادین نشان دهنده ی پایان رقابت فضایی بین دو ابرقدرت جنگ سرد بود.نسل سوم سایوزاین نسل از سایوز با نام soyuz-t شناخته می شد و از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ مورد استفاده قرار می گرفت. در این نسل از سایوز اصلاحات زیادی در بخش های مختلف فضاپیما نظیر سیستم کنترل حرکت، رایانه ی اصلی، موتور، سیستم سوخت رسانی و... ایجاد شد. به لطف این تغییرات، ظرفیت این نسخه به ۳ نفر افزایش یافت؛ درحالی که سرنشینان به لباس های تحت فشار نیز مجهز بودند.سایوز / soyuzنسل چهارم سایوزآ ین نسل از سایوز از سال ۱۹۸۶ وارد خدمت شد و هنوز مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به اینکه این نسل بیش از سه دهه در حال خدمت است، شامل گونه های متعددی می شود. اولین گونه با نام tm شناخته می شود که بهبودهای متعددی در بخش ارتباطات، کنترل و پیش رانش به خود دیده است. این نسخه اولین سرنشینان خود را در سال ۱۹۸۷ به ایستگاه فضایی «میر» رساند. از این نسخه به عنوان نسخه ی پایه جهت توسعه ی فضاپیمای باری progress m نیز استفاده شد.نسخه ی بعدی این نسل با نام tma شناخته می شود که در سال ۲۰۰۳ وارد خدمت شد و تا سال ۲۰۱۲ مورد استفاده قرار می گرفت. این نسخه به درخواست ناسا و طی همکاری روسیه با شرکای بین المللی اش طی پروژه ی ایستگاه فضایی بین المللی توسعه یافت. در این نسخه محدودیت های مربوط به قد و وزن فضانوردان کاهش یافت تا افراد بلندقدتری بتوانند از این فضاپیما استفاده کنند. در این نسخه ی tma برای اولین بار از نمایشگرهای چند نظوره نیز استفاده شد. این نسخه از بیرون بسیار شبیه به نسخه ی tm است و بیشتر تغییرات در قسمت داخلی آن انجام شده.نسخه ی بعدی tma-m نام دارد که اولین پرواز خود را در سال ۲۰۱۰ انجام داد و تا سال ۲۰۱۶ در حال خدمت بود. اصلی ترین بهبود این نسخه از سایوز استفاده از یک رایانه ی پروازی پیشرفته بود که باعث شد با لقب «سایوز دیجیتال» شناخته شود. در این نسخه از سایوز برای اولین بار مدت زمان سفر فضانوردان از زمین به سمت ایستگاه فضایی از ۴۸ ساعت به ۶ ساعت کاهش یافته بود.آ ین نسخه از سایوز با نام ms شناخته می شود که کار خود را از سال ۲۰۱۶ شروع کرده. در این نسخه شاهد اصلاحات متعددی در بخش های مختلف فضاپیما بوده ایم. برای مثال می توان به پنل های خورشیدی جدید، سیستم پهلوگیری و سیستم های هدایتی بهبود یافته اشاره کرد.گونه ی اختصاصی جهت سفر به ماهنسخه ای از سایوز با نام 7k-l3 در دهه ی شصت در حال توسعه بود. هدف این نسخه از سایوز رساندن کیهان نوردان شوروی به مدار ماه بود. در این نسخه، ماژول مداری حذف شد و در عوض حجم ماژول فرود افزایش پیدا کرد. این نسخه از سایوز با کمک موشک پروتون پرتاب می شد و می توانست دو فضانورد را به مدار ماه برساند. جهت برنامه ی رساندن انسان به فضا، این نسخهمی توانست نقش سفینه ی مادر را بازی کند. پس از چندین پرتاب آزمایشی بدون سرنشین که نتایج چندان دلگرم کننده ای نداشتند؛ روس ها از ادامه ی این پروژه منصرف شدند. عقب افتادن از یی ها در رقابت برای رسیدن به ماه، یکی دیگر از دلائل روس ها برای لغو این پروژه بود.