آی تی

فدراسیون وزنه برداری به شکل رسمی از« آی سن ادیب» ۸ ساله (از اردبیل) دعوت می کند تا در مراسم افتتاحیه وزنه برداری جام فجر در اهواز، وزنه بزند. ۵۵آنلاین :سهند ایرانمهر در یادداشتی نوشت:◽️فدراسیون وزنه برداری به شکل رسمی از« آی سن ادیب» ۸ ساله (از اردبیل) دعوت می کند تا در مراسم افتتاحیه وزنه برداری جام فجر در اهواز، وزنه بزند. ◽️آی سن از اردبیل با مربی اش عزیز حسینی (پدر سعید علی حسینی نایب قهرمان سنگین وزن جهان) راهی اهواز شد. اما حراست نفت در سالن رضای شهرک نفت اجازه ورود دخترک به رقابت ها را نمی دهند و اشک دخترک اینگونه بر گونه، جاری می شود.◽️اگر این روایت صحیح باشد و استناد مسئولان امر، همان استدلال معمولی باشد که بر «مفسده و تحریک» شدن انی ابتنا داشته باشد که دل بیمارشان را تاب تماشای دختربچه ها نیست، به جز تاسف و دریغ، این یادآوری را نیز ضروری می کند که آنها را متوجه آینده ای کنیم که بااین روش های اشتباه، در پیش خواهیم داشت.◽️در این آینده، خبری از مادرانی نیست که به تعبیر نه چندان کامل خود اینان، قرار است دامن شان، «سکوی پرتاب مرد به معراج »باشد زیرا آن مادران، همین دخترکانی هستند که کودکی شان در نگاه این جماعت با ایفای نقش محرک و بنیان برافکندن ایمان و عفت، قرین شده بود. ◽️دخترانی که ده ها تجربه تلخ از منکوب شدن و تحقیر این چنینی را در عقبه دارند بدین ترتیب احتمالا خبری از آن سکوی پرتاب مرد به معراج هم نیست و حداکثر با سکویی(!) روبروییم که مردِ در شرفِ پرتاب را در همانجا منهدم می کند چه برسد به آنکه سکوی پرتاب او به معراج و عرش برین باشد !◽️می توان پرسید چگونه از نی که به گاه کودکی حتا بلند وزنه را از آنها دریغ می داریم و این کار را مفسده برانگیز و غیرممکن می دانیم انتظار داریم مرد این فرهنگ سنتی با آن یال و کوپال را چنان برجهاند که ی ره به عرش برین واصل کند؟!◽️با این همه نمی خواهم غیرمنصفانه، فضا را هیجانی و شعاری کنم و خوشبینانه تلاش می کنم به این نقل قول «علی مرادی»، رئیس فدراسیون وزنه برداری ایران، نیز امید ببندم که در حضور مربی و سایر مسئولان وزنه برداری از« آی سن ادیب» دلجویی کرده و گفته است:«من جبران می کنم. به شما قول می دهم. او باید در پنج شش سال آینده حمایت شود تا قوی ترین زن جهان شود».◽️این نقل قول مسئولانه را -صرف نظر از اینکه تا چه حد صادقانه و ممکن است- تنها در این حد مغتنم میدانم که پیداست دست کم ی در این میان پیدا شده است که بداند خا تر گل امید ک ن این سرزمین و آتش به من کشیدن عواطف آنان با بهانه هایی این چنینی چه عواقبی در نسل های بعدی برجای خواهد گذاشت و چه نسل از پیش باخته و منکوبی را برای آینده دشواری که جامعه در پیش دارد، ساخته است:
رسید هر و برقی
به منم زد و رفت
هر آنچه مانده ز خا ترم
گواه من است
در این کشاکش توفانی بهار و خزان
گلی که می شکند
عشق بی گناه من است!/ شعر؛ حسین منزوی
منبع : فرارو