فرایند پرتاب، پهلوگیری و بازگشت به زمیندر این قسمت به طور مختصر با نحوه ی پرواز سایوز از زمین به سوی ایستگاه فضایی، پهلوگیری با ایستگاه و بازگشت آن به زمین آشنا می شویم.فرایند پرتاب فضاپیمای سایوزفضاپیمای سایوز از ایستگاه فضایی بایکانور در قزاقستان به سمت فضا پرتاب می شود. پس از آماده سازی فضاپیما، نصب آن روی موشک پرتاب کننده و نصب پوشش محافظ فضاپیما (fairing)، موشک و فضاپیما از طریق یک خط ریلی اختصاصی و به صورت افقی به سکوی پرتاب منتقل می شود. پس از انتقال مجموعه ی ۳۱۰ تنی به سکوی پرتاب، موشک به صورت عمودی روی سکوی پرتاب قرار می گیرد تا مراحل آماده سازی آن برای سفر کیهان نوردان و فضانوردان به فضا ادامه پیدا کند.پوشش محافظ سایوز / soyuz fairingفضاپیمای سایوز درون پوشش محافظ (قسمت سفیدرنگ) قرار می گیرددو ساعت و نیم پیش از پرتاب، مسافران فضاپیما به آن وارد می شوند تا باقی مراحل آماده سازی را با همکاری خدمه ی زمینی به انجام برسانند. در لحظه ی پرتاب، چهار موتور کمکی به همراه موتور میانی موشک فعال می شوند تا نیروی لازم را برای پرتاب فراهم کنند. سپس حدودا سی ثانیه پس از پرتاب، موشک مانوری جهت تعیین جهت انجام می دهد. تنها ۴۵ ثانیه پس از پرتاب، ارتفاع پرواز موشک به ۱۱ کیلومتر و سرعت آن به ۱۶۴۰ کیلومتر بر ساعت می رسد؛ در این زمان بیشترین فشار بر سازه ی موشک وارد می شود.حدودا ۲ دقیقه بعد از پرتاب، سیستم نجات اضطراری که در قسمت فوقانی راکت نصب شده است جدا می شود و جداسازی موتورهای کمکی، چند ثانیه پس از آن به انجام می رسد. در این زمان، راکت وارد مرحله ی دوم پرواز خود می شود. در این مرحله از پرتاب، در صورت وجود اشکالی در راکت یا فضاپیما، کیهان نوردان هنوز هم فرصت خواهند داشت فضاپیما را از موشکِ مادر جدا کنند و به سلامت به زمین بازگردند. قسمت های جداشده نیز به زمین باز می گردند و در مناطقی از پیش تعیین شده و خالی از سکنه فرود می آیند.فعالیت مرحله ی دوم موشک همچنان ادامه می یابد و سی ثانیه پس از ورود به این مرحله پوشش محافظ فضاپیما جدا می شود. پس از جدا شدن این پوشش محافظ، کیهان نوردان و فضانوردان می توانند نوری که از پنجره های کوچک فضاپیما به داخل وارد می شود ببینند. تقریبا پنج دقیقه پس از پرتاب موشک، موتور مرحله ی دوم جدا و موشک وارد مرحله ی سوم می شود. موتور مرحله ی دوم و قسمتی که آن را به موتور مرحله ی سوم متصل می کند نیز جدا می شوند. در این زمان ارتفاع راکت به ۱۷۰ کیلومتر از سطح زمین و سرعت آن به ۱۳۲۵۰ کیلومتر بر ساعت می رسد.فعالیت مرحله ی سوم راکت ادامه پیدا می کند تا فضاپیما به ارتفاع ۲۱۰ کیلومتری از سطح زمین برسد. حدودا ۹ دقیقه پس از پرتاب، فضاپیما به مدار اولیه ی مورد نیاز وارد می شود و مرحله ی سوم راکت نیز از فضاپیما جدا می شود. در این لحظه کیهان نوردان و فضانوردان می توانند ریزگرانش (جاذبه ی نزدیک به صفر) را تجربه کنند.رسیدن به ایستگاه فضایی و پهلوگیری با ایستگاهوقتی فضاپیما وارد مدار اولیه می شود هنوز صدها کیلومتر با ایستگاه فضایی فاصله دارند. در نظر داشته باشید که ایستگاه فضایی تقریبا هر ۹۰ دقیقه یک بار حول زمین می چرخد. برای به حداقل رساندن مدت زمان سفر فضاپیما به ایستگاه فضایی، پرتاب سایوز در زمانی شروع می شود که ایستگاه فضایی به تازگی از فراز پایگاه فضایی بایکانور عبور کرده است. این مسئله اجازه می دهد تا سرنشینان فضاپیما در مدتی حدود ۶ ساعت به مقصد خود برسند؛ در غیر این صورت، کیهان نوردان و فضانوردان مجبور خواهند بود تا برای رسیدن به ایستگاه فضایی دو روز در حال پرواز باشند.برخلاف باور رایج در میان افرادی که از چند و چون سفرهای فضایی اطلاع ندارند، فضاپیما برای رسیدن به ایستگاه فضایی مسیری مستقیم و خطی را دنبال نمی کند. برای رسیدن به ایستگاه فضایی فضاپیما باید در مداری مشابه مدار گردش ایستگاه فضایی قرار گیرد. برای دستی به این هدف، طی دو مانور، فضاپیما حدودا ۲۰۰ کیلومتر ارتفاع خود را از سطح زمین افزایش می دهد تا خود را به مداری نزدیک به مدار حرکت ایستگاه فضایی برساند.در ابتدا ۱۰۰ کیلومتر به ارتفاع اولیه ی سایوز افزوده می شود، در این ح هرچند سایوز هنوز در مداری حدودا ۱۰۰ کیلومتر پایین تر از ایستگاه فضایی حرکت می کند؛ اما گردش در دایره ای فرضی با شعاع کمتر از دایره ی حرکت ایستگاه فضایی باعث می شود تا فضاپیما سریع تر خود را با ایستگاه فضایی هم راستا سازد.فرایند ملاقات / randezvous processپس از مدتی که می تواند بین دو روز تا چند ساعت متغیر باشد، ارتفاع مدار سایوز ۱۰۰ کیلومتر افزایش می یابد تا به مدار ایستگاه فضایی برسد. پس از رسیدن به این مدار، سایوز باید به سرعتی مناسب جهت پهلو گرفتن با ایستگاه فضایی برسد. چون خطر برخورد با ایستگاه پیش از رسیدن به سرعت مناسب وجود دارد، سایوز با انجام یک مانور انحرافی، خود را از مسیر مستقیم ایستگاه فضایی خارج می کند تا از برخورد با آن جلوگیری شود.ملاقات با ایستگاه فضایی به طور خ ر و توسط سیستم راداری خاصی موسوم به kurs صورت می پذیرد. این سیستم در فاصله ی حدودا ۴۰۰ کیلومتری ایستگاه فضایی فعال می شود و در فاصله ای حدود ۱۸۰ کیلومتری از ایستگاه فضایی پس از یافتن ایستگاه، روی هدف قفل می شود. بعد از دست ی به سرعت و موقعیت مناسب جهت پهلو گرفتن با ایستگاه فضایی، فضاپیما مانوری موسوم به «ترمزگیری» انجام می دهد. برای کاهش سرعت فضاپیما، موتورهای فضاپیما به کار می افتند تا با چرخشی ۱۸۰ درجه جهت فضاپیما را تغییر دهند. پس از مدتی، یک چرخش ۱۸۰ درجه ی دیگر صورت می گیرد تا فضاپیما پس از رسیدن به سرعت مناسب در جهت قبلی خود قرار گیرد.مانور تمرزگیری / brake maneuverبا نزدیک شدن به ایستگاه فضایی، این اقامتگاه فضایی در ابتدا همچون یک ستاره به نظر می رسد و با نزدیک شدن به ایستگاه، آن گونه که پائولو نسپولی (فضانورد اروپایی) توصیف می کند، چیزی شبیه به یک عنکبوت روی نمایشگر داخل فضاپیما دیده می شود. در این مرحله پهلو گرفتن با ایستگاه معمولا به صورت خ ر انجام می شود؛ اما در مواقع اضطراری فرمانده فضاپیما می تواند به صورت دستی پهلوگیری را انجام دهد. پس از پهلوگیری، بررسی های مربوط به اتصال فضاپیما و ایستگاه فضایی و هماهنگ سازی فشار انجام می شود. این بررسی ها نزدیک به یک تا دو ساعت به طول می انجامد و پس از حصول اطمینان از اتصال مناسب بین فضاپیما و ایستگاه، دریچه های ورودی باز می شود و کیهان نوردان و فضانوردان می توانند وارد ایستگاه فضایی شوند.جدا شدن از ایستگاه فضایی و بازگشت به زمینمراحل آماده سازی فضاپیما برای بازگشت چند روز پیش از ج فضاپیما از ایستگاه فضایی شروع می شود. طی این مدت فضانوردان بسته هایی را که قرار است با خود به زمین بازگردانند در فضاپیما قرار می دهند، با انجام بررسی های مختلف از آمادگی فضاپیما برای سفر به زمین اطمینان حاصل می کنند و فرایند بازگشت را نیز با همکاری مرکز فرماندهی، که در شهر کورولیِف در مسکو واقع شده است تمرین می کنند.فرایند آماده سازی فضاپیما برای فرود تنها در فضا انجام نمی شود، متخصصان حاضر در مرکز فرماندهی موظف اند مسیر مناسب برای بازگشت فضاپیما و فرود مجدد آن در قزاقستان را برنامه ریزی کنند. محل فرود سرنشینان نیز توسط تیم های جستجو و نجات وارسی می شود تا در زمان ورود هیچ خطری کیهان نوردان و فضانوردان را تهدید نکند.با دریافت تأییدیه ی بازگشت از سوی مرکز فرماندهی، فضاپیما فعال می شود، فضانوردان در آن جای می گیرند و دریچه های بین ایستگاه فضایی و سایوز بسته می شوند. دریچه ها با دقت وارسی می شوند تا از هرگونه نشتی احتمالی جلوگیری شود.ایستگاه فضایی دارای دریچه های اتصالی متعددی برای پهلوگیری فضاپیمای سایوز است، برای سفر به زمین، بر اساس محل اتصال سایوز به ایستگاه ممکن است مسیر حرکت سایوز متفاوت باشد. همچنین گاهی اوقات (برای مثال زمانی که سایوز به جای اتصال به بخش از ایستگاه موسوم به zvezda به دریچه ی اتصالی موجود در بخشی دیگری از ایستگاه موسوم به mrm-1 متصل است)، پیش از جداسازی فضاپیمای سایوز، موقعیت ایستگاه در فضا تغییر می یابد تا جداسازی فضاپیما و رسیدن به زمین امکان پذیر شود. بسته به این که سایوز در زمان بازگشت به زمین از کدام دریچه ی ایستگاه جدا می شود، مدار اولیه ی پرواز فضاپیما جهت رسیدن به زمین متفاوت خواهد بود.با دریافت فرمان جداسازی فضاپیما از ایستگاه از طرف مرکز فرماندهی، فرمانده سایوز قلاب های متصل کننده ی فضاپیما به ایستگاه را غیر فعال می کند و یک سیستم فشاردهنده به آرامی و بدون فعال شدن موتور سایوز، فضاپیما را با سرعت ۱۲ تا ۱۵ سانتیمتر بر ثانیه از ایستگاه دور می کند. از این لحظه است که سفر سه ساعت و نیمه به سمت سیاره ی مادر شروع می شود. دلیل جداسازی سایوز از ایستگاه بدون فعال سازی موتورهای فضاپیما این است که مواد شیمیایی خارج شده از موتور سایوز ممکن است موجب ایجاد آلودگی هایی روی سطح ایستگاه شوند.دریچه ی اتصال سایوز / soyuz docking portلحظه ی جدا شدن سایوز از ایستگاه فضایی بین المللیپس از جدا شدن سایوز از ایستگاه، داده های مرتبط با مسیر بازگشت از زمین به فضاپیما مخابره می شود و وظیفه ی کنترل داده های مخابره شده بر عهده ی مسافران فضاپیما است. یکی از مراحل مهم در فرایند فرود، فعال سازی موتور جهت دست ی به زاویه ی مناسب جهت ورود به زمین است. دلیل اهمیت این مرحله این است که در صورت دست ی به زاویه ای بازتر از زاویه ی مورد نظر، فضاپیما به جای عبور از جو، به سمت فضا بازخواهد گشت. در صورت تند بودن بیش از حد زاویه، فضاپیما با سرعتی بیش از حد مجاز وارد جو خواهد شد که موجب سوختن فضاپیما و سرنشینان می شود. برای دست ی به زاویه ی مناسب، لازم است موتور اصلی سایوز به مدت ۴ دقیقه و ۴۵ ثانیه فعال باشد.زاویه ی ورود به جو / atmospheric entry angleحدودا ۳۰ دقیقه پیش از فرود و در ارتفاع ۱۴۰ کیلومتری از سطح زمین، ماژول ادوات و ماژول مداری سایوز از ماژول بازگشت جدا می شوند؛ طبیعتا تنها ماژول بازگشت به زمین بازمی گردد. در زمان عبور از جو زمین، سپر گرمایی سایوز از سوختن فضاپیما در جو زمین جلوگیری می کند. در زمان عبور از جو، سایوز با چرخش هایی خود را در مسیر فرود برنامه ریزی شده نگه می دارد. البته در شرایط اضطراری کیهان نوردان و فضانوردان ممکن است به جای پرواز در مسیر برنامه ریزی شده، پروازی بالستیک را تجربه کنند که به مراتب سخت تر و ناآرام تر از مسیر اصلی پرواز فضاپیما است.با نزدیک شدن به زمین، فضانوردان مجددا جاذبه ی زمین را احساس می کنند. در فاصله ی ۱۰ و نیم کیلومتری از سطح زمین، سرعت سایوز از ۲۸ هزار کیلومتر بر ساعت به ۸۰۰ کیلومتر برساعت کاهش یافته است. برای ادامه ی کاهش سرعت، مجموعه ای از چترهای سرعت گیر به ترتیب از فضاپیما خارج می شوند. جالب اینجا است که باز شدن چترها کاملا به طور خ ر انجام می شود و در صورت کار ن آن ها امکان فعال سازی دستی وجود ندارد؛ خوشبختانه تاکنون این سیستم خ ر وظیفه ی خود را به خوبی انجام داده است.با باز شدن چتر سرعت گیر اصلی، سرعت فرود به ۲۲ کیلومتر بر ساعت کاهش می یابد. در ارتفاع ۵ و نیم کیلومتری سطح زمین نیز سپرگرمایی و لایه های محافظ پنجره های سایوز جدا می شوند و سوخت و ا یژن اضافه موجود در کپسول های فضاپیما تخلیه می شود تا خطر انفجار فضاپیما در زمان فرود به حداقل برسد.فضانوردان تجربه ی برخورد فضاپیما با زمین را همچون برخورد دو وسیله ی نقلیه در یک حادثه ی رانندگی توصیف می کنندپس از آن صندلی های فضانوردان به صورت خ ر در موقعیت فرود قرار می گیرند. در فاصله ی ۷۰ سانتی متری از سطح زمین، ۶ موتور سرعت گیر موجود در قسمت تحتانی ماژول فرود فعال می شوند تا سرعت فضاپیما در لحظه ی فرود به ۵ کیلومتر بر ساعت کاهش پیدا کند. باوجود کاهش سرعت در زمان فرود، فضانوردان تجربه ی برخورد فضاپیما با زمین را همچون برخورد دو وسیله ی نقلیه در یک حادثه ی رانندگی توصیف می کنند.موتورهای سرعت گیر / soyuz retro rocketsموتورهای سرعت گیر نصب شده در قسمت تحتانی کپسول فرودپس از فرود، یکی از طناب های متصل کننده ی چتر سرعت گیر از فضاپیما جدا می شود تا در صورت وزش باد از کشیده شدن کپسول روی زمین جلوگیری شود. پنج دقیقه بعد دریچه ی فضاپیما باز می شود و کیهان نوردان و فضانوردان به کمک تیم نجات از فضاپیما خارج می شوند. پس از وج از فضاپیما، لازم است کیهان نوردان و فضانوردان تا مدتی تحت مراقبت پزشکی قرار گیرند.حوادثطی پنج دهه فعالیت سایوز، تنها دو حادثه ی مرگبار در دفتر خاطرات این سفینه ی سالخورده ذکر شده است. در کنار این دو حادثه، در چند مورد نیز کیهان نوردان مشکلاتی در جریان سفر با سایوز تجربه کرده اند که خوشبختانه با تلفات جانی همراه نبوده است. در ادامه، به مرور دو مأموریت مرگبار سایوز-۱ و سایوز-۱۱ می پردازیم و پس از آن به طور خلاصه چند مورد از دیگر حوادثی که برای سایوز رخ داده است، از نظر می گذرانیم.حوادث مرگبار سایوز-۱ و سایوز-۱۱بیست و سوم آوریل ۱۹۶۷، پس از وقفه ای دوساله در پروازهای سرنشین دار اتحاد شوروی به فضا، اعلام شد که این کشور در نظر دارد سفینه ی فضایی جدیدی با هدایت کیهان نورد با سابقه، ولادیمیر کوماروف به فضا پرتاب کند. طبق روال همیشگی روس ها اطلاعات زیادی از این برنامه منتشر ن د و گزارشات تنها به آزمایش یک فضاپیمای جدید اشاره داشتند؛ اما روز بعد اعلام شد که کوماروف در جریان فرود فضاپیما به دلیل عملکرد نادرست سیستم چتر سرعت گیر جان خود را از دست داده است.جالب اینجا است که برای این مأموریت، یوری گاگارین که به عنوان اولین کیهان نورد تاریخ شناخته می شود، به عنوان خلبان جایگزین برگزیده شده بود؛ کوماروف و گاگارین از خطرات این مأموریت آگاه بودند؛ اما کوماروف خطرات را به جان پذیرفت تا گاگارین را از خطر مرگ نجات دهد. گفته می شود کوماروف پیش از پرواز تقاضا کرد در صورت مرگ، هنگام تدفین تابوت وی باز باشد و بقایای بدن وی در معرض دید دیگران قرار گیرد تا مقامات شوروی به اشتباه بزرگ خود پی ببرند.سانحه ی سایوز-۱ و دیدن باقی مانده های بدن سوخته ی کوماروف تأثیر قابل توجهی بر افراد درگیر در برنامه ی فضایی شوروی داشت. پس از این حادثه، چهره های نمادینی نظیر گاگارین و ال ی لئونوف لب به اعتراض گشودند و خواستار اصلاحات در برنامه ی فضایی کشورشان شدند. یکی از خواسته های اصلی این کیهان نوردان توجه بیشتر به فرایندهای آزمایش و ارزی فضاپیماها بود.کوماروف پیش از پرواز تقاضا کرد در صورت مرگ، هنگام تدفین تابوت وی باز باشد و بقایای بدن وی در معرض دید دیگران قرار گیرد تا مقامات شوروی به اشتباه بزرگ خود پی ببرنداما گویا نحسی عدد «یک» برای فضاپیمای سایوز پایانی نداشت، روز سی ام ماه ژوئن ۱۹۷۱، سرنشینان فضاپیمای سایوز-۱۱ پس از پایان دادن به اولین اقامت انسان ها در یک ایستگاه فضایی (ایستگاه فضایی سالیوت-۱) راهی زمین شدند. اما در زمان ورود به جو زمین، به دلیل عملکرد نادرست یکی از شیرهای سیستم تهویه، کپسول فرود از ح تحت فشار خارج شد و سه سرنشین سایوز به دلیل خفگی جان خود را از دست دادند.مقبره ی جان باختگاه سایوز-۱۱ادای احترام به جان باختگان حادثه ی سایوز-۱۱مرگ سرنشینان سایوز-۱۱ موجب ایجاد تغییرات گسترده در فضاپیمای سایوز و اجباری شدن استفاده از لباس های تحت فشار در جریان سفرهای فضایی شد. روس ها نیز طبق معمول تلاش د تا بیشتر روی موفقیت های مأموریت سایوز-۱۱ تمرکز کنند تا مرگ کیهان نوردان کمتر مورد توجه قرار گیرد. پس از این حادثه ریچارد نی ون، رئیس جمهور وقت ایالات متحده طی نامه ای ضمن ابراز تسلیت، از تلاش های این کیهان نوردان تقدیر کرد.دیگر حوادث سایوزخوشبختانه دو مورد فوق تنها حوادث مرگبار سایوز بوده اند و در دیگر موارد فضانوردان موفق شده اند به سلامت به زمین بازگردند؛ اما در این بین گاهی دچار حوادثی شده اند که اگرچه خسارات جانی به همراه نداشته؛ اما با مشکلاتی همراه بوده یا فضانوردان طی این پروازها دچار برخی صدمات بدنی شده اند، لیکن این صدمات اغلب جزئی بوده اند. در مجموع چنین حوادثی را می توان به دو دسته تقسیم کرد که در ادامه چند نمونه از آن ها را از نظر می گذرانیم.در دسته ی اول می توان حوادثی را نام برد که به دلایلی مانند جدا نشدن به موقع ماژول مداری یا ماژول پیش رانش و فرود طی فرایند بازگشت به زمین، فضاپیما موفق نشده است به طور عادی به زمین بازگردد و فضانوردان مجبور به استفاده از ح بازگشت بالستیک شده اند. در چنین ح ی فرایند بازگشت با تکان های بیشتری همراه است و به دلیل تجربه ی فشار بیشتر، احتمال وارد آمدن صدمات به بدن فضانوردان بالاتر است. برای مثال می توان به مأموریت سایوز-۵ در سال ۱۹۶۹ اشاره کرد. طی مأموریت soyuz tma-10 در آوریل ۲۰۰۸ نیز فضانوردان دچار چنین مشکلی شدند و به دلیل جدا نشدن به موقع ماژول مداری، فشار بالایی را تحمل د. آناتولی پرمینوف، مدیر وقت آژانس فضایی روسیه به شوخی حادثه ی فرود مأموریت tma-10 را به یکی از باورهای افی روس ها نسبت داد؛ طبق این باور، زمانی که تعداد بانوان در یک وسیله ی نقلیه از تعداد مردان بیشتر شود، احتمال وقوع حوادث افزایش می یابد. طی این حادثه یی سو-یئون، که به عنوان اولین فضانورد و اولین فضانورد زن کره ای شناخته می شود دچار آسیب جزئی در ناحیه ی گردن شد.اما ممکن است در زمان پرتاب سایوز نیز به دلائلی مانند اختلال در عملکرد موشک حامل، سیستم نجات اضطراری فعال شود. در این شرایط اگرچه فضانوردان به سرعت از موشک حامل دور می شوند و پس از رسیدن به ارتفاع امن به سلامت به زمین بازمی گردند؛ اما طبیعتا استفاده از سیستم نجات اضطراری با فشارهای فیزیکی و همچنین استرس روانی بالایی همراه خواهد بود. طی مأموریت ناموفق t-10-1 در سال ۱۹۸۳، ولادیمیر تیتوف و گنادی استرکالوف قرار بود راهی ایستگاه فضایی سالیوت-۷ شوند؛ اما به دلیل آتش گرفتن موشک حامل، فرایند پرتاب غیر فعال شد و مرکز کنترل زمینی با فعال سازی سیستم نجات اضطراری موفق شد جان دو کیهان نورد را نجات دهد.سیستم نجات اضطراری سایوز / soyuz lesلحظه ی عملکرد سیستم نجات اضطراریاین دو کیهان نورد به جز برخی کبودی ها روی بدنشان، دچار آسیب های جدی نشدند؛ جالب است که بعد از وج از کپسول فرود با کمک تیم نجات، این دو کیهان نورد از اعضای تیم نجات تقاضا د برایشان سیگار بیاورند تا بتوانند اعصاب خود را آرام کنند! سال ها بعد در مصاحبه ای با شبکه ی یی history channel، تیتوف گفت که اولین کار کیهان نوردان پس از فعال شدن سیستم نجات اضطراری، خاموش سیستم ضبط مکالمات درون فضاپیما بود؛ چرا که هردو نفر در حال دشنام دادن بودند.جمع بندییکی از دلائل موفقیت سایوز، طراحی این فضاپیما بر اساس اصلی رایج در ی روس ها است؛ یافتن ساده ترین و کم هزینه ترین را ارها برای مشکلاتی پیچیده. هرچند نمی توان گفت که پیروی از این اصل همیشه نتایج موفقیت آمیزی دارد؛ اما دست کم در رابطه با سایوز، روس ها موفقیت قابل توجهی ب کرده اند. تا جایی که نه تنها پس از بازنشستگی شاتل های یی، سایوز به تنها وسیله برای رسیدن به ایستگاه فضایی بین المللی تبدیل شده است؛ بلکه چینی ها نیز فضاپیمای «شن ژو» را بر اساس سایوز طراحی کرده اند.اما وابستگی انسان ها به یک فضاپیمای ۵۰ ساله، می تواند نشان دهنده ی کاهش اهمیت مأموریت های فضایی سرنشین دار باشد؛ چرا که ابزارهای روباتیک می توانند بدون به خطر انداختن جان انسان ها مأموریت خود را به انجام برسانند. اما با قوت گرفتن ایده ی ارسال مجدد انسان به ماه و همچنین سفر به مریخ، اهمیت سفرهای فضایی سرنشین دار رو به افزایش است و در سال های اخیر شرکت ها و سازمان های مختلف در حال کار روی توسعه ی فضاپیماهای جدید بوده اند. برای مثال می توان به پروژه ی فضاپیمای federatsiya توسط آژانس فضایی فدرال روسیه، پروژه ی فضاپیمای starliner بوئینگ و پروژه ی «دراگون ۲» شرکت اسپیس ا اشاره کرد.اما باید گفت تا زمانی که این پروژه ها به نتیجه ی مناسب نرسند، همچنان به این سرباز بازمانده از دوران جنگ سرد وابسته خواهیم بود. به گفته ی یکی از ان ناسا به نام دیوید بیکر:کار سایوز هنوز تمام نشده است؛ در سال های آینده نیز می توان به سادگی از آن استفاده کرد